Hallo allemaal!
Hoe is het in Holland, beetje bijgekomen van het wk verlies :P? Inmiddels ben ik alweer anderhalve week in India. Via Dubai kwam ik met twee vertraagde vluchten een uur te laat op Chennai aan. Ik ben eerst een paar dagen bij Gracy gebleven en heb daar mijn vlucht naar Madurai geboekt. Uiteraard nog even wat speelgoed bij Assisi Illam langs gebracht, het weeshuis bij st Thomas mount, waar de babietjes inmiddels kleuters zijn geworden. Nog steeds komen er iedere dag Amerikaanse vrijwilligers naar het tehuis om de peuters die naar de dagopvang komen wat Engels te leren. De groep die er nu was, was erg blij dat ze snel weer naar huis konden. Wat is het toch met mensen dat ze hier snel weg willen? Blijf wat langer, accepteer het zoals het is, pas je aan en leer het waarderen zou ik zeggen.
Gracy's Sevai Trust wil een nieuw project beginnen, voor studenten. Veel meisjes van het platteland willen na 12th standard verder studeren in de stad. In de buurt van hun woonplaats zijn meestal niet veel mogelijkheden om verder te studeren. Maar de stad is duur en ook niet altijd veilig. Om deze meisjes een betere hub naar een beter bestaan te geven, wil Gracy een huis beginnen, waar zij gratis kunnen verblijven. Van hieruit kunnen zij studeren, hulp krijgen om een baan te vinden. Op lange termijn moet het huis zelfvoorzienend worden, doordat de meisjes die het huis verlaten een bijdrage moeten leveren voor de nieuwkomers. Dit allemaal in samenwerking met Sevai Society, zodat ook kinderen die bijvoorbeeld in Trichy of Madurai van school afkomen, in dat huis verder kunnen studeren. 18 augustus ga ik weer terug naar Chennai en krijg ik meer details over dit project.
Zaterdagochtend kwam ik aan in het kindertehuis in Madurai. Van maandag tot en met donderdag was er een volleybal en khokho tournooi gaande. Gisteren verloor het khokho team dat volledig uit meiden van het kindertehuis bestaat op 1 punt de finale. Waarbij gezegd mag worden dat hun tegenstanders eigenlijk van een hogere leeftijdsklasse waren, want Xavier School heeft nog niet zoveel leerlingen in de hoogste klassen.
Er is worden op dit moment een aantal klaslokalen bijgebouwd.
De laatste twee dagen heb ik weinig gedaan, want mijn maag begon te protesteren tegen het voedsel hier. Ik ben maar weer van pilletje geswitched en het gaat alweer beter. Voor de rest voel ik me prima en als mijn maag het doet, ben ik behoorlijk energiek. Komende zondag komen de meiden langs die we in 2007 voor het eerst hielpen aan een vervolg op de middelbare school. Inmiddels zitten zij in hun tweede studiejaar. Zie er naar uit om hen weer te zien.
Ik hoop dat het goed gaat met jullie allemaal.
Fijne vakantie nog voor wie vakantie vieren!
Liefs, Nelle
Wednesday, August 4, 2010
Sunday, January 24, 2010
Wednesday, August 26, 2009
'We are not suffering'
Hallo lieve allemaal!
hoe is het daar in Holland? allemaal weer klaar voor de nieuwe start van het jaar of al lang weer begonnen misschien?
Laat ik beginnen met mijn persoonlijke (klein)geestige zorgen van de week. Allereerst een aanvaring met mijn geleedpotige medeloge in het kindertehuis. Rond een uur of twee 's nachts loop ik met een slaperig hoofd terug van de badkamer naar mij slaapkamer, waar ik tot mijn schrik verwelkomd word door de welbekende Tropische Gigakakkerlak (ofwel Gigantus Kakkerlakkus Tropicana volgens het systeem van Linneaus) die de brutaliteit had om mijn bed te bezetten. Daar kroop 3 centimeter breed 7 centimeter lang over mijn bed (MIJN BED!). Ik was meteen klaarwakker en bijna net zo helder van geest als altijd, dus ik paste het eerst denken dan doen principe toe, dacht terug aan de tijd dat Jaculine hier nog de scepter zwaaide (of eigenlijk lineaal) pakte een bezem en veegde hem met mijn altijd charmante zwiep de kamer uit. Hij blij, ik blij.
Twee avonden later werd Madurai geteisterd door regen onweer en vooral power cuts. We hebben hier standaard geen stroom tussen 4 en 6 's middags, Madurai is zuinig en goed voor je voedsel in de ijskast met 40 graden buiten. Goed geen probleem, maar de laatste week is het net volkomen onbetrouwbaar, vooral met slecht weer. Het was al laat en ik was bezig naar bed te gaan toen ik een diarreemoment aan voelde komen. Dus ik naar de WC en net op dat moment dat je niet meer weet of je het nou koud hebt of juist bloedheet van de kramp valt de stroom uit. Daar zit je dan op een WC die al niet doortrok en nu ook nog zonder licht. Terwijl ik daar zat in het pikdonker en nog wel kon lachen om mijn eigen knullige situatie, bedacht ik me dat heel veel mensen in India noch electriciteit, noch een toilet hebben. Ik dacht aan alle mensen die ik langs treinrails en weggetjes had zien zitten. Onder die 'heel veel' mensen zijn weer heel veel kinderen, die dood gaan aan diarree. En dan zijn we weer aangeland in de harde realiteit van India. 43 % van de kinderen ondervoed, 460 miljoen mensen leven onder de armoedegrens. Er veranderen wel dingen. Zo hebben we hier aan de rand van Madurai -die inmiddels al niet meer echt de rand is- tegenwoordig een pinautomaat, standaardmodel van de State Bank of India met airco en bewaker en een supermarkt met echt gangpaden en zelfs kleine karretjes! Het heeft de oppervlakte van een kleine Albert Heijn To Go, maar alle luxe is er te koop. Voor die ene dollar per dag die de armoedegrens voorstelt zou je er een pak tissues uit Polen kunnen kopen waar met grote letters op staat 'Imported from European Union'. Ik kom hier tegenwoordig ook regelmatig andere blanken tegen, die ik al net zo verbaasd nakijk als alle Indiers. Nog iets nieuws hier: lijmsnuivende jongetjes.
En dan de dingen die niet veranderen; half kreupele vrouwen in vale sari’s lopen rond, geen idée waarheen, mensen uit de arme wijken komen met grote zakken tussen het afval zoeken in de rijke wijken op zoek naar iets eetbaars of bruikbaars en laten er hun geitjes grazen voor zover er iets te grazen valt en allerlei andere tekens van ernstige armoede. Al die tegenstrijdigheden doen zoveel vragen rijzen en vooral of die 460 miljoen en die andere arme mensen die nog boven de armoedegrens zitten er ooit uit komen. Waar staan die 500 miljoen mensen die van landbouw moeten leven in dit land over 10 jaar of over 20 jaar? Die vraagstukken blijven maar in mijn hoofdcirkelen en komen steeds terug als ik hier ben. Het fascineert me zodanig dat ik mijn studieplan denk te kunnen perfectioneren. Misschien dat ik maar een master Rural Development Economics in Wageningen moet gaan doen. Het is al vaker door mijn hoofd gegaan en merk dat van alle ontwikkelingsvraagstukken mij de enorme falende landbouwsectoren in ontwikkelingslanden het meest boeien. (India brengt mij altijd op mijn beste ideeen).
Vorige week dinsdag heb ik de Mary Matha School in Trichy weer bezocht. Ik was blij kennis te maken met de nieuwe leiding daar; George en zijn vrouw Hedwig. Inmiddels wonen zij met hun 2 maanden oude dochtertje en de moeder van Hedwig boven op de school. Vorig jaar werd er nog gebouwd aan het verblijf, dit jaar werd ik van harte uigenodigd op er eens te komen logeren. Ik ben met Hedwig langs alle klassen gegaan. Binnenkort komen er bankjes in de klaslokalen waar de kinderen nu nog op de grond zitten en krijgt de school computers en microscopen. We konden het geld voorschieten dankzij onze ruime begroting en omdat we ook vast vooruit gespaard hebben voor het komende schooljaar. Er wordt echter nog steeds gespaard voor dit doel op www.1procentclub.nl/projects/trichy. Hedwig was al even bevlogen als Selvaraj, die hier tot en met mei nog de leiding had. Ze stelde me voor aan alle personeelsleden, van schoonmaaksters tot principal en vertelde over de kinderen. George zijn engels was niet zo goed (vreemd, hij heeft economie gestudeerd) maar hij leek me een zachtaardig karakter te hebben. Hij was erg nieuwsgierig naar Nederland en voor ik het wist had ik een kaartje van Nederland getekend met vanalles erop en eraan en een prachtige tekening van dijken en pompen gemaakt om het below sea level idee uit te kunnen leggen. Ik heb ook kennis gemaakt met de vijf leerlingen die dit jaar 10th standard eindexamen hebben gedaan en nu op kosten van onze stichting verder gaan (binnenkort alles daarover op onze website www.onderwijsvoorindia.nl). Van twee kinderen zijn de ouders ‘daily wagers’ op het land en dus een deel van het jaar werkzoekend. Dit zijn denk ik de meest typische onder-de-armoedegrens-gezinnen. Het grootste deel van de leerlingen van de Mary Matha School, maar ook van de kinderen in het kindertehuis hier in Madurai komt uit zo’n typisch gezin.
Ze wonen in hutjes en er is vaak eigenlijk al niet genoeg geld om allemaal gezond van te kunnen eten, laat staan voor bijvoorbeeld schoolspullen. Misschien herinneren jullie je dat Patricia vorig jaar toiletspulletjes gekocht heeft voor de kinderen (zeep, shampoo, tandpasta, enz.). Dit jaar wilde ze opnieuw een klein projectje doen, dus heb ik Maggie en Rosie gevraagd wat er nodig was: schoolspullen, toiletspullen en handdoeken voor de kleintjes (die drogen zich nu af met kleding). Ik ben alle kinderen gaan vragen wat ze tekort kwamen. Bij sommige kinderen duurt het even voor ze iets durven te zeggen, maar als ze merken dat andere kinderen gestructureerd en zonder schaamte alles opnoemen wat ze niet hebben, komen zij ook wel op gang. Vragen in India is voor mij het meest verwarrende cultuuraspect. Als je bij mensen te gast bent mag je alles vragen, maar dan hoef je niks te vragen, want je wordt behandeld als een godin. Toen ik bij Gracy's familie aanbood om ze ergens op te trakteren als bedankje voor ons verblijf, stond Rhani, Gracy's moeder me wat verbaasd - net niet beledigd - aan te kijken, dacht even na en zij toen 'We are not suffering'. In een klap vatte ze India's gastvrijheid samen. Vorig jaar bezocht ik met Patricia wat families van kinderen uit het kindertehuis. Deze typische onder de armoedegrens families wilden ons persee een flesje frisdrank aan bieden. Daarmee hebben ze de helft van hun dollar van die dag al uitgegeven, maar ook hun trots laten zien. Dankbaarheid wordt niet verwacht als je van gastvrijheid gebruik maakt. Als je vriendelijk lacht en dankjewel zegt, brengt dat vaak giegels los, want dan ben je een beetje raar. Als je daarentegen gebruik maakt van hulp wordt er heel veel dankbaarheid verwacht en hulp vragen is dan ineens wel heel beschamend en als je teveel vraagt als kind dan wordt dat als slecht gedrag ervaren.
Om kort te gaan; als je mensen wat beter leert kennen en cultuurverschillen er niet meer toe doen, blijkt dat er toch best veel gesufferd wordt hier. Het resulteerde uiteindelijk in een lijst van bijna 50 verschillende producten. 50? ja 50, de een heeft een gelinieerd schrift nodig, de ander juist ongelinieerd, de een wil een etui, de ander vindt een pennenbak praktischer en ga zo maar door. Ik heb de afgelopen week dus echt geshopt als een malle in zeven verschillende winkeltjes hier in de buurt en ben inmiddels een graag geziene klant. (Oh ja dat was ik al want wie wil er nou geen whitie in zijn shop:->). Veel pret gehad met shoppen. Bij een heel klein winkeltje bestelde ik 37 zeepjes en dat vrouwtje stond me verbaasd en ongelovig aan te gapen, het duurde even voordat ze begreep en geloofde wat ik wilde, ze haalde er een vent bij van een winkeltje wat verderop om de prijs van al die zeepjes te berekenen. Iedere keer als ik er terugkom voor een mangosapje begint ze te lachen. Dankzij de tamil lessen die ik weer krijg van de kinderen, kon ik gisteren uit het verhaal van een vrouw opmaken dat haar jongere broer de handdoeken die ik vroeg uit de stad moest halen en dat ik morgen terug moest komen. Het was ook een lastig karwei, want sommige kinderen kwamen gisteren nog met ‘oh ik heb eigenlijk ook een schrift nodig’ en ‘oh ja ik heb geen lineaal’ en ‘ik dacht dat ik nog tandpasta had, maar nee!’, zo ging het de hele week dus ik bleef maar inkopen doen tot net nog de laatste dingetjes. Alles voor alle kinderen apart in zakjes gedaan en ik ben werkelijk gesloopt, want na iedere lange winkeldag besteed ik de namiddagen en avonden met de kinderen. In mijn laatste week hier vind ik het lastig een rust moment te nemen, want ik denk steeds: nu kan het nog!
Vanavond deel ik de zakjes uit aan de kinderen en morgen moet ik mijn boeltje alweer inpakken. Vrijdag heb ik nog 6 uur in Chennai om nog wat dingetjes te bespreken met Ignacimuthu (ik en al mijn vragen:>) en een lunch te nuttigen bij Gracy. What you need you ask! Ik hoop jullie allemaal snel weer te zien als ik terug ben in NL. Met mij gaat verder alles prima I am not suffering zal maar zeggen. Ik hoop dat jullie dat ook kunnen zeggen!
Heel veel liefs weer uit Madurai,
Neli Peterseli!
hoe is het daar in Holland? allemaal weer klaar voor de nieuwe start van het jaar of al lang weer begonnen misschien?
Laat ik beginnen met mijn persoonlijke (klein)geestige zorgen van de week. Allereerst een aanvaring met mijn geleedpotige medeloge in het kindertehuis. Rond een uur of twee 's nachts loop ik met een slaperig hoofd terug van de badkamer naar mij slaapkamer, waar ik tot mijn schrik verwelkomd word door de welbekende Tropische Gigakakkerlak (ofwel Gigantus Kakkerlakkus Tropicana volgens het systeem van Linneaus) die de brutaliteit had om mijn bed te bezetten. Daar kroop 3 centimeter breed 7 centimeter lang over mijn bed (MIJN BED!). Ik was meteen klaarwakker en bijna net zo helder van geest als altijd, dus ik paste het eerst denken dan doen principe toe, dacht terug aan de tijd dat Jaculine hier nog de scepter zwaaide (of eigenlijk lineaal) pakte een bezem en veegde hem met mijn altijd charmante zwiep de kamer uit. Hij blij, ik blij.
Twee avonden later werd Madurai geteisterd door regen onweer en vooral power cuts. We hebben hier standaard geen stroom tussen 4 en 6 's middags, Madurai is zuinig en goed voor je voedsel in de ijskast met 40 graden buiten. Goed geen probleem, maar de laatste week is het net volkomen onbetrouwbaar, vooral met slecht weer. Het was al laat en ik was bezig naar bed te gaan toen ik een diarreemoment aan voelde komen. Dus ik naar de WC en net op dat moment dat je niet meer weet of je het nou koud hebt of juist bloedheet van de kramp valt de stroom uit. Daar zit je dan op een WC die al niet doortrok en nu ook nog zonder licht. Terwijl ik daar zat in het pikdonker en nog wel kon lachen om mijn eigen knullige situatie, bedacht ik me dat heel veel mensen in India noch electriciteit, noch een toilet hebben. Ik dacht aan alle mensen die ik langs treinrails en weggetjes had zien zitten. Onder die 'heel veel' mensen zijn weer heel veel kinderen, die dood gaan aan diarree. En dan zijn we weer aangeland in de harde realiteit van India. 43 % van de kinderen ondervoed, 460 miljoen mensen leven onder de armoedegrens. Er veranderen wel dingen. Zo hebben we hier aan de rand van Madurai -die inmiddels al niet meer echt de rand is- tegenwoordig een pinautomaat, standaardmodel van de State Bank of India met airco en bewaker en een supermarkt met echt gangpaden en zelfs kleine karretjes! Het heeft de oppervlakte van een kleine Albert Heijn To Go, maar alle luxe is er te koop. Voor die ene dollar per dag die de armoedegrens voorstelt zou je er een pak tissues uit Polen kunnen kopen waar met grote letters op staat 'Imported from European Union'. Ik kom hier tegenwoordig ook regelmatig andere blanken tegen, die ik al net zo verbaasd nakijk als alle Indiers. Nog iets nieuws hier: lijmsnuivende jongetjes.
En dan de dingen die niet veranderen; half kreupele vrouwen in vale sari’s lopen rond, geen idée waarheen, mensen uit de arme wijken komen met grote zakken tussen het afval zoeken in de rijke wijken op zoek naar iets eetbaars of bruikbaars en laten er hun geitjes grazen voor zover er iets te grazen valt en allerlei andere tekens van ernstige armoede. Al die tegenstrijdigheden doen zoveel vragen rijzen en vooral of die 460 miljoen en die andere arme mensen die nog boven de armoedegrens zitten er ooit uit komen. Waar staan die 500 miljoen mensen die van landbouw moeten leven in dit land over 10 jaar of over 20 jaar? Die vraagstukken blijven maar in mijn hoofdcirkelen en komen steeds terug als ik hier ben. Het fascineert me zodanig dat ik mijn studieplan denk te kunnen perfectioneren. Misschien dat ik maar een master Rural Development Economics in Wageningen moet gaan doen. Het is al vaker door mijn hoofd gegaan en merk dat van alle ontwikkelingsvraagstukken mij de enorme falende landbouwsectoren in ontwikkelingslanden het meest boeien. (India brengt mij altijd op mijn beste ideeen).
Vorige week dinsdag heb ik de Mary Matha School in Trichy weer bezocht. Ik was blij kennis te maken met de nieuwe leiding daar; George en zijn vrouw Hedwig. Inmiddels wonen zij met hun 2 maanden oude dochtertje en de moeder van Hedwig boven op de school. Vorig jaar werd er nog gebouwd aan het verblijf, dit jaar werd ik van harte uigenodigd op er eens te komen logeren. Ik ben met Hedwig langs alle klassen gegaan. Binnenkort komen er bankjes in de klaslokalen waar de kinderen nu nog op de grond zitten en krijgt de school computers en microscopen. We konden het geld voorschieten dankzij onze ruime begroting en omdat we ook vast vooruit gespaard hebben voor het komende schooljaar. Er wordt echter nog steeds gespaard voor dit doel op www.1procentclub.nl/projects/trichy. Hedwig was al even bevlogen als Selvaraj, die hier tot en met mei nog de leiding had. Ze stelde me voor aan alle personeelsleden, van schoonmaaksters tot principal en vertelde over de kinderen. George zijn engels was niet zo goed (vreemd, hij heeft economie gestudeerd) maar hij leek me een zachtaardig karakter te hebben. Hij was erg nieuwsgierig naar Nederland en voor ik het wist had ik een kaartje van Nederland getekend met vanalles erop en eraan en een prachtige tekening van dijken en pompen gemaakt om het below sea level idee uit te kunnen leggen. Ik heb ook kennis gemaakt met de vijf leerlingen die dit jaar 10th standard eindexamen hebben gedaan en nu op kosten van onze stichting verder gaan (binnenkort alles daarover op onze website www.onderwijsvoorindia.nl). Van twee kinderen zijn de ouders ‘daily wagers’ op het land en dus een deel van het jaar werkzoekend. Dit zijn denk ik de meest typische onder-de-armoedegrens-gezinnen. Het grootste deel van de leerlingen van de Mary Matha School, maar ook van de kinderen in het kindertehuis hier in Madurai komt uit zo’n typisch gezin.
Ze wonen in hutjes en er is vaak eigenlijk al niet genoeg geld om allemaal gezond van te kunnen eten, laat staan voor bijvoorbeeld schoolspullen. Misschien herinneren jullie je dat Patricia vorig jaar toiletspulletjes gekocht heeft voor de kinderen (zeep, shampoo, tandpasta, enz.). Dit jaar wilde ze opnieuw een klein projectje doen, dus heb ik Maggie en Rosie gevraagd wat er nodig was: schoolspullen, toiletspullen en handdoeken voor de kleintjes (die drogen zich nu af met kleding). Ik ben alle kinderen gaan vragen wat ze tekort kwamen. Bij sommige kinderen duurt het even voor ze iets durven te zeggen, maar als ze merken dat andere kinderen gestructureerd en zonder schaamte alles opnoemen wat ze niet hebben, komen zij ook wel op gang. Vragen in India is voor mij het meest verwarrende cultuuraspect. Als je bij mensen te gast bent mag je alles vragen, maar dan hoef je niks te vragen, want je wordt behandeld als een godin. Toen ik bij Gracy's familie aanbood om ze ergens op te trakteren als bedankje voor ons verblijf, stond Rhani, Gracy's moeder me wat verbaasd - net niet beledigd - aan te kijken, dacht even na en zij toen 'We are not suffering'. In een klap vatte ze India's gastvrijheid samen. Vorig jaar bezocht ik met Patricia wat families van kinderen uit het kindertehuis. Deze typische onder de armoedegrens families wilden ons persee een flesje frisdrank aan bieden. Daarmee hebben ze de helft van hun dollar van die dag al uitgegeven, maar ook hun trots laten zien. Dankbaarheid wordt niet verwacht als je van gastvrijheid gebruik maakt. Als je vriendelijk lacht en dankjewel zegt, brengt dat vaak giegels los, want dan ben je een beetje raar. Als je daarentegen gebruik maakt van hulp wordt er heel veel dankbaarheid verwacht en hulp vragen is dan ineens wel heel beschamend en als je teveel vraagt als kind dan wordt dat als slecht gedrag ervaren.
Om kort te gaan; als je mensen wat beter leert kennen en cultuurverschillen er niet meer toe doen, blijkt dat er toch best veel gesufferd wordt hier. Het resulteerde uiteindelijk in een lijst van bijna 50 verschillende producten. 50? ja 50, de een heeft een gelinieerd schrift nodig, de ander juist ongelinieerd, de een wil een etui, de ander vindt een pennenbak praktischer en ga zo maar door. Ik heb de afgelopen week dus echt geshopt als een malle in zeven verschillende winkeltjes hier in de buurt en ben inmiddels een graag geziene klant. (Oh ja dat was ik al want wie wil er nou geen whitie in zijn shop:->). Veel pret gehad met shoppen. Bij een heel klein winkeltje bestelde ik 37 zeepjes en dat vrouwtje stond me verbaasd en ongelovig aan te gapen, het duurde even voordat ze begreep en geloofde wat ik wilde, ze haalde er een vent bij van een winkeltje wat verderop om de prijs van al die zeepjes te berekenen. Iedere keer als ik er terugkom voor een mangosapje begint ze te lachen. Dankzij de tamil lessen die ik weer krijg van de kinderen, kon ik gisteren uit het verhaal van een vrouw opmaken dat haar jongere broer de handdoeken die ik vroeg uit de stad moest halen en dat ik morgen terug moest komen. Het was ook een lastig karwei, want sommige kinderen kwamen gisteren nog met ‘oh ik heb eigenlijk ook een schrift nodig’ en ‘oh ja ik heb geen lineaal’ en ‘ik dacht dat ik nog tandpasta had, maar nee!’, zo ging het de hele week dus ik bleef maar inkopen doen tot net nog de laatste dingetjes. Alles voor alle kinderen apart in zakjes gedaan en ik ben werkelijk gesloopt, want na iedere lange winkeldag besteed ik de namiddagen en avonden met de kinderen. In mijn laatste week hier vind ik het lastig een rust moment te nemen, want ik denk steeds: nu kan het nog!
Vanavond deel ik de zakjes uit aan de kinderen en morgen moet ik mijn boeltje alweer inpakken. Vrijdag heb ik nog 6 uur in Chennai om nog wat dingetjes te bespreken met Ignacimuthu (ik en al mijn vragen:>) en een lunch te nuttigen bij Gracy. What you need you ask! Ik hoop jullie allemaal snel weer te zien als ik terug ben in NL. Met mij gaat verder alles prima I am not suffering zal maar zeggen. Ik hoop dat jullie dat ook kunnen zeggen!
Heel veel liefs weer uit Madurai,
Neli Peterseli!
Saturday, August 15, 2009
kindertehuis update
Hallo allemaal!
Daar is hij dan, de kindertehuis update! Er is behoorlijk wat veranderd hier. Een buitenstaander vindt het misschien kleine dingetjes, maar ik zie ook wat voor impact die dingetjes hebben op de kinderen. Mary die al jaren schoonmaakster was hier is dat nu niet meer. Waarom ze er niet meer werkt is me niet helemaal duidelijk. Er zijn wel een nieuwe warden en een assistent warden aangenomen; Maggie en Rose. Maggie is wat ouder (misschien 40) en Rose schat ik eind 20. Beide zijn goed opgeleid (ook daadwerkelijk om met kinderen te werken) en spreken ook aardig engels.
Het blijft natuurlijk lastig om met drie personen (nummer 3 is Pappati de kok) een kindertehuis met 75 kinderen te runnen, maar dit is al een hele verbetering. Ze hebben meer plezier in het werk dan Jaculin had en weten wat ze doen.
Zo is er bijvoorbeeld veel meer structuur aangebracht in het studeren na schooltijd. Kinderen zitten in kleine groepjes, wat verder uit elkaar (was altijd met z'n allen op een hoop, lekker door elkaar roepen) en worden echt aan het werk gezet (was rommel maar aan, als je maar zorgt dat het klaar is voor morgen). Bij de jongere kinderen (zeg groep 3 tot en met 5) krijgt 1 kind de leiding over de rest en doordat Maggie blijbaar goed doorheeft wie daar geschikt voor zijn, loopt het verbazingwekkend gestroomlijnd! Ishwarya heeft in de 3rd standard (groep 5) groep de leiding en ze heeft een natuurlijk gevoel voor democratisch leiderschap volgens mij. Ik zat met die groep een spelletje te doen en ze zorgde er echt voor dat iedereen mee kon doen geen 'nee zij niet want zij kan het niet' meer zoals ik vorig jaar steeds kinderen hoorde roepen maar 'kom erbij ze leert het wel'.
Het lijkt met Parveen (het altijd even opvallend kwetsbare meisje) ook echt beter te gaan (waar dat door komt zal altijd een misterie blijven denk ik). Ze vertelde me uit zichzelf met de nodige trots dat ze de 13e rank had in haar klas. Er zitten hier meestal net als in nederland ongeveer 25 kinderen in de klas, dus dan doet ze het heel gemiddeld prima (ze is wel een kind van 7 in groep 5, dus best wonderlijk dat ze het tot zover al gered heeft, het onderwijs gaat hier echt in razend tempo, sneller dan in NL). Ze had voor het eerst voor al haar toetsen een voldoende gehaald. Ze lijkt spraakzamer, ook naar andere kinderen toe en meer zelfverzekerd dan anders.
Er zijn een aantal wat ouderen kinderen, die veel van de zorg voor de kleintjes op zich hebben genomen. Jessi Clara en Harini (6th standard = groep 8) zijn echt schatjes voor ze, heel ontroerend.
Er wordt nu in zekere zin dus wel meer van de kinderen gevraagd. Gisteren was een vakantiedag, want het was de verjaardag van Krishna en 's ochtends gaven 2 3rd standard kinderen (groep vijf) Ajita en Rajeshri les aan UKG (Upper Kindergarden, kleuterklas) en 1st standard (groep 3) leerlingen. Maggie had ze op gang geholpen en het ging uitstekend!
Ook vanwege het feit dat er nu niemand meer is voor de schoonmaak en voor het helpen met snijwerk voor Pappati. Nu worden daar de kinderen voor ingezet, op zich ook prima zolang erbij gelachen mag worden, toch? Heb eergisteren avond met een paar kinderen lakens uit staan kloppen en dat maakt geluid en je kunt lakens zo mooi op en neer laten gaan, het was al met al dikke pret. Ze mochten alleen wel wat kritischer zijn op de hygiene, dat blijft erg dramatisch. De vloeren schoonmaken is nog steeds eerst vegen en dan een emmer water erover heen, en het sanitair wil je al helemaal niet weten. Indu Mathi (9th standard = 3e klas middelbare school) zei dat alle betere manieren die Caroline (steunt met Nederlandse stichting het project in Trichy en heeft vorig jaar 3 maanden in het kindertehuis doorgebracht) ze geleerd had, toch weer verdwenen waren uit het pakket. Met zo'n druk dagprogramma val je misschien sneller terug in je oude makkelijke gewoonten.
Behalve nieuw personeel zijn er ook nieuwe kinderen, waarvan een aantal echt nog heel jong, 3 jaar. 's nachts slapen ze alleen in hun onderbroek omdat dat praktischer is als ze in hun bed plassen, ze liggen wel gewoon op een matje. Koud zullen ze het niet hebben, maar je bent dan wel een erg makkelijke prooi voor de muggen en die zijn er momenteel echt veel! Twee van de nieuwe kinderen spreken geen Tamil maar Telugu, best ingewikkeld voor ze denk ik, maar gelukkig spreekt Maggie Tamil en Telugu, en het zijn nog hele kleintjes, dan leer je makkelijk een taal aan toch?
Verder wordt hier tegenwoordig op erg serieus niveau gesport. Het senior Kho Kho team (zie vorig jaar) is echt enorm vooruit gegaan, ze trainen 's ochtends en 's middags, ik denk in totaal wel 3 uur, zeker de toppertjes van het team, die krijgen soms nog extra training. Er is inmiddels ook een junior team en dat is ook al niet mis, ook hun toppertjes trainen extra. Van maandag tot en met woensdag werden er wedstrijden gehouden op onze school en beide teams wonnen de finale met vrij veel gemak, nu door naar district level. Subiksha is inmiddels zelfs Tamil Nadu state player en heeft afgelopen jaar tot in Madhya Pradesh (deelstaat in midden/noord India) aan wedstrijden meegedaan.
Ze hebben er gelukkig ook veel lol in, ze hebben een jonge vent als trainer, die tussen het serieuze trainen door gewoon met ze zit te geiten. Niet zo'n autoritair afstandelijk type zoals je ze hier nogal eens tegenkomt.
Inmiddels heb ik de kosten voor de studie van de kinderen voor dit jaar binnen, dat valt reuze mee, dus kunnen we ook de 10th standard kinderen van Trichy (die school zit nu met hetzelfde probleem als de school hier 2 jaar geleden, ze kunnen nog geen les geven in 11th en 12th standard).
Een van de meisjes is nog bezig met haar inschrijving; Tamil Selvi. Jenifer heeft haar examen niet gehaald en heeft nu besloten non te worden. Jency Uma en Sahaya Remila gaan allebei BCA (Bachelor Computer Application) doen. Thenmozhi Mary gaat Bsc IT (Information Technologie doen). Muthu Lakshmi gaat een 2 jarige opleiding tot verpleegster doen en verblijft daarvoor in een hostel. Salomie heeft 1 examen niet gehaald, heeft dat opnieuw gedaan en toen weer niet gehaald. Daarna kon ze zich niet meer opnieuw inschrijven voor 12th standard. Nu gaat ze misschien een computer cursus van een jaar doen of ze wacht tot volgend jaar om nog een keer 12th standard te doen. Dit verhaal van Salomie is wat ik begrepen heb van Julian Prakash, ik heb nogal moeite zijn engels te verstaan (accent is for some reason veel erger nog dan van de kinderen), dus ik ga het nog even verifieren bij Ignacimuthu.
In Trichy hebben 5 leerlingen examen in 10th standard gedaan, 3 daarvan gaan door in 11th standard, een meisje gaat een 1 jarige opleiding tot verpleegster doen, en een jongen gaat een opleiding aan een industrial training institute doen.
Als het goed is ga ik het vijftal uit Trichy nog ontmoeten 1 dezer dagen en zal ik ook de Mary Matha school weer een bezoekje brengen.
Het geeft me enorme rust in mijn hoofd dat we zo ruim uitkomen in onze begroting, geeft lekker veel zekerheid voor de komende jaren, niemand hoeft hier bang te zijn, dat hij zijn (of in de meeste gevallen dus zij haar) studie niet af kan maken!
Nou als dit geen goede kindertehuis update was, dan weet ik het ook niet meer! Ik hoop dat jullie je goed op de hoogte voelen:>
mail me vooral met een Nederland update! liefs! Neli Peterseli
Daar is hij dan, de kindertehuis update! Er is behoorlijk wat veranderd hier. Een buitenstaander vindt het misschien kleine dingetjes, maar ik zie ook wat voor impact die dingetjes hebben op de kinderen. Mary die al jaren schoonmaakster was hier is dat nu niet meer. Waarom ze er niet meer werkt is me niet helemaal duidelijk. Er zijn wel een nieuwe warden en een assistent warden aangenomen; Maggie en Rose. Maggie is wat ouder (misschien 40) en Rose schat ik eind 20. Beide zijn goed opgeleid (ook daadwerkelijk om met kinderen te werken) en spreken ook aardig engels.
Het blijft natuurlijk lastig om met drie personen (nummer 3 is Pappati de kok) een kindertehuis met 75 kinderen te runnen, maar dit is al een hele verbetering. Ze hebben meer plezier in het werk dan Jaculin had en weten wat ze doen.
Zo is er bijvoorbeeld veel meer structuur aangebracht in het studeren na schooltijd. Kinderen zitten in kleine groepjes, wat verder uit elkaar (was altijd met z'n allen op een hoop, lekker door elkaar roepen) en worden echt aan het werk gezet (was rommel maar aan, als je maar zorgt dat het klaar is voor morgen). Bij de jongere kinderen (zeg groep 3 tot en met 5) krijgt 1 kind de leiding over de rest en doordat Maggie blijbaar goed doorheeft wie daar geschikt voor zijn, loopt het verbazingwekkend gestroomlijnd! Ishwarya heeft in de 3rd standard (groep 5) groep de leiding en ze heeft een natuurlijk gevoel voor democratisch leiderschap volgens mij. Ik zat met die groep een spelletje te doen en ze zorgde er echt voor dat iedereen mee kon doen geen 'nee zij niet want zij kan het niet' meer zoals ik vorig jaar steeds kinderen hoorde roepen maar 'kom erbij ze leert het wel'.
Het lijkt met Parveen (het altijd even opvallend kwetsbare meisje) ook echt beter te gaan (waar dat door komt zal altijd een misterie blijven denk ik). Ze vertelde me uit zichzelf met de nodige trots dat ze de 13e rank had in haar klas. Er zitten hier meestal net als in nederland ongeveer 25 kinderen in de klas, dus dan doet ze het heel gemiddeld prima (ze is wel een kind van 7 in groep 5, dus best wonderlijk dat ze het tot zover al gered heeft, het onderwijs gaat hier echt in razend tempo, sneller dan in NL). Ze had voor het eerst voor al haar toetsen een voldoende gehaald. Ze lijkt spraakzamer, ook naar andere kinderen toe en meer zelfverzekerd dan anders.
Er zijn een aantal wat ouderen kinderen, die veel van de zorg voor de kleintjes op zich hebben genomen. Jessi Clara en Harini (6th standard = groep 8) zijn echt schatjes voor ze, heel ontroerend.
Er wordt nu in zekere zin dus wel meer van de kinderen gevraagd. Gisteren was een vakantiedag, want het was de verjaardag van Krishna en 's ochtends gaven 2 3rd standard kinderen (groep vijf) Ajita en Rajeshri les aan UKG (Upper Kindergarden, kleuterklas) en 1st standard (groep 3) leerlingen. Maggie had ze op gang geholpen en het ging uitstekend!
Ook vanwege het feit dat er nu niemand meer is voor de schoonmaak en voor het helpen met snijwerk voor Pappati. Nu worden daar de kinderen voor ingezet, op zich ook prima zolang erbij gelachen mag worden, toch? Heb eergisteren avond met een paar kinderen lakens uit staan kloppen en dat maakt geluid en je kunt lakens zo mooi op en neer laten gaan, het was al met al dikke pret. Ze mochten alleen wel wat kritischer zijn op de hygiene, dat blijft erg dramatisch. De vloeren schoonmaken is nog steeds eerst vegen en dan een emmer water erover heen, en het sanitair wil je al helemaal niet weten. Indu Mathi (9th standard = 3e klas middelbare school) zei dat alle betere manieren die Caroline (steunt met Nederlandse stichting het project in Trichy en heeft vorig jaar 3 maanden in het kindertehuis doorgebracht) ze geleerd had, toch weer verdwenen waren uit het pakket. Met zo'n druk dagprogramma val je misschien sneller terug in je oude makkelijke gewoonten.
Behalve nieuw personeel zijn er ook nieuwe kinderen, waarvan een aantal echt nog heel jong, 3 jaar. 's nachts slapen ze alleen in hun onderbroek omdat dat praktischer is als ze in hun bed plassen, ze liggen wel gewoon op een matje. Koud zullen ze het niet hebben, maar je bent dan wel een erg makkelijke prooi voor de muggen en die zijn er momenteel echt veel! Twee van de nieuwe kinderen spreken geen Tamil maar Telugu, best ingewikkeld voor ze denk ik, maar gelukkig spreekt Maggie Tamil en Telugu, en het zijn nog hele kleintjes, dan leer je makkelijk een taal aan toch?
Verder wordt hier tegenwoordig op erg serieus niveau gesport. Het senior Kho Kho team (zie vorig jaar) is echt enorm vooruit gegaan, ze trainen 's ochtends en 's middags, ik denk in totaal wel 3 uur, zeker de toppertjes van het team, die krijgen soms nog extra training. Er is inmiddels ook een junior team en dat is ook al niet mis, ook hun toppertjes trainen extra. Van maandag tot en met woensdag werden er wedstrijden gehouden op onze school en beide teams wonnen de finale met vrij veel gemak, nu door naar district level. Subiksha is inmiddels zelfs Tamil Nadu state player en heeft afgelopen jaar tot in Madhya Pradesh (deelstaat in midden/noord India) aan wedstrijden meegedaan.
Ze hebben er gelukkig ook veel lol in, ze hebben een jonge vent als trainer, die tussen het serieuze trainen door gewoon met ze zit te geiten. Niet zo'n autoritair afstandelijk type zoals je ze hier nogal eens tegenkomt.
Inmiddels heb ik de kosten voor de studie van de kinderen voor dit jaar binnen, dat valt reuze mee, dus kunnen we ook de 10th standard kinderen van Trichy (die school zit nu met hetzelfde probleem als de school hier 2 jaar geleden, ze kunnen nog geen les geven in 11th en 12th standard).
Een van de meisjes is nog bezig met haar inschrijving; Tamil Selvi. Jenifer heeft haar examen niet gehaald en heeft nu besloten non te worden. Jency Uma en Sahaya Remila gaan allebei BCA (Bachelor Computer Application) doen. Thenmozhi Mary gaat Bsc IT (Information Technologie doen). Muthu Lakshmi gaat een 2 jarige opleiding tot verpleegster doen en verblijft daarvoor in een hostel. Salomie heeft 1 examen niet gehaald, heeft dat opnieuw gedaan en toen weer niet gehaald. Daarna kon ze zich niet meer opnieuw inschrijven voor 12th standard. Nu gaat ze misschien een computer cursus van een jaar doen of ze wacht tot volgend jaar om nog een keer 12th standard te doen. Dit verhaal van Salomie is wat ik begrepen heb van Julian Prakash, ik heb nogal moeite zijn engels te verstaan (accent is for some reason veel erger nog dan van de kinderen), dus ik ga het nog even verifieren bij Ignacimuthu.
In Trichy hebben 5 leerlingen examen in 10th standard gedaan, 3 daarvan gaan door in 11th standard, een meisje gaat een 1 jarige opleiding tot verpleegster doen, en een jongen gaat een opleiding aan een industrial training institute doen.
Als het goed is ga ik het vijftal uit Trichy nog ontmoeten 1 dezer dagen en zal ik ook de Mary Matha school weer een bezoekje brengen.
Het geeft me enorme rust in mijn hoofd dat we zo ruim uitkomen in onze begroting, geeft lekker veel zekerheid voor de komende jaren, niemand hoeft hier bang te zijn, dat hij zijn (of in de meeste gevallen dus zij haar) studie niet af kan maken!
Nou als dit geen goede kindertehuis update was, dan weet ik het ook niet meer! Ik hoop dat jullie je goed op de hoogte voelen:>
mail me vooral met een Nederland update! liefs! Neli Peterseli
Friday, August 7, 2009
Teken van leven
Hallo allemaal!
Hoe is het daar in Nederland of alle vakantielanden waar jullie rondhangen? Ik ben inmiddels al bijna 4 weken in India, heb superveel beleefd maar had het te druk om even een mail te maken voor jullie, maar hier is hij dan eindelijk! Eerst heb ik ruim twee weken door het noorden van India gereisd met een groep studenten van SIB amsterdam, ik heb weer een paar dagen bij Gracy gelogeerd en inmiddels ben ik alweer een paar dagen op mijn favoriete plekje in India; het Hallelujah Children Home in Madurai.
Op 14 juli kwamen we aan in Delhi, de dertiende in de ochtend vertrokken, maar op Munchen moesten we 8 uur wachten. Van Delhi zelf zagen we niet zoveel, alleen met een riksha hier en daar langs gereden. We hebben de Nederlandse ambassade bezocht en daarna de UNHCR (VN vluchtelingen organisatie) was heel interessant, maar we waren die ochtend bij de ambassade geweest, dus we waren allemaal moe en hadden nogal trek, we moesten erg ons best doen om geen schaamteloze hoezeelheden koekjes weg te werken. Leuk detail; we werden te woord gestaan door twee vrouwen!
De volgende dag was er een compleet programma voor ons opgezet bij de CUNPK (centre for UN Peace keeping). We kregen er zelfs een compleet buffet als lunch, het leek erop dat ze allemaal heel graag wilden dat wij later allemaal bijde VN zouden komen werken! Van Delhi een treinreis van twaalf uur naar Gaya, in de deelstaat Bihar, een van de armste en meest wetteloze deelstaten van India. In Gaya was dit goed te merken, er was geen spoor van een elite of zelfs middelklasse in de stad te bekennen, terwijl je juist daaraan in de meeste Indiase steden de vooruitgang ziet. Gaya was eigenlijk alleen een heleboel armoede op een hoopje. Van Gaya gingen we met autoriksha's naar Bodhgaya, een klein sereen dorpje, waar Buddha voor het eerst nar dagen mediteren verlichting vond onder de Bodhiboom. In Bodhgaya barst het van de Buddistische tempels; Tibetaans, Buthanees, Japans, Birmees, Thais. Ons hotel werd gerund door Tibetanen en in de hal hing een groot portret van de Dalai Lama. Verder viel het erg op dat overal kleine advertenties van hulporganisaties hingen, voor de bouw van schooltjes, kliniekjes, hulp aan gehandicapten of ouderen. Je ziet dat zelden in de rest van India.
Vanuit Gaya namen we weer de trein naar Varanasi, na op het perron een complete show te hebben gekregen van een stel lijmsnuivende jongetjes van -schatting- tussen de 8 en 12 jaar oud. Het was de ergste treinreis die we gemaakt hebben deze reis, al duurde het helemaal niet zo lang (6 uur misschien). Er liepen nu niet alleen chai chai chai coffee coffee chai chai en samosa mannetjes voortdurend heen en weer, maar het stikte er van de verstekelingen. Deels gewoon reizigers, die geen ticket hadden willen kopen, en deels bedelaars die voortdurend door het gangpad heen en weer liepen of kropen. En dan had je ook nog om de zoveel tijd een patroullie kalashnikovmannetjes (neem een ander wapen, ziet er imponerend uit hoor, maar hoe onpraktisch een wapen met een lange loop?!). Doordat het regende en de raampjes niet zo goed sloten, werd het echt een grote baggerbende in de trein. We kwamen ook in stromende regen aan in Varanasi, waar in grote delen van de stad de straatjes te smal zijn voor een riksha. Met backpacks om moesten we nog een heel stuk in het donker door die natte straatjes lopen, een aantal keer in vieze dingen getrapt, waarvan ik liever niet weet wat het was ('cow shit, makes you lucky!', 'right,whatever').
Varanasi dus. Beroemd vanwege de Ghats, vooral de burning ghats. Varanasi ligt langs de Ganges en aan de Ganges zijn allemaal trappen gebouwd, waarop vanalles te beleven valt. Mensen wassen er zichzelf en hun kleding, maar verbranden er ook hun doden. Dat gebeurt op de burning Ghats. Tegen zonsondergang namen we een bootje, waarmee we langs de Ghats geroeis werden. Het was al bijna donker toen we langs de burning ghats kwamen, waardoor je de indrukwekkend hoog oplaaiende vlammen extra goed zag.
Hindoes verbanden de lichamen hier omdat zij geloven dat als je as in de ganges gestrooid wordt je kunt ontkomen aan de cirkel van leven en dood. Alleen mannen worden verbrand, vrouwen, kinderen en zieken worden in hun geheel in de rivier gelaten. We zijn ook echt op de burning ghats geweest, waar een Dalit (kastelozen doen hier het werk) ons uitlegde wat er allemaal gebeurde en waarom. Vervolgens wordt je om een donatie gevraagd ('Good karma, good karma') voor hout zodat ook de armen hier gecremeerd kunnen worden.
Genoeg lugubere verhalen. Na een (voor zover ik kon zien) volledige zonsverduistering te hebben mogen aan schouwen boven de Ganges, vertrokken we naar Agra (treinreis van 16 uur door 3 uur vertraging!). In Agra is eigenlijk maar 1 ding te zien: de Taj Mahal! Zo'n plek waar je het gevoel krijgt dat je midden in de geschiedenis staat. In de ochtend schijnt de Taj Mahal duizende kleuren te hebben tijdens zonsopgang, maar toen ik met twee andere meisjes dapper vroeg (6 uur ongeveer) op was gestaan was hij vooral grijs want het was bewolkt. Ons bezoek aan de Taj Mahal was wel heel leuk (uiteraard een groepsfoto) en kreeg extra veel charme doordat het keihard begon te regenen. Zaten we daar te schuilen met een heleboel Indiase touristen die allemaal met ons op de foto wilden in een enorme nis aan de achterkant van het gebouw. Het gebouw was mooier dan ik dacht, zoiets groots wordt toch al snel lomp, maar ik vond het helemaal niet lomp. En dat moslims geen afbeeldingen maken, maar alleen patronen gebruiken om te decoreren, kan ik ook zeer waarderen.
Vanuit Agra vertrokken we met een vrij luxe bus naar Jaipur, in het sprookjesahtige Rajastan, land van de Maharaja's. Nu denk ik ow komt er nu een indrukwekkend verhaal over koningen en prinsessen in uitgestrekte paleizen en olifanten. Helaas pindakaas. Nadat we in een draaiend restaurant hadden gegeten de eerste avond, ben ik ziek geworden, dus in Jaipur heb ik alleen mijn hotelkamer heel gedetailleerd kunnen bekijken. Daarbij moet ik zeggen; schoonste hotel van India, gedecoreerd met zorg en beleid en een roof top restaurant, waar als je geluk hebt een windje waait en met een kaart die geschikt is voor zieke mensen. Dag 1 was overgeven en diarree, dag 2 was heel veel kramp, maar leek vooruitgang, dag 3 was weer overgeven en diarree en omdat we die dag terug naar Delhi zouden reizen, leek het mij een goed plan een dokter te laten komen. Ook op dat punt trof ik het. De dokter kwam naar het hotel, had al zijn feestelijke spulletjes voorverpakt in een koffertje en was bekend met de pillen die ik al slikte. Voor 3500 roepies (bijna 50 euri) heb ik mezelf maar op een infuus getrakteerd (ik zag mezelf al zitten in de trein, overgeven met een lege maag). Dus dat doktertje heeft me helemaal volgegoten, drie grote zakken, twee middelmaat zakken en twee injecties. Dus ik dacht holadijee daar gaan we weer. De treinreis kwam ik goed door, maar de volgende dag in Delhi stortte ik weer helemaal in, weer overgeven, weer een dokter, weer een injectie. En het doktertje in Delhi leek me ook niet dom, maar ik kreeg nu niet alleen geen bijsluiter bij mijn nieuwe pillen, er zat ook nog eens geen verpakking omheen. Ik kreeg een doorzichting zakje (je kent ze wel van die typische drugs zakjes) met een kleurige cocktail, waar je geen uitgaansgelegenheid mee binnen zou komen (nou ja was toch niet in de stemming om uit te gaan:>). Uiteindelijk werd ik na een paar dagen toch beter. Ik besloot in Chennai wat langer te blijven bij Gracy en het kindertehuis nog even uit te stellen tot ik echt hersteld was. Ik ben samen met Rozerie (van de groep) vijf dagen bij Gracy geweest. Vooral veel uitgerust, nog even bij Assisi Illam (ook George en John,zie foto's kunnen inmiddels lopen, een wiebelende peuter op schoot is altijd gezellig) en de supernon op bezoek geweest, Ignacimuthu gesproken, beetje geshopt en toch nog touristisch bezig geweest: Mahabalipuram aangedaan met de hele family. Daar is een krokodillenpark met ruim 3000 krokodillen, lekker griezelen en behoorlijk indrukwekkende tempels. De 5 Ratha's zijn eigenlijk meer godenbouwsels, een tempel is meer iets waar je inkunt, hier kun je niet in maar het zijn ook niet echt beelden, daar zijn ze te groot voor en het stelt niet 1 ding voor. Ze waren in ieder geval uit 1 rots gehouwen en het schijnt dat er nog meer van dit soort bouwsels in zee moeten liggen.
Gracy is inmiddels getrouwd met Emanuel, ze wonen nu samen bij haar moeder. (Das heel hip, de vrouw gaat hier altijd naar de man.) Rosie wil nog steeds niet trouwen, werk 8 uur per dag 6 dagen per week als verpleegster en studeert nu daarnaast ook nog psychologie. Ze zag ook een beetje magertjes (moet ik zeggen na al die dagen ziek:>).
Nu dus eindelijk terug in het kindertehuis, daar wil ook al weer vanalles over zeggen. Roos is ook hiernaartoe meegekomen, maar is gisterenavond met de bus naar Kerala (buurdeelstaat) vertrokken, want zij gaat al weer bijna naar NL.
Hier heb ik nu nog precies 3 weken vanaf vandaag. Jullie krijgen snel een echte kindertehuis update van me! Ben mijn eerste ei al aardig kwijt!
mail me vooral, tot snel (3 weken zijn om in een zucht, toch?) en tot mails!
liefs van mij,
Nelle
Hoe is het daar in Nederland of alle vakantielanden waar jullie rondhangen? Ik ben inmiddels al bijna 4 weken in India, heb superveel beleefd maar had het te druk om even een mail te maken voor jullie, maar hier is hij dan eindelijk! Eerst heb ik ruim twee weken door het noorden van India gereisd met een groep studenten van SIB amsterdam, ik heb weer een paar dagen bij Gracy gelogeerd en inmiddels ben ik alweer een paar dagen op mijn favoriete plekje in India; het Hallelujah Children Home in Madurai.
Op 14 juli kwamen we aan in Delhi, de dertiende in de ochtend vertrokken, maar op Munchen moesten we 8 uur wachten. Van Delhi zelf zagen we niet zoveel, alleen met een riksha hier en daar langs gereden. We hebben de Nederlandse ambassade bezocht en daarna de UNHCR (VN vluchtelingen organisatie) was heel interessant, maar we waren die ochtend bij de ambassade geweest, dus we waren allemaal moe en hadden nogal trek, we moesten erg ons best doen om geen schaamteloze hoezeelheden koekjes weg te werken. Leuk detail; we werden te woord gestaan door twee vrouwen!
De volgende dag was er een compleet programma voor ons opgezet bij de CUNPK (centre for UN Peace keeping). We kregen er zelfs een compleet buffet als lunch, het leek erop dat ze allemaal heel graag wilden dat wij later allemaal bijde VN zouden komen werken! Van Delhi een treinreis van twaalf uur naar Gaya, in de deelstaat Bihar, een van de armste en meest wetteloze deelstaten van India. In Gaya was dit goed te merken, er was geen spoor van een elite of zelfs middelklasse in de stad te bekennen, terwijl je juist daaraan in de meeste Indiase steden de vooruitgang ziet. Gaya was eigenlijk alleen een heleboel armoede op een hoopje. Van Gaya gingen we met autoriksha's naar Bodhgaya, een klein sereen dorpje, waar Buddha voor het eerst nar dagen mediteren verlichting vond onder de Bodhiboom. In Bodhgaya barst het van de Buddistische tempels; Tibetaans, Buthanees, Japans, Birmees, Thais. Ons hotel werd gerund door Tibetanen en in de hal hing een groot portret van de Dalai Lama. Verder viel het erg op dat overal kleine advertenties van hulporganisaties hingen, voor de bouw van schooltjes, kliniekjes, hulp aan gehandicapten of ouderen. Je ziet dat zelden in de rest van India.
Vanuit Gaya namen we weer de trein naar Varanasi, na op het perron een complete show te hebben gekregen van een stel lijmsnuivende jongetjes van -schatting- tussen de 8 en 12 jaar oud. Het was de ergste treinreis die we gemaakt hebben deze reis, al duurde het helemaal niet zo lang (6 uur misschien). Er liepen nu niet alleen chai chai chai coffee coffee chai chai en samosa mannetjes voortdurend heen en weer, maar het stikte er van de verstekelingen. Deels gewoon reizigers, die geen ticket hadden willen kopen, en deels bedelaars die voortdurend door het gangpad heen en weer liepen of kropen. En dan had je ook nog om de zoveel tijd een patroullie kalashnikovmannetjes (neem een ander wapen, ziet er imponerend uit hoor, maar hoe onpraktisch een wapen met een lange loop?!). Doordat het regende en de raampjes niet zo goed sloten, werd het echt een grote baggerbende in de trein. We kwamen ook in stromende regen aan in Varanasi, waar in grote delen van de stad de straatjes te smal zijn voor een riksha. Met backpacks om moesten we nog een heel stuk in het donker door die natte straatjes lopen, een aantal keer in vieze dingen getrapt, waarvan ik liever niet weet wat het was ('cow shit, makes you lucky!', 'right,whatever').
Varanasi dus. Beroemd vanwege de Ghats, vooral de burning ghats. Varanasi ligt langs de Ganges en aan de Ganges zijn allemaal trappen gebouwd, waarop vanalles te beleven valt. Mensen wassen er zichzelf en hun kleding, maar verbranden er ook hun doden. Dat gebeurt op de burning Ghats. Tegen zonsondergang namen we een bootje, waarmee we langs de Ghats geroeis werden. Het was al bijna donker toen we langs de burning ghats kwamen, waardoor je de indrukwekkend hoog oplaaiende vlammen extra goed zag.
Hindoes verbanden de lichamen hier omdat zij geloven dat als je as in de ganges gestrooid wordt je kunt ontkomen aan de cirkel van leven en dood. Alleen mannen worden verbrand, vrouwen, kinderen en zieken worden in hun geheel in de rivier gelaten. We zijn ook echt op de burning ghats geweest, waar een Dalit (kastelozen doen hier het werk) ons uitlegde wat er allemaal gebeurde en waarom. Vervolgens wordt je om een donatie gevraagd ('Good karma, good karma') voor hout zodat ook de armen hier gecremeerd kunnen worden.
Genoeg lugubere verhalen. Na een (voor zover ik kon zien) volledige zonsverduistering te hebben mogen aan schouwen boven de Ganges, vertrokken we naar Agra (treinreis van 16 uur door 3 uur vertraging!). In Agra is eigenlijk maar 1 ding te zien: de Taj Mahal! Zo'n plek waar je het gevoel krijgt dat je midden in de geschiedenis staat. In de ochtend schijnt de Taj Mahal duizende kleuren te hebben tijdens zonsopgang, maar toen ik met twee andere meisjes dapper vroeg (6 uur ongeveer) op was gestaan was hij vooral grijs want het was bewolkt. Ons bezoek aan de Taj Mahal was wel heel leuk (uiteraard een groepsfoto) en kreeg extra veel charme doordat het keihard begon te regenen. Zaten we daar te schuilen met een heleboel Indiase touristen die allemaal met ons op de foto wilden in een enorme nis aan de achterkant van het gebouw. Het gebouw was mooier dan ik dacht, zoiets groots wordt toch al snel lomp, maar ik vond het helemaal niet lomp. En dat moslims geen afbeeldingen maken, maar alleen patronen gebruiken om te decoreren, kan ik ook zeer waarderen.
Vanuit Agra vertrokken we met een vrij luxe bus naar Jaipur, in het sprookjesahtige Rajastan, land van de Maharaja's. Nu denk ik ow komt er nu een indrukwekkend verhaal over koningen en prinsessen in uitgestrekte paleizen en olifanten. Helaas pindakaas. Nadat we in een draaiend restaurant hadden gegeten de eerste avond, ben ik ziek geworden, dus in Jaipur heb ik alleen mijn hotelkamer heel gedetailleerd kunnen bekijken. Daarbij moet ik zeggen; schoonste hotel van India, gedecoreerd met zorg en beleid en een roof top restaurant, waar als je geluk hebt een windje waait en met een kaart die geschikt is voor zieke mensen. Dag 1 was overgeven en diarree, dag 2 was heel veel kramp, maar leek vooruitgang, dag 3 was weer overgeven en diarree en omdat we die dag terug naar Delhi zouden reizen, leek het mij een goed plan een dokter te laten komen. Ook op dat punt trof ik het. De dokter kwam naar het hotel, had al zijn feestelijke spulletjes voorverpakt in een koffertje en was bekend met de pillen die ik al slikte. Voor 3500 roepies (bijna 50 euri) heb ik mezelf maar op een infuus getrakteerd (ik zag mezelf al zitten in de trein, overgeven met een lege maag). Dus dat doktertje heeft me helemaal volgegoten, drie grote zakken, twee middelmaat zakken en twee injecties. Dus ik dacht holadijee daar gaan we weer. De treinreis kwam ik goed door, maar de volgende dag in Delhi stortte ik weer helemaal in, weer overgeven, weer een dokter, weer een injectie. En het doktertje in Delhi leek me ook niet dom, maar ik kreeg nu niet alleen geen bijsluiter bij mijn nieuwe pillen, er zat ook nog eens geen verpakking omheen. Ik kreeg een doorzichting zakje (je kent ze wel van die typische drugs zakjes) met een kleurige cocktail, waar je geen uitgaansgelegenheid mee binnen zou komen (nou ja was toch niet in de stemming om uit te gaan:>). Uiteindelijk werd ik na een paar dagen toch beter. Ik besloot in Chennai wat langer te blijven bij Gracy en het kindertehuis nog even uit te stellen tot ik echt hersteld was. Ik ben samen met Rozerie (van de groep) vijf dagen bij Gracy geweest. Vooral veel uitgerust, nog even bij Assisi Illam (ook George en John,zie foto's kunnen inmiddels lopen, een wiebelende peuter op schoot is altijd gezellig) en de supernon op bezoek geweest, Ignacimuthu gesproken, beetje geshopt en toch nog touristisch bezig geweest: Mahabalipuram aangedaan met de hele family. Daar is een krokodillenpark met ruim 3000 krokodillen, lekker griezelen en behoorlijk indrukwekkende tempels. De 5 Ratha's zijn eigenlijk meer godenbouwsels, een tempel is meer iets waar je inkunt, hier kun je niet in maar het zijn ook niet echt beelden, daar zijn ze te groot voor en het stelt niet 1 ding voor. Ze waren in ieder geval uit 1 rots gehouwen en het schijnt dat er nog meer van dit soort bouwsels in zee moeten liggen.
Gracy is inmiddels getrouwd met Emanuel, ze wonen nu samen bij haar moeder. (Das heel hip, de vrouw gaat hier altijd naar de man.) Rosie wil nog steeds niet trouwen, werk 8 uur per dag 6 dagen per week als verpleegster en studeert nu daarnaast ook nog psychologie. Ze zag ook een beetje magertjes (moet ik zeggen na al die dagen ziek:>).
Nu dus eindelijk terug in het kindertehuis, daar wil ook al weer vanalles over zeggen. Roos is ook hiernaartoe meegekomen, maar is gisterenavond met de bus naar Kerala (buurdeelstaat) vertrokken, want zij gaat al weer bijna naar NL.
Hier heb ik nu nog precies 3 weken vanaf vandaag. Jullie krijgen snel een echte kindertehuis update van me! Ben mijn eerste ei al aardig kwijt!
mail me vooral, tot snel (3 weken zijn om in een zucht, toch?) en tot mails!
liefs van mij,
Nelle
Tuesday, September 2, 2008
Meenakshi Hotel
Hallo allemaal!
Ook weer begonnen met school/werk/studie en andere zaken?
Ik ben inmiddels alweer een paar dagen in Nederland, maar wil de weblog nog even afsluiten, want we hebben nog veel gedaan de laatste dagen in India. Ik heb ook al foto's op de fotopagina gezet, neem vooral een kijkje! Vorige week dinsdag hebben we een aantal kinderen die op kosten van onze Stichting Onderwijs voor India naar school gaan thuis bezocht. Helaas was er te weinig tijd om dit in het weekend te doen, dus de kinderen zelf waren niet thuis. Er ging ook een meisje uit het kindertehuis mee, dat in dezelfde buurt woont dus zijn we ook even bij haar moeder langs geweest.
Het meest indrukwekkende was het hutje waar Salomie woonde, het meisje waar de Stichting om begonnen is. Het hutje was zo klein dat er bijna geen fatsoenlijke foto van binnen van te maken was. Stond je in het ene hoekje dan kreeg je het andere hoekje er net op. Het huisje was ongeveer zo groot als mijn slaapkamer in Amsterdam (dwz voor degenen die er nog nooit geweest zijn ongeveer 2x3,5) en daar wonen dan 4 mensen. De oma van Salomie liet ons het hutje zien, er was verder niemand thuis. De mensen die in hutjes wonen sluiten hun huis bijna niet af als ze weg gaan, het enige dat je in die huisjes vindt dat zijn een paar potten en pannen en stenen om op te koken. De meeste hutjes bestaan uit een lemen muurtje, een deurtje waaronder je moet bukken en een dak van een bepaalde soort bladeren of gevlochten asbestplaten. Tussen de muur en het dak zit een grote kier waar frisse lucht en regen door naar binnen kunnen. Er zitten niet echt ramen in en er ligt natuurlijk geen vloer in zo''n hutje, dus het is er vochtig en donker en het ruikt er een beetje muf.
Als we dachten dat we in een wat ruimere hut terecht waren gekomen bleken er drie families bij elkaar te wonen. Sommigen hebben wel electriciteit, een aparte combinatie, geen vloer of een waterdicht dak, wel tv.
Ik wilde al heel lang weten hoe de kinderen uit het kindertehuis bij hun ouders woonden. Nu heb ik het eindelijk gezien en het was zeer indrukwekkend.
Woensdag kwam Jaculine, de voormalige warden van het kindertehuis op bezoek. Zij is inmiddels getrouwd en zwanger. Ze zag er erg vermagerd uit en vertelde dat ze erg veel moest overgeven. Ze is getrouwd met een man die in Dubai werkt en daar voorlopig blijft (een jaar misschien wel twee). Ze heeft de man leren kennen op de dag van de bruiloft en een week of twee later was hij vertrokken en bleef zij zwanger achter bij haar schoonouders. 'Little nice' was wat ze te zeggen had over haar man en schoonouders. Ze had wel een uitgebreid fotoalbum, wat speciaal was laten maken van de bruiloft bij zich. Er werd op ongeveer twee foto's gelachen. In Nederland mag een bruiloft dan een feest zijn, in India is het vooral een officiele zeer serieuze aangelegenheid, die feestelijk gedecoreerd is.
Ik heb begrepen dat de schoonouders overdag nooit thuis zijn en dat het katoenplukkers zijn maar daar moet je me niet op vastpinnen want Jaculine's Engels is niet perfect. Zij verveelt zich gewoon de hele dag en wordt geacht het huishouden te doen. Als de baby komt mag ze drie maanden terug naar haar eigen ouders, daar ziet ze erg naar uit. Ze belt ongeveer eens in de twee weken met haar man. Patricia en ik vroegen ons af wat ze dan te bespreken zouden hebben, als ze elkaar helemaal niet kennen.
Waar ik vooral van schrok was hoe kinderlijk Jaculine eigenlijk nog is. Ze is 25, maar ze komt over als iemand van.. wat zal ik zeggen, 18? Het was weer zo'n typisch India verhaal, waar een westers meisje maar raar van staat te kijken.
Donderdag heb ik nog een bezoekje aan de projecten in Theni gebracht. Daar zijn inmiddels twee van de vier kindertehuis gebouwtjes in gebruik genomen. Er wonen twintig kinderen.
Vrijdag en zaterdag hebben we ons bezig gehouden met het afronden van onze projecten: we hadden van ons zelfgemaakte twisterspel een laken en verf over dus daar hebben we zes kinderen een wandkleed van laten maken (een echte eyecatcher in de eetkamer!). Een aantal losse tekeningen van de kinderen hebben we op grote vellen geplakt en op verschillende plekken in het tehuis opgehangen (slaapkamers en studyrooms). De kalender hebben we op het allerlaatste moment,toen onze koffers al ingepakt waren in elkaar geregen en ook in de eetkamer gehangen. Pappati (de kok) wist niet wanneer ze geboren was dus hebben we haar het voorblad gegeven.
Daarna zijn we met een voldaan gevoel in het vliegtuig gestapt, alwaar complete ontlading plaatsvond die zich uitte in heel veel melig gedoe. Onze medepassagiers hebben zich niet verveeld met ons:p... nee hoor we hebben ons wel gedragen, maar we hadden ze bijna gevraagd mee te doen aan 3x3 is 9 en ieder zingt zijn eigen lied. Het is misschien een leuke suggestie voor de wachtverzachters op Schiphol.
Onze langste vlucht was twee uur vertraagd, maar daar hebben we weinig van gemerkt. We hebben de zes uur op het vliegtuig bijna volledig in rijen doorgebracht. Bij de immigratiedienst werd ons weer om een adres gevraagd, waar we waren in India. Je kunt daar tegenwoordig geen kindertehuis meer invullen want het is verboden om je als buitenlander met arme mensen bezig te houden. Dus ik verzon ter plekke dat wij in Hotel Meenakshi hadden gelogeerd. Er is vast wel een hotel in Madurai dat zo heet. Patricia moest de andere kant op kijken om niet in lachen uit te barsten.
Gelukkig liet mijn fantasie me op het moment supreme niet in de steek!
Zondagmiddag kwamen we heelhuids aan op schiphol en gisteren zat ik om 11 uur -met India nog in mijn darmen- alweer in een collegezaal.
Ik doe mijn best om een beetje uit te rusten, terwijl ik ook alles weer oppak. Studie en Stichting wachten op mij!
Voor jullie allemaal een hele frisse start van het jaar toegewenst, maak er wat van!
Bedankt voor al jullie gezellige mails.
heel veel liefs,
Neli
Ook weer begonnen met school/werk/studie en andere zaken?
Ik ben inmiddels alweer een paar dagen in Nederland, maar wil de weblog nog even afsluiten, want we hebben nog veel gedaan de laatste dagen in India. Ik heb ook al foto's op de fotopagina gezet, neem vooral een kijkje! Vorige week dinsdag hebben we een aantal kinderen die op kosten van onze Stichting Onderwijs voor India naar school gaan thuis bezocht. Helaas was er te weinig tijd om dit in het weekend te doen, dus de kinderen zelf waren niet thuis. Er ging ook een meisje uit het kindertehuis mee, dat in dezelfde buurt woont dus zijn we ook even bij haar moeder langs geweest.
Het meest indrukwekkende was het hutje waar Salomie woonde, het meisje waar de Stichting om begonnen is. Het hutje was zo klein dat er bijna geen fatsoenlijke foto van binnen van te maken was. Stond je in het ene hoekje dan kreeg je het andere hoekje er net op. Het huisje was ongeveer zo groot als mijn slaapkamer in Amsterdam (dwz voor degenen die er nog nooit geweest zijn ongeveer 2x3,5) en daar wonen dan 4 mensen. De oma van Salomie liet ons het hutje zien, er was verder niemand thuis. De mensen die in hutjes wonen sluiten hun huis bijna niet af als ze weg gaan, het enige dat je in die huisjes vindt dat zijn een paar potten en pannen en stenen om op te koken. De meeste hutjes bestaan uit een lemen muurtje, een deurtje waaronder je moet bukken en een dak van een bepaalde soort bladeren of gevlochten asbestplaten. Tussen de muur en het dak zit een grote kier waar frisse lucht en regen door naar binnen kunnen. Er zitten niet echt ramen in en er ligt natuurlijk geen vloer in zo''n hutje, dus het is er vochtig en donker en het ruikt er een beetje muf.
Als we dachten dat we in een wat ruimere hut terecht waren gekomen bleken er drie families bij elkaar te wonen. Sommigen hebben wel electriciteit, een aparte combinatie, geen vloer of een waterdicht dak, wel tv.
Ik wilde al heel lang weten hoe de kinderen uit het kindertehuis bij hun ouders woonden. Nu heb ik het eindelijk gezien en het was zeer indrukwekkend.
Woensdag kwam Jaculine, de voormalige warden van het kindertehuis op bezoek. Zij is inmiddels getrouwd en zwanger. Ze zag er erg vermagerd uit en vertelde dat ze erg veel moest overgeven. Ze is getrouwd met een man die in Dubai werkt en daar voorlopig blijft (een jaar misschien wel twee). Ze heeft de man leren kennen op de dag van de bruiloft en een week of twee later was hij vertrokken en bleef zij zwanger achter bij haar schoonouders. 'Little nice' was wat ze te zeggen had over haar man en schoonouders. Ze had wel een uitgebreid fotoalbum, wat speciaal was laten maken van de bruiloft bij zich. Er werd op ongeveer twee foto's gelachen. In Nederland mag een bruiloft dan een feest zijn, in India is het vooral een officiele zeer serieuze aangelegenheid, die feestelijk gedecoreerd is.
Ik heb begrepen dat de schoonouders overdag nooit thuis zijn en dat het katoenplukkers zijn maar daar moet je me niet op vastpinnen want Jaculine's Engels is niet perfect. Zij verveelt zich gewoon de hele dag en wordt geacht het huishouden te doen. Als de baby komt mag ze drie maanden terug naar haar eigen ouders, daar ziet ze erg naar uit. Ze belt ongeveer eens in de twee weken met haar man. Patricia en ik vroegen ons af wat ze dan te bespreken zouden hebben, als ze elkaar helemaal niet kennen.
Waar ik vooral van schrok was hoe kinderlijk Jaculine eigenlijk nog is. Ze is 25, maar ze komt over als iemand van.. wat zal ik zeggen, 18? Het was weer zo'n typisch India verhaal, waar een westers meisje maar raar van staat te kijken.
Donderdag heb ik nog een bezoekje aan de projecten in Theni gebracht. Daar zijn inmiddels twee van de vier kindertehuis gebouwtjes in gebruik genomen. Er wonen twintig kinderen.
Vrijdag en zaterdag hebben we ons bezig gehouden met het afronden van onze projecten: we hadden van ons zelfgemaakte twisterspel een laken en verf over dus daar hebben we zes kinderen een wandkleed van laten maken (een echte eyecatcher in de eetkamer!). Een aantal losse tekeningen van de kinderen hebben we op grote vellen geplakt en op verschillende plekken in het tehuis opgehangen (slaapkamers en studyrooms). De kalender hebben we op het allerlaatste moment,toen onze koffers al ingepakt waren in elkaar geregen en ook in de eetkamer gehangen. Pappati (de kok) wist niet wanneer ze geboren was dus hebben we haar het voorblad gegeven.
Daarna zijn we met een voldaan gevoel in het vliegtuig gestapt, alwaar complete ontlading plaatsvond die zich uitte in heel veel melig gedoe. Onze medepassagiers hebben zich niet verveeld met ons:p... nee hoor we hebben ons wel gedragen, maar we hadden ze bijna gevraagd mee te doen aan 3x3 is 9 en ieder zingt zijn eigen lied. Het is misschien een leuke suggestie voor de wachtverzachters op Schiphol.
Onze langste vlucht was twee uur vertraagd, maar daar hebben we weinig van gemerkt. We hebben de zes uur op het vliegtuig bijna volledig in rijen doorgebracht. Bij de immigratiedienst werd ons weer om een adres gevraagd, waar we waren in India. Je kunt daar tegenwoordig geen kindertehuis meer invullen want het is verboden om je als buitenlander met arme mensen bezig te houden. Dus ik verzon ter plekke dat wij in Hotel Meenakshi hadden gelogeerd. Er is vast wel een hotel in Madurai dat zo heet. Patricia moest de andere kant op kijken om niet in lachen uit te barsten.
Gelukkig liet mijn fantasie me op het moment supreme niet in de steek!
Zondagmiddag kwamen we heelhuids aan op schiphol en gisteren zat ik om 11 uur -met India nog in mijn darmen- alweer in een collegezaal.
Ik doe mijn best om een beetje uit te rusten, terwijl ik ook alles weer oppak. Studie en Stichting wachten op mij!
Voor jullie allemaal een hele frisse start van het jaar toegewenst, maak er wat van!
Bedankt voor al jullie gezellige mails.
heel veel liefs,
Neli
Sunday, August 24, 2008
Parveen: op naar de kunstacademie!
Hallo Lieve allemaal,
Hoe is het daar in Nederland? Wij maken er echt nog wat van de laatste weken.
Ik was net op tijd met het publiceren van mijn weblog op deze site, ik had net op de knop gedrukt en toen viel de stroom uit. 's Avonds gingen we weer terug om te internetten, omdat we allebei nog niet helemaal klaar waren (wilde nog wat mensen persoonlijk mailen). De goden waren ons duidelijk niet goedgezind; noodweer brak uit, een plensbui gecombineerd met onweer (koud? oh nee absoluut niet). We waren amper achter een computer gekropen of de stroom viel alweer uit. We besloten te wachten tot de bui weer over was en zo zaten we ongeveer een uur gezellig te kletsen en te geiten in een leeg en donker internetcafe. De eigenaar wilde ons eruit hebben, dus zijn we koffie gaan halen aan de overkant. Toen duidelijk werd dat wachten geen zin had probeerden we met een riksha terug te gaan. Die vroeg veel te veel geld dus hebben we ons alsnog zeiknat laten regenen. De Indiase grond neemt niet zo gemakkelijk water op en van putten hebben ze hier al helemaal nog nooit gehoord dus moesten we een heel stuk met onze enkels in het water lopen. In het pikkedonker (alle verlichting was natuurlijk uit) is dat een heel vies en zompig gevoel. Ja lach maar...
Ons kalenderproject is een groot succes. Je kunt zoveel zien aan de kinderen als ze bezig zijn. Sommigen zijn heel onzeker, wachten lang voordat ze beginnen en pakken er dan maar een boek bij m iets na te tekenen. Anderen beginnen meteen te tekenen, het kan ze niet schelen wat de andere kinderen maken ze doen helemaal hun eigen ding. Parveen, het kwetsbare meisje over wie ik al vaker geschreven heb in de weblogs van 2006 en 2007 (zie oa. (ja ik heb wat met dat kind) Struisvogelei 2006 en natuurlijk op de fotopagina) leeft helemaal op tijdens het tekenen. Ik geloof niet dat ik haar al eerder zo in haar nopjes heb gezien met iets. De meeste kinderen maken gewoon 1 tekening voor de kalender. Voor Parveen scheuren we nu per dag minstens 5 blaadjes uit een schetsboek, het is niet aan te slepen en geloof het of niet het zijn stuk voor stuk kunstwerkjes. Ze tekent heel geconcentreerd, gaat het liefst niet buiten het kringetje andere kinderen zitten, zeer gedetailleerd en maakt composities over het gehele vel, wat we bij haar leeftijdsgenootjes eigenlijk nergens terug zien (6 jaar). Ze besteedt ook bijzonder veel tijd aan 1 tekening.
Het blijkt nogal een opsteker te zijn dat ze eens iets helemaal zelf mag doen en dat niemand haar zegt hoe of wat het MOET. Bij ons MOET niets. We zijn er bovendien achter dat ze enorm wordt onderschat door haar omgeving. Kinderen zeggen bij alles dat ze dat niet kan. Zo zat ze op een middag een boekje te lezen naast mij en ik kon duidelijk verstaan dat ze dat langzaam, maar prima kon lezen (zoals ik al zei beginnen ze daar vroeg mee hier, maar Parveen blijkt ook twee jaar jonger te zijn dan het grootste deel van haar klasgenootjes uit 2nd standard). Kwamen er een paar andere kinderen omheen staan die mij wijs wilden maakten dat ze deed alsof en iedereen die zich ermee kwam bemoeien was er van overtuigd dat ze echt niet kon lezen. Patricia en ik zijn die avond bij de kleintjes gaan zitten en hebben hen om beurten voor laten lezen. Weer bleek dat zelfs haar klasgenootjes ervan overtuigd waren dat zij dat niet kon. Is dit bizar of is dit bizar? Een kind dat hier wat bescheidener is en zich niet 24 uur 7 laat gelden worden gewoon voor dom gehouden! We hebben besloten van dit speciale geval melding te maken op school, want straks blijft ze eeuwig denken dat ze dom is. Patricia en ik hadden al zitten geiten dat we een stichting 'Parveen' op zouden richten en ik roep al dat we met de Stichting Onderwijs voor India gaan sparen voor de kunstacademie!
Goed dat dus over het grootste zorgenkindje van het kindertehuis, dat heel veel potentie blijkt te hebben.
Op donderdag zijn we naar de Kho Kho wedstrijd gaan kijken. Het is een soort tikspelletje wat erg uitputtend is, vooral in de hitte. Ons team won haar eerste wedstrijd en plaatste zich daarmee voor de finale. Ze deden het erg goed, de meiden uit het kindertehuis hebben een enorme spirit, volgens mij doen ze heel veel op geestkracht. Helaas voorde kids was het team waartegen ze in de finale stonden fysiek veel sterker. Allemaal lange stevige meiden. 'We' werden ingemaakt met boter en suiker. Er was dus weer een zak snoep nodig, deze keer als troost. Patricia en ik dneken dat de kinderen in dit kindertehuis de eerste vier jaar van hun leven (die ze nog bij hun ouders doorbrengen) een groeiachterstand oplopen door slechte voeding. Het zijn tenslotte allemaal arme kinderen, de meesten van het platte land. Als we kinderen van andere scholen zien van dezelfde leeftijd, zien ze er bijna altijd veel volwassener uit. Ze zijn langer, hebben meer borsten, dat kan toch geen toeval meer zijn.
Patricia is binnen haar familie en vriendenkring een kleine actie begonnen om de kinderen van zeep, tandpasta en shampoo te voorzien. Zoals ik in eerdere weblogs al schreef horen de kinderen dat van hun ouders te krijgen op '2nd sunday'. Dit gebeurt helaas vaak niet. Soms hebben de ouders te weinig geld , of kunnen ze maar voor een week of misschien twee iets meegeven en sommige ouders hebben zelfs het geld niet om langs te komen. Deze week sprak ik Simla (ja ook uit vorige weblogs). Al de eerste keer dat ik hier was in 2006 zag ze haar ouders met regelmaat drie maanden niet en kon ze dus niets kopen. Ze is nu 18 en nog steeds hebben haar ouders het geld niet om langs te komen.
Patricia wilde graag iets kleins doen met haar familie en ik wist dat dit een groot probleem is voor de kinderen, dus zodoende.
Vrijdag hebben we de projecten in Trichy bezocht. Ze hebben er inmiddels 1 schoolbus, maar dat is eigenlijk nog niet genoeg. Mr Selvaraj, die daar 'in charge' is vertelde dat er 33 kinderen zijn waarvan 1 of allebei de ouders blind zijn. Deze kinderen zijn extra kwetsbaar voor kinderarbeid. De overheid heeft huizen voor de blinde mensen gebouwd en de kinderen gaan dus gratis naar school bij de Sevai Society. Sociale woningbouw in opkomst!
De leraressen die de leiding hebben over het primary en het secondary gedeelte van de school hadden een heel lijstje gemaakt waar de Stichting allemaal mee zou kunnen helpen; boeken, nog een schoolbus, er moet een kindertehuis komen (de ouders hebben enorme moeite deze kinderen goede voeding en zorg te geven), lunch op school (werd de vorige keer ook al genoemd ivm gezondheid van de kinderen), schoolbankjes, computers uitbreiding van de hoeveelheid personeel en de speelplaats.
Dus als het sparen voor de studies van de kinderen hier loopt, hebben we daar nog genoeg te doen!
Gisteren heb ik met Patricia een twisterspel van een laken gemaakt, dus daar gaan we vandaag wat leuks mee doen. We hebben nog een laken over, waar we een wandkleed van willen maken met de kids. We gaan als het goed is deze week ook nog naar de projecten in Theni en naar de op onze kosten studerende kids in Dindigul. We hebben het hier dus reuze naar ons zin. Ik hoop jullie daar ook, laat wat horen,
hele lieve groeten,
Nelle
Hoe is het daar in Nederland? Wij maken er echt nog wat van de laatste weken.
Ik was net op tijd met het publiceren van mijn weblog op deze site, ik had net op de knop gedrukt en toen viel de stroom uit. 's Avonds gingen we weer terug om te internetten, omdat we allebei nog niet helemaal klaar waren (wilde nog wat mensen persoonlijk mailen). De goden waren ons duidelijk niet goedgezind; noodweer brak uit, een plensbui gecombineerd met onweer (koud? oh nee absoluut niet). We waren amper achter een computer gekropen of de stroom viel alweer uit. We besloten te wachten tot de bui weer over was en zo zaten we ongeveer een uur gezellig te kletsen en te geiten in een leeg en donker internetcafe. De eigenaar wilde ons eruit hebben, dus zijn we koffie gaan halen aan de overkant. Toen duidelijk werd dat wachten geen zin had probeerden we met een riksha terug te gaan. Die vroeg veel te veel geld dus hebben we ons alsnog zeiknat laten regenen. De Indiase grond neemt niet zo gemakkelijk water op en van putten hebben ze hier al helemaal nog nooit gehoord dus moesten we een heel stuk met onze enkels in het water lopen. In het pikkedonker (alle verlichting was natuurlijk uit) is dat een heel vies en zompig gevoel. Ja lach maar...
Ons kalenderproject is een groot succes. Je kunt zoveel zien aan de kinderen als ze bezig zijn. Sommigen zijn heel onzeker, wachten lang voordat ze beginnen en pakken er dan maar een boek bij m iets na te tekenen. Anderen beginnen meteen te tekenen, het kan ze niet schelen wat de andere kinderen maken ze doen helemaal hun eigen ding. Parveen, het kwetsbare meisje over wie ik al vaker geschreven heb in de weblogs van 2006 en 2007 (zie oa. (ja ik heb wat met dat kind) Struisvogelei 2006 en natuurlijk op de fotopagina) leeft helemaal op tijdens het tekenen. Ik geloof niet dat ik haar al eerder zo in haar nopjes heb gezien met iets. De meeste kinderen maken gewoon 1 tekening voor de kalender. Voor Parveen scheuren we nu per dag minstens 5 blaadjes uit een schetsboek, het is niet aan te slepen en geloof het of niet het zijn stuk voor stuk kunstwerkjes. Ze tekent heel geconcentreerd, gaat het liefst niet buiten het kringetje andere kinderen zitten, zeer gedetailleerd en maakt composities over het gehele vel, wat we bij haar leeftijdsgenootjes eigenlijk nergens terug zien (6 jaar). Ze besteedt ook bijzonder veel tijd aan 1 tekening.
Het blijkt nogal een opsteker te zijn dat ze eens iets helemaal zelf mag doen en dat niemand haar zegt hoe of wat het MOET. Bij ons MOET niets. We zijn er bovendien achter dat ze enorm wordt onderschat door haar omgeving. Kinderen zeggen bij alles dat ze dat niet kan. Zo zat ze op een middag een boekje te lezen naast mij en ik kon duidelijk verstaan dat ze dat langzaam, maar prima kon lezen (zoals ik al zei beginnen ze daar vroeg mee hier, maar Parveen blijkt ook twee jaar jonger te zijn dan het grootste deel van haar klasgenootjes uit 2nd standard). Kwamen er een paar andere kinderen omheen staan die mij wijs wilden maakten dat ze deed alsof en iedereen die zich ermee kwam bemoeien was er van overtuigd dat ze echt niet kon lezen. Patricia en ik zijn die avond bij de kleintjes gaan zitten en hebben hen om beurten voor laten lezen. Weer bleek dat zelfs haar klasgenootjes ervan overtuigd waren dat zij dat niet kon. Is dit bizar of is dit bizar? Een kind dat hier wat bescheidener is en zich niet 24 uur 7 laat gelden worden gewoon voor dom gehouden! We hebben besloten van dit speciale geval melding te maken op school, want straks blijft ze eeuwig denken dat ze dom is. Patricia en ik hadden al zitten geiten dat we een stichting 'Parveen' op zouden richten en ik roep al dat we met de Stichting Onderwijs voor India gaan sparen voor de kunstacademie!
Goed dat dus over het grootste zorgenkindje van het kindertehuis, dat heel veel potentie blijkt te hebben.
Op donderdag zijn we naar de Kho Kho wedstrijd gaan kijken. Het is een soort tikspelletje wat erg uitputtend is, vooral in de hitte. Ons team won haar eerste wedstrijd en plaatste zich daarmee voor de finale. Ze deden het erg goed, de meiden uit het kindertehuis hebben een enorme spirit, volgens mij doen ze heel veel op geestkracht. Helaas voorde kids was het team waartegen ze in de finale stonden fysiek veel sterker. Allemaal lange stevige meiden. 'We' werden ingemaakt met boter en suiker. Er was dus weer een zak snoep nodig, deze keer als troost. Patricia en ik dneken dat de kinderen in dit kindertehuis de eerste vier jaar van hun leven (die ze nog bij hun ouders doorbrengen) een groeiachterstand oplopen door slechte voeding. Het zijn tenslotte allemaal arme kinderen, de meesten van het platte land. Als we kinderen van andere scholen zien van dezelfde leeftijd, zien ze er bijna altijd veel volwassener uit. Ze zijn langer, hebben meer borsten, dat kan toch geen toeval meer zijn.
Patricia is binnen haar familie en vriendenkring een kleine actie begonnen om de kinderen van zeep, tandpasta en shampoo te voorzien. Zoals ik in eerdere weblogs al schreef horen de kinderen dat van hun ouders te krijgen op '2nd sunday'. Dit gebeurt helaas vaak niet. Soms hebben de ouders te weinig geld , of kunnen ze maar voor een week of misschien twee iets meegeven en sommige ouders hebben zelfs het geld niet om langs te komen. Deze week sprak ik Simla (ja ook uit vorige weblogs). Al de eerste keer dat ik hier was in 2006 zag ze haar ouders met regelmaat drie maanden niet en kon ze dus niets kopen. Ze is nu 18 en nog steeds hebben haar ouders het geld niet om langs te komen.
Patricia wilde graag iets kleins doen met haar familie en ik wist dat dit een groot probleem is voor de kinderen, dus zodoende.
Vrijdag hebben we de projecten in Trichy bezocht. Ze hebben er inmiddels 1 schoolbus, maar dat is eigenlijk nog niet genoeg. Mr Selvaraj, die daar 'in charge' is vertelde dat er 33 kinderen zijn waarvan 1 of allebei de ouders blind zijn. Deze kinderen zijn extra kwetsbaar voor kinderarbeid. De overheid heeft huizen voor de blinde mensen gebouwd en de kinderen gaan dus gratis naar school bij de Sevai Society. Sociale woningbouw in opkomst!
De leraressen die de leiding hebben over het primary en het secondary gedeelte van de school hadden een heel lijstje gemaakt waar de Stichting allemaal mee zou kunnen helpen; boeken, nog een schoolbus, er moet een kindertehuis komen (de ouders hebben enorme moeite deze kinderen goede voeding en zorg te geven), lunch op school (werd de vorige keer ook al genoemd ivm gezondheid van de kinderen), schoolbankjes, computers uitbreiding van de hoeveelheid personeel en de speelplaats.
Dus als het sparen voor de studies van de kinderen hier loopt, hebben we daar nog genoeg te doen!
Gisteren heb ik met Patricia een twisterspel van een laken gemaakt, dus daar gaan we vandaag wat leuks mee doen. We hebben nog een laken over, waar we een wandkleed van willen maken met de kids. We gaan als het goed is deze week ook nog naar de projecten in Theni en naar de op onze kosten studerende kids in Dindigul. We hebben het hier dus reuze naar ons zin. Ik hoop jullie daar ook, laat wat horen,
hele lieve groeten,
Nelle
Tuesday, August 19, 2008
Many many tired
Hallo lieve mensen,
hoe is het daar? voor alle mensen die zatedag op het feestje van Jos waren; heel erg bedankt voor jullie bijdragen en ik hoop dat jullie het naar je zin gehad hebben. Uit de verhalen van mijn moeder begreep ik dat jullie je 'twisting turns' wel konden vinden op het geluid van de pas aangeschafte fender!
Ik had gisteren al willen schrijven maar de stroom viel uit, dat duurde twee uur en nu voer ik ook een race tegen de klok, want hij gaat zo weer uitvallen!
Na het schrijven van mijn vorige berichtje, precies een week geleden zijn we naar Assisi Illam gegaan, het kindertehuis in Chennai waar ik al twee keer eerder ben geweest. In 2006 en 2007 hadden ze er allemaal babytjes en ook wat oudere kinderen. De babytjes zijn inmiddels vrolijk rondstappende peuters geworden.
Het babytje dat vorig jaar nieuw was en nog geen naam had heet nu Jasmine. Santheev wordt nu George genoemd, ze krijgen hier allemaal een nieuwe naam en Santoshe heet nu John. George is een heel spontaan vrolijk mannetje geworden, dat al oogcontactspelletjes met me deed (de hele kamer rondlopen en blijven kijken of ik terug keek en als dat dan het geval bleek te zijn heel verrast lachen). Hij is ook zeker niet bang voor een knuffek, als hij door de kamer stapt en toevallig een been aantreft klampt hij zich daar graag aan vast.
Sophia, die de vorige keer nog wat verlegen was is nu een heurs knuffelbeest geworden. Het is dat je sommige dingen niet zittend kunt doen, anders zou ze het liefst alles vanaf iemands schoot doen en het maakt helemaal niet uit wiens schoot.
Sylvia is nu vier en gaat sindskort naar school, waar ze al leert schrijven, dat gaat hier heel snel.
Patricia en ik denken dat Isaac mee kan doen aan de volgende Olympische spelen, aan het onderdeel hardlopen. Als hij de kans krijgt rent hij rondjes door de woonkamer met een snelheid en een uithoudingsvermogen om u tegen te zeggen en als hij uitgerend is, hijgt hij niet eens!
Alle kinderen staan op de fotopagina met hun naam erbij, dus je kunt ze allemaal nazoeken, die poepies.
We zijn een nachtje in Assisi Illam gebleven, op donderdag hebben we geluncht bij Christu Raj, de man die vorig jaar bij ons in Nederland gelogeerd heeft. Patricia heeft een tijd met hem zitten praten en muziek maken en kon ook al constateren dat het een beetje een adhd'er is. Mij had hij de gastenkamer gewezen alwaar ik bijna de hele dag heb weggeslapen. ik had wat in te halen...
Daarna hebben we een riksha terug genomen naar ons gastgezin. De arme man kon de weg niet vinden, dus hebben we alle hoeken en gaten van CHennai gezien.
Terug 'thuis' kon Rani, Gracy's moeder, onze gezichten lezen 'many many tired, many many tired' en 'more sleep you more sleep'. Ze doet reuze haar best in het Engels. Vrijdag was Rani jarig. We hadden een sari voor haar gekocht en verjaardagskaarsjes. De sari bleek niet erg orgineel te zijn, ze kreeg er 9 maar we waren het er wel over eens dat de sari die wij hadden gekocht de mooiste was! Een sai is hier net zoiets als een fels wijn in Nederland, het komt altijd van pas. De kinderen hadden een mooie en hele lekkere taart voor haar gekocht, het begon zo een beetje als een Nederlandse verjaardag. Na de officiele momenten ging iedereen echter heel erg zijn eigen gang in huis, niet het kletsen in een kringetjes zoals Nederlanders dat doen.
Na de verjaardag hebben we chennai verlaten, zonder vertragingen in een hele luxe coupe. Inmiddels hebben we de draad weer opgepakt in het snikhete Madurai. In figuurlijke zin; we zijn begonnen iedere dag een groepje kinderen na school apart te nemen om wat leuks mee te doen, we zijn een verjaardagskalender aan het maken, ieder kind zijn eigen blad. In letterlijke zin; ik heb gisteren weer aan de naaimachine zitten sleutelen en hij lijkt weer aardig de oude te zijn.
Ik hoop dat het met jullie ook goed gaat daar, keep in touch please!
liefs,
Nelle
hoe is het daar? voor alle mensen die zatedag op het feestje van Jos waren; heel erg bedankt voor jullie bijdragen en ik hoop dat jullie het naar je zin gehad hebben. Uit de verhalen van mijn moeder begreep ik dat jullie je 'twisting turns' wel konden vinden op het geluid van de pas aangeschafte fender!
Ik had gisteren al willen schrijven maar de stroom viel uit, dat duurde twee uur en nu voer ik ook een race tegen de klok, want hij gaat zo weer uitvallen!
Na het schrijven van mijn vorige berichtje, precies een week geleden zijn we naar Assisi Illam gegaan, het kindertehuis in Chennai waar ik al twee keer eerder ben geweest. In 2006 en 2007 hadden ze er allemaal babytjes en ook wat oudere kinderen. De babytjes zijn inmiddels vrolijk rondstappende peuters geworden.
Het babytje dat vorig jaar nieuw was en nog geen naam had heet nu Jasmine. Santheev wordt nu George genoemd, ze krijgen hier allemaal een nieuwe naam en Santoshe heet nu John. George is een heel spontaan vrolijk mannetje geworden, dat al oogcontactspelletjes met me deed (de hele kamer rondlopen en blijven kijken of ik terug keek en als dat dan het geval bleek te zijn heel verrast lachen). Hij is ook zeker niet bang voor een knuffek, als hij door de kamer stapt en toevallig een been aantreft klampt hij zich daar graag aan vast.
Sophia, die de vorige keer nog wat verlegen was is nu een heurs knuffelbeest geworden. Het is dat je sommige dingen niet zittend kunt doen, anders zou ze het liefst alles vanaf iemands schoot doen en het maakt helemaal niet uit wiens schoot.
Sylvia is nu vier en gaat sindskort naar school, waar ze al leert schrijven, dat gaat hier heel snel.
Patricia en ik denken dat Isaac mee kan doen aan de volgende Olympische spelen, aan het onderdeel hardlopen. Als hij de kans krijgt rent hij rondjes door de woonkamer met een snelheid en een uithoudingsvermogen om u tegen te zeggen en als hij uitgerend is, hijgt hij niet eens!
Alle kinderen staan op de fotopagina met hun naam erbij, dus je kunt ze allemaal nazoeken, die poepies.
We zijn een nachtje in Assisi Illam gebleven, op donderdag hebben we geluncht bij Christu Raj, de man die vorig jaar bij ons in Nederland gelogeerd heeft. Patricia heeft een tijd met hem zitten praten en muziek maken en kon ook al constateren dat het een beetje een adhd'er is. Mij had hij de gastenkamer gewezen alwaar ik bijna de hele dag heb weggeslapen. ik had wat in te halen...
Daarna hebben we een riksha terug genomen naar ons gastgezin. De arme man kon de weg niet vinden, dus hebben we alle hoeken en gaten van CHennai gezien.
Terug 'thuis' kon Rani, Gracy's moeder, onze gezichten lezen 'many many tired, many many tired' en 'more sleep you more sleep'. Ze doet reuze haar best in het Engels. Vrijdag was Rani jarig. We hadden een sari voor haar gekocht en verjaardagskaarsjes. De sari bleek niet erg orgineel te zijn, ze kreeg er 9 maar we waren het er wel over eens dat de sari die wij hadden gekocht de mooiste was! Een sai is hier net zoiets als een fels wijn in Nederland, het komt altijd van pas. De kinderen hadden een mooie en hele lekkere taart voor haar gekocht, het begon zo een beetje als een Nederlandse verjaardag. Na de officiele momenten ging iedereen echter heel erg zijn eigen gang in huis, niet het kletsen in een kringetjes zoals Nederlanders dat doen.
Na de verjaardag hebben we chennai verlaten, zonder vertragingen in een hele luxe coupe. Inmiddels hebben we de draad weer opgepakt in het snikhete Madurai. In figuurlijke zin; we zijn begonnen iedere dag een groepje kinderen na school apart te nemen om wat leuks mee te doen, we zijn een verjaardagskalender aan het maken, ieder kind zijn eigen blad. In letterlijke zin; ik heb gisteren weer aan de naaimachine zitten sleutelen en hij lijkt weer aardig de oude te zijn.
Ik hoop dat het met jullie ook goed gaat daar, keep in touch please!
liefs,
Nelle
Wednesday, August 13, 2008
Perronpoeperij
Hallo lieve mensen,
Hoe gaat het in Holland? Winnen we nog wat in Peking? We krijgen er hier weinig van mee.
Donderdagavond verlieten we Tulip Garden met een taxi. Drie kwartier rijden en we waren bijna een uur te vroeg op het station van Vijayawada. Op de borden stond nergens onze trein aangegeven. Terwijl ik op de bagage paste ging Patricia op onderzoek uit. Ze kwam terug met het bericht dat onze trein 8 uur vertraagd was. Nadat ik honderd ik keer 'nee echt? dat kan toch niet!' had geroepen besloten we het ons gemakkelijk te maken en naar een hotelletje te gaan. Een bijzondere opdracht in een stad die je totaal niet kent en waarvan je geen gidsje bij je hebt. We verkenden de buurt van het station een beetje en namen uiteindelijk een riksha. Het werd het tweede hotel dat we tegenkwamen, er waren alleen nog maar kamers met airco dus het was voor indiase begrippen wat prijzig, evenals de riksha, maar we hadden er zeker geen spijt van. We kregen een mooie kamer, die op z'n indisch onderhouden en 'schoon' gehouden was. We wisten 5 uurtjes slaap te pakken om drie uur ging de wekker weer. Uitchecken, riksha, pinnen, station en weer stond onze trein nergens aangegeven. Er was nog een uur vertraging bijgekomen. Met onze brakke hoofden liepen we het station door naar het stinkende perron waar onze trein over anderhalf uur verwacht werd. Waar we ook heen liepen overal stonk het verschrikkelijk. Met wat chips, koekjes en jus d'orange maakten we het ons uiteindelijk gemakkelijk. Zitten en wachten, we waren er toch al los op dus het kon er nog wel bij. Na een uur ons te hebben zitten verbazen over verschillende aspecten van de Indiase railwaycultuur - de klok op het ene perron gaf een andere tijd aan dan de klok op het andere perron, nergens een prullenbak te bekennen terwijl honderden mensen iedere dag uren achter elkaar zitten te wachten op 1 plek, de enorme overbezetting die bleek uit alle traag lopende, zittende, liggende, rokende werknemers - zagen we een moeder vlak bij de rails klungelen met haar kind. Die moet zeker een plasje doen denk je bij jezelf. De moeder wilde duidelijk dat haar kind dat op het spoor deed, zodat het perron 'schoon' zou blijven, maar het meisje durfde niet achterstevoren te gaan zitten. Uiteindelijk tilt het kind haar jurkje op, en draait voor onze neuzen op slechts een paar meter afstand een grote zachte drol -sorry voor deze details, maar je begrijpt: ik moet zo'n belevenis toch ook even kwijt. 'Ze zit gewoon te poepen!' Ik viel weer een aantal keer in de herhaling en na een kwartier lang in de slappe lach te hebben gelegen, waren Patricia en ik allebei helemaal wakker. De moeder veegde de drol met de blote hand van het perron op de rails, opgeruimd staat netjes, de trein vertrok nog een half uur later dan verwacht, maar uiteindelijk zijn we veilig in Chennai bij ons gastgezin aangekomen.
Patricia had in de trein en de eerste dag in Chennai nog een beetje een kater van Tulip Garden, best heftig die HIV kindjes. Ik zat zelf ook nog veel met de kinderen in mijn hoofd, maar ik had het al een beetje toen we nog op de plek zelf waren. Een soort sluimerend besef wat er met die kinderen aan de hand is en wat er met hen gebeurd is. Hoe voelt het als je je ouders verliest aan een ziekte waar je zelf ook mee rondloopt? Het fijne is dat deze kinderen in een omgeving zijn die hen het gevoel geeft dat er nog heel veel van het leven te maken valt en dat blijkt dan ook zo te zijn. Het zijn lieve kinderen voor elkaar, die spelen zoals kinderen in Nederland ook spelen. Er was een meisje, Kumari, 4 jaar, dat met een paar bakjes op een dienblad rondliep. Ze had lego in de bakjes gedaan, als eten en drinken en dat kwam ze ons met een big smile serveren. Ik riep meteen naar Patricia 'Haha dat deed ik ook toen ik klein was!'.
In de afgelopen twee jaar is Chennai steeds meer verwesterd. Je ziet hier gebouwen zoals op de zuidas van Amsterdam, steeds meer spijkerbroeken, pizza's, airco's en verlichte geesten! In Chennai komen Nederland en India samen en deze stad zit altijd weer vol verrassingen, zowel voor de geest als voor de spijsvertering.
We logeren bij hele leuke mensen, de familie van Gracy. Gracy woont met haar moeder, haar tante, een zus, twee broers en een nichtje. Ze hebben een mooi en goed onderhouden huis en zoals overal in India is het gastenverblijf weer het mooiste pekje. Ze hebben zowaar een wasmachine, oh wat is dat toch fijn. Ze zijn allemaal superlief, humorvol en de 'kinderen' (Patricia en ik zijn hier de jongsten) goed opgeleid. Gisterenavond hebben we getrakteerd op het eten. Er was een babylonische spraakverwarring ontstaan. De familie dacht dat wij heel graag uit eten wilden, maar wij wilden alleen maar heel graag trakteren, om iets terug te doen voor alle goede zorgen. Vanwege het verkeer zijn we niet uit eten gegaan, maar is Vinnoth de broer van Gracy het gaan halen op zijn scooter. Uiteindelijk zaten we heel gezellig met de hele familie op de grond in een kringetje te eten.
Eergisteren zijn we met de auto naar het platteland gereden. Het bleek wat langer rijden dan gedacht; 4,5 uur heen, 5 uur terug! Gracy heeft daar samen met haar zus Rosie een stuk land gekocht met geld dat ze via een soort stichting genereren. Het was een idee van Ignacimuthu, de oprichter van mijn favoriete kindertehuis in Madurai. Gracy heeft een soort dochterorganisatie van de Sevai Society (Ignacimuthu's Stichting)opgericht. Ik hoop dat jullie het nog een beetje kunnen volgen. Het is een gebied op het platteland waar weinig kinderen naar school gaan en waar door veel droogte de werkloosheidsgraad hoog is. Op het landje staat nu een huisje en er wordt het een ander verbouwd (pinda's, rijst, suiker). Het biedt nu dus wat werkgelegenheid en in de toekomst is het de bedoeling dat er een gratis school komt te staan voor de kinderen uit de omgeving en misschien een kindertehuis als dat nodig is en mogelijk. Daar wordt nu dus nog voor gespaard.
Een ander leuk aspect van ons gastgezin is dat ze mijn negatieve beeld van de Indiase mannen wat weten te relatieveren. Gracy's broers zijn open, vriendelijk en respectvol op een manier die ik hier helemaal niet gewend ben. Ook alle ooms die langskomen of bezocht worden als we onderweg zijn, zijn hartelijk. Zo zie je maar weer, ook in India bestaan er vriendelijke mannen.
Ik heb heel veel geshopt voor de verkoop in Nederland. Het idee is spulletjes importeren uit India, en die verkopen in Nederland voor de stichting. Ik heb ook wat aanvullingen voor de bibliotheek in Madurai gekocht. Kinderboekjes kosten hiet niet meer dan een euro, hooguit twee of drie.
Zometeen gaan we naar Assisi Illam, het kindertehuis met de babytjes van de alombekende supernon. Daar blijven we een nachtje en dan eten we morgenavond weer bij Gracy. Vrijdag hebben we hier nog wat te vieren voordat we weer met de nachttrein naar Madurai vertrekken. Het is dan Independence day en Gracy's moeder is ook nog jarig. Ik hoop dat het goed met jullie gaat. Tot mails,
lieve groeten en een kus,
Nelle
Hoe gaat het in Holland? Winnen we nog wat in Peking? We krijgen er hier weinig van mee.
Donderdagavond verlieten we Tulip Garden met een taxi. Drie kwartier rijden en we waren bijna een uur te vroeg op het station van Vijayawada. Op de borden stond nergens onze trein aangegeven. Terwijl ik op de bagage paste ging Patricia op onderzoek uit. Ze kwam terug met het bericht dat onze trein 8 uur vertraagd was. Nadat ik honderd ik keer 'nee echt? dat kan toch niet!' had geroepen besloten we het ons gemakkelijk te maken en naar een hotelletje te gaan. Een bijzondere opdracht in een stad die je totaal niet kent en waarvan je geen gidsje bij je hebt. We verkenden de buurt van het station een beetje en namen uiteindelijk een riksha. Het werd het tweede hotel dat we tegenkwamen, er waren alleen nog maar kamers met airco dus het was voor indiase begrippen wat prijzig, evenals de riksha, maar we hadden er zeker geen spijt van. We kregen een mooie kamer, die op z'n indisch onderhouden en 'schoon' gehouden was. We wisten 5 uurtjes slaap te pakken om drie uur ging de wekker weer. Uitchecken, riksha, pinnen, station en weer stond onze trein nergens aangegeven. Er was nog een uur vertraging bijgekomen. Met onze brakke hoofden liepen we het station door naar het stinkende perron waar onze trein over anderhalf uur verwacht werd. Waar we ook heen liepen overal stonk het verschrikkelijk. Met wat chips, koekjes en jus d'orange maakten we het ons uiteindelijk gemakkelijk. Zitten en wachten, we waren er toch al los op dus het kon er nog wel bij. Na een uur ons te hebben zitten verbazen over verschillende aspecten van de Indiase railwaycultuur - de klok op het ene perron gaf een andere tijd aan dan de klok op het andere perron, nergens een prullenbak te bekennen terwijl honderden mensen iedere dag uren achter elkaar zitten te wachten op 1 plek, de enorme overbezetting die bleek uit alle traag lopende, zittende, liggende, rokende werknemers - zagen we een moeder vlak bij de rails klungelen met haar kind. Die moet zeker een plasje doen denk je bij jezelf. De moeder wilde duidelijk dat haar kind dat op het spoor deed, zodat het perron 'schoon' zou blijven, maar het meisje durfde niet achterstevoren te gaan zitten. Uiteindelijk tilt het kind haar jurkje op, en draait voor onze neuzen op slechts een paar meter afstand een grote zachte drol -sorry voor deze details, maar je begrijpt: ik moet zo'n belevenis toch ook even kwijt. 'Ze zit gewoon te poepen!' Ik viel weer een aantal keer in de herhaling en na een kwartier lang in de slappe lach te hebben gelegen, waren Patricia en ik allebei helemaal wakker. De moeder veegde de drol met de blote hand van het perron op de rails, opgeruimd staat netjes, de trein vertrok nog een half uur later dan verwacht, maar uiteindelijk zijn we veilig in Chennai bij ons gastgezin aangekomen.
Patricia had in de trein en de eerste dag in Chennai nog een beetje een kater van Tulip Garden, best heftig die HIV kindjes. Ik zat zelf ook nog veel met de kinderen in mijn hoofd, maar ik had het al een beetje toen we nog op de plek zelf waren. Een soort sluimerend besef wat er met die kinderen aan de hand is en wat er met hen gebeurd is. Hoe voelt het als je je ouders verliest aan een ziekte waar je zelf ook mee rondloopt? Het fijne is dat deze kinderen in een omgeving zijn die hen het gevoel geeft dat er nog heel veel van het leven te maken valt en dat blijkt dan ook zo te zijn. Het zijn lieve kinderen voor elkaar, die spelen zoals kinderen in Nederland ook spelen. Er was een meisje, Kumari, 4 jaar, dat met een paar bakjes op een dienblad rondliep. Ze had lego in de bakjes gedaan, als eten en drinken en dat kwam ze ons met een big smile serveren. Ik riep meteen naar Patricia 'Haha dat deed ik ook toen ik klein was!'.
In de afgelopen twee jaar is Chennai steeds meer verwesterd. Je ziet hier gebouwen zoals op de zuidas van Amsterdam, steeds meer spijkerbroeken, pizza's, airco's en verlichte geesten! In Chennai komen Nederland en India samen en deze stad zit altijd weer vol verrassingen, zowel voor de geest als voor de spijsvertering.
We logeren bij hele leuke mensen, de familie van Gracy. Gracy woont met haar moeder, haar tante, een zus, twee broers en een nichtje. Ze hebben een mooi en goed onderhouden huis en zoals overal in India is het gastenverblijf weer het mooiste pekje. Ze hebben zowaar een wasmachine, oh wat is dat toch fijn. Ze zijn allemaal superlief, humorvol en de 'kinderen' (Patricia en ik zijn hier de jongsten) goed opgeleid. Gisterenavond hebben we getrakteerd op het eten. Er was een babylonische spraakverwarring ontstaan. De familie dacht dat wij heel graag uit eten wilden, maar wij wilden alleen maar heel graag trakteren, om iets terug te doen voor alle goede zorgen. Vanwege het verkeer zijn we niet uit eten gegaan, maar is Vinnoth de broer van Gracy het gaan halen op zijn scooter. Uiteindelijk zaten we heel gezellig met de hele familie op de grond in een kringetje te eten.
Eergisteren zijn we met de auto naar het platteland gereden. Het bleek wat langer rijden dan gedacht; 4,5 uur heen, 5 uur terug! Gracy heeft daar samen met haar zus Rosie een stuk land gekocht met geld dat ze via een soort stichting genereren. Het was een idee van Ignacimuthu, de oprichter van mijn favoriete kindertehuis in Madurai. Gracy heeft een soort dochterorganisatie van de Sevai Society (Ignacimuthu's Stichting)opgericht. Ik hoop dat jullie het nog een beetje kunnen volgen. Het is een gebied op het platteland waar weinig kinderen naar school gaan en waar door veel droogte de werkloosheidsgraad hoog is. Op het landje staat nu een huisje en er wordt het een ander verbouwd (pinda's, rijst, suiker). Het biedt nu dus wat werkgelegenheid en in de toekomst is het de bedoeling dat er een gratis school komt te staan voor de kinderen uit de omgeving en misschien een kindertehuis als dat nodig is en mogelijk. Daar wordt nu dus nog voor gespaard.
Een ander leuk aspect van ons gastgezin is dat ze mijn negatieve beeld van de Indiase mannen wat weten te relatieveren. Gracy's broers zijn open, vriendelijk en respectvol op een manier die ik hier helemaal niet gewend ben. Ook alle ooms die langskomen of bezocht worden als we onderweg zijn, zijn hartelijk. Zo zie je maar weer, ook in India bestaan er vriendelijke mannen.
Ik heb heel veel geshopt voor de verkoop in Nederland. Het idee is spulletjes importeren uit India, en die verkopen in Nederland voor de stichting. Ik heb ook wat aanvullingen voor de bibliotheek in Madurai gekocht. Kinderboekjes kosten hiet niet meer dan een euro, hooguit twee of drie.
Zometeen gaan we naar Assisi Illam, het kindertehuis met de babytjes van de alombekende supernon. Daar blijven we een nachtje en dan eten we morgenavond weer bij Gracy. Vrijdag hebben we hier nog wat te vieren voordat we weer met de nachttrein naar Madurai vertrekken. Het is dan Independence day en Gracy's moeder is ook nog jarig. Ik hoop dat het goed met jullie gaat. Tot mails,
lieve groeten en een kus,
Nelle
Wednesday, August 6, 2008
Eet smakelijk in de Tulpentuin
Hallo lieve mensen,
Hoe gaat het met jullie in Nederland? Ik ben altijd in voor nieuwtjes van jullie kant van de Aarde!
Zaterdagavond zijn Patricia en ik uit Madurai vertrokken met de trein. We hebben de kinderen eerst nog cadeautjes gegeven. Ik had jojo's voor ze gekocht, voor allemaal weer een foto af laten drukken en wat snoepjes gekocht.
De nachttrein was vooral lichamelijk een heftige ervaring. Je wordt zo door elkaar geschut dat slapen er niet bij is en je bent te moe voor om iets anders te verrichten. In Chennai konden we een dagje uitslapen bij ons gastgezin waar we vanaf vrijdag een hele week blijven. Zondagavond gingen we met de trein weer door naar Vijayawada. Vijayada ligt in Andhra Pradesh, de deelstaat boven Tamil Nadu. Het is een veel groener gebied dan Tamil Nadu. Hier stroomt daadwerkelijk water door de rivieren. Ondanks de rijke natuur is het toch een van de armste deelstaten van India. India is India, maar iedere deelstaat heeft weer zijn eigen schoonheden en bizarheden.
We verblijven nu in 'tulip garden'. Een heuse oase van Nederlandse rust voor kinderen die besmet zijn met HIV. Dit is een project van de Stichting Derde Wereld Hulp (sdwh), een Nederlandse organisatie. We zijn hier vooral om te leren hoe het anders kan en om inspiratie op te doen. De kindertjes hier zijn natuurlijk kwetsbaar, maar er wordt heel erg goed voor hen gezorgd. De sfeer is volkomen anders dan in Madurai, de kinderen hebben hele andere manieren en zijn minder overwelmend. Ze hebben geen last van het aandachtstekort wat in Madurai zo zichtbaar is. Ze hoeven hier niet zo hard te vechten voor hun plekje, dat krijgen ze gewoon. De kinderen eten aan tafel en met bestek vanwege de hygiene, in de ochtend en avond krijgen ze medicijnen van de verpleegster die hier vast in dienst is. Zij gaat regelmatig met de kinderen naar het ziekenhuis voor bloedtests en dan worden de medicijnen weer bijgesteld. Alles ziet er erg mooi uit hier en er is veel speelgoed aanwezig.
Het zijn kinderen met heftige verhalen. Zo is er hier in kindje waarvan de moeder in de prostitutie zat en die vermoord is, een vader heeft ze ook niet meer. Gisteren moesten de mensen hier met twee meisjes naar het ziekenhuis om afscheid te nemen van hun jonge moeder -eind 20- die op sterven lag door aids. Toch was bij de kinderen weinig emotie te zien, er gebeuren hier vreemde dingen.
De mensen van sdwh zorgen dat ieder kind een eigen sponsor heeft in Nederland, die krijgen foto's van de kinderen en kunnen cadeautjes opsturen. Het leek me aanvankelijk een leuk concept, goede manier om donateurs te werven, maar nu ik hier wat langer ben begint het me steeds meer tegen te staan. Het draait bijna meer om de donateur dan om het kind. Alles wordt heel geforceerd op de foto gezet, het is niet zo puur als het lijkt en voor het kind hier blijven die sponsors toch geldschieters. Ik weet niet of ik mijn gevoel goed over kan brengen, maar het heeft iets onnatuurlijks.
Alles is hier ook erg Nederlands, de kinderen zeggen zelfs 'eet smakelijk' en 'slaap lekker'. Er zijn wel wat Indiase accenten en het vaste personeel is Indiaas, maar de kinderen hebben veel meer Hollandse gewoonten en gedachten. Hier zijn ze heel blij, maar uiteindelijk wonen deze kinderen toch in India en niet in Nederland, dus ook hier plaats ik mijn vraagtekens bij. We hebben hier een hele leerzame tijd, zeker ook inspirerend, alles heeft twee kanten en wat de beste keuze is, dat weet niemand.
Gisteren hebben we een tehuis voor gehandicapten en dove kinderen bezocht, dat was weer heel anders. Minder Nederland, meer India, maar net zo liefdevol. De mensen hier vertellen dat ze ook veel moeite gehad hebben met het aantrekken van goed personeel, het duurt lang voordat er in een tehuis een goed team is, dat betrouwbaar is en betrokken bij de kinderen. Een herkenbaar probleem, het geeft goede hoop dat zich er hier uit hebben weten te redden. We bezochten ook een terrein waarop een heleboel tehuizen bij elkaar staan. Een ervan is van sdwh, ook daar was een tehuis voor gehandicapten en een voor babies, van daar uit worden ook kinderen geadopteerd maar alleen door Indiase gezinnen. De kinderen van Tulip Garden gaan ook op dat terrein naar school. Ook vandaag hebben we weer een aantal projecten bezocht, overal zie je positieve en negatieve dingen, ik probeer van beide iets te leren, maar dat is misschien ook goed om gewoon in Nederland te doen, haha! Inmiddels hebben wij allerlei plannetjes om in Madurai met de kinderen te gaan doen. Daar horen jullie van tegen die tijd.
Ik hoop dat het goed met jullie gaat, laat wat horen!
Heel veel liefs en groetjes, dikke knuffel,
Nelle
Hoe gaat het met jullie in Nederland? Ik ben altijd in voor nieuwtjes van jullie kant van de Aarde!
Zaterdagavond zijn Patricia en ik uit Madurai vertrokken met de trein. We hebben de kinderen eerst nog cadeautjes gegeven. Ik had jojo's voor ze gekocht, voor allemaal weer een foto af laten drukken en wat snoepjes gekocht.
De nachttrein was vooral lichamelijk een heftige ervaring. Je wordt zo door elkaar geschut dat slapen er niet bij is en je bent te moe voor om iets anders te verrichten. In Chennai konden we een dagje uitslapen bij ons gastgezin waar we vanaf vrijdag een hele week blijven. Zondagavond gingen we met de trein weer door naar Vijayawada. Vijayada ligt in Andhra Pradesh, de deelstaat boven Tamil Nadu. Het is een veel groener gebied dan Tamil Nadu. Hier stroomt daadwerkelijk water door de rivieren. Ondanks de rijke natuur is het toch een van de armste deelstaten van India. India is India, maar iedere deelstaat heeft weer zijn eigen schoonheden en bizarheden.
We verblijven nu in 'tulip garden'. Een heuse oase van Nederlandse rust voor kinderen die besmet zijn met HIV. Dit is een project van de Stichting Derde Wereld Hulp (sdwh), een Nederlandse organisatie. We zijn hier vooral om te leren hoe het anders kan en om inspiratie op te doen. De kindertjes hier zijn natuurlijk kwetsbaar, maar er wordt heel erg goed voor hen gezorgd. De sfeer is volkomen anders dan in Madurai, de kinderen hebben hele andere manieren en zijn minder overwelmend. Ze hebben geen last van het aandachtstekort wat in Madurai zo zichtbaar is. Ze hoeven hier niet zo hard te vechten voor hun plekje, dat krijgen ze gewoon. De kinderen eten aan tafel en met bestek vanwege de hygiene, in de ochtend en avond krijgen ze medicijnen van de verpleegster die hier vast in dienst is. Zij gaat regelmatig met de kinderen naar het ziekenhuis voor bloedtests en dan worden de medicijnen weer bijgesteld. Alles ziet er erg mooi uit hier en er is veel speelgoed aanwezig.
Het zijn kinderen met heftige verhalen. Zo is er hier in kindje waarvan de moeder in de prostitutie zat en die vermoord is, een vader heeft ze ook niet meer. Gisteren moesten de mensen hier met twee meisjes naar het ziekenhuis om afscheid te nemen van hun jonge moeder -eind 20- die op sterven lag door aids. Toch was bij de kinderen weinig emotie te zien, er gebeuren hier vreemde dingen.
De mensen van sdwh zorgen dat ieder kind een eigen sponsor heeft in Nederland, die krijgen foto's van de kinderen en kunnen cadeautjes opsturen. Het leek me aanvankelijk een leuk concept, goede manier om donateurs te werven, maar nu ik hier wat langer ben begint het me steeds meer tegen te staan. Het draait bijna meer om de donateur dan om het kind. Alles wordt heel geforceerd op de foto gezet, het is niet zo puur als het lijkt en voor het kind hier blijven die sponsors toch geldschieters. Ik weet niet of ik mijn gevoel goed over kan brengen, maar het heeft iets onnatuurlijks.
Alles is hier ook erg Nederlands, de kinderen zeggen zelfs 'eet smakelijk' en 'slaap lekker'. Er zijn wel wat Indiase accenten en het vaste personeel is Indiaas, maar de kinderen hebben veel meer Hollandse gewoonten en gedachten. Hier zijn ze heel blij, maar uiteindelijk wonen deze kinderen toch in India en niet in Nederland, dus ook hier plaats ik mijn vraagtekens bij. We hebben hier een hele leerzame tijd, zeker ook inspirerend, alles heeft twee kanten en wat de beste keuze is, dat weet niemand.
Gisteren hebben we een tehuis voor gehandicapten en dove kinderen bezocht, dat was weer heel anders. Minder Nederland, meer India, maar net zo liefdevol. De mensen hier vertellen dat ze ook veel moeite gehad hebben met het aantrekken van goed personeel, het duurt lang voordat er in een tehuis een goed team is, dat betrouwbaar is en betrokken bij de kinderen. Een herkenbaar probleem, het geeft goede hoop dat zich er hier uit hebben weten te redden. We bezochten ook een terrein waarop een heleboel tehuizen bij elkaar staan. Een ervan is van sdwh, ook daar was een tehuis voor gehandicapten en een voor babies, van daar uit worden ook kinderen geadopteerd maar alleen door Indiase gezinnen. De kinderen van Tulip Garden gaan ook op dat terrein naar school. Ook vandaag hebben we weer een aantal projecten bezocht, overal zie je positieve en negatieve dingen, ik probeer van beide iets te leren, maar dat is misschien ook goed om gewoon in Nederland te doen, haha! Inmiddels hebben wij allerlei plannetjes om in Madurai met de kinderen te gaan doen. Daar horen jullie van tegen die tijd.
Ik hoop dat het goed met jullie gaat, laat wat horen!
Heel veel liefs en groetjes, dikke knuffel,
Nelle
Thursday, July 31, 2008
Tempel van serene rust
Hallo allemaal!
Hoe is het in Holland? Bedankt voor jullie leuke reacties. Hier gaat alles heerlijk zijn gangetje. We hebben allemaal leuke ideetjes om met de kinderen te gaan doen. We willen voor de laatste twee weken dat we hier zijn een programmatje opstellen. Morgen gaan we in de stad nog wat inkopen doen voor de uitvoering daarvan en komende zaterdagavond gaan we alweer op reis. In Vijayawada in Andhra Pradesh (deelstaat boven Tamil Nadu) gaan we de projecten van de Stichting Derde Wereld Hulp (www.sdwh.nl) bezoeken. Daarna zakken we af naar Chennai, waar we bij de familie van Gracy verblijven. Vorig jaar heb ik met Gracy een aantal projecten bezocht van de Fransiscaanse zusters. Patricia en ik hebben er allebei erg veel zin in.
Een paar dagen geleden ben ik met Patricia naar de Sri Meenakshi Amman tempel gegaan. Zij vond het eigenlijk een grote tegenvaller. De normaal gesproken indrukwekkende torens stonden in de steigers - stel je dat anders voor dan Nederlandse steigers, alles is van hout en met touw aan elkaargeknoopt - en er was niet de serene rust die ze zich had voorgesteld. De tempel wordt inderdaad meer een economische melkkoe. Twee jaar geleden gingen de slippers gewoon uit voor de deur, nu moet je ze afgeven tegen betaling. Het is ook wel begrijpelijk, die mensen moeten ook hun geld verdienen.
Ik heb sinds gisteren een lichte keelontsteking, dat blijkt een bijwerking te zijn van mijn maagpilletjes. Ik kan er eigenlijk niet zo mee zitten, want mijn maag voelt wel als een tempel van serene rust.Ik voel me nog steeds ontzettend blij en op mijn gemak hier. Het is heel anders om met iemand samen te zijn hier, je kunt ineens alles kwijt, de slappe lach hebben met iemand die je rare westerse humor begrijpt, hebt veel meer reflectie, nieuwe inzichten erbij over de gevoelswereld van de kinderen, een leuk beetje Nederland in India.
Ik ken inmiddels de namen van de 7 nieuwe kinderen die er zijn, er zitten echt een paar hele kleintjes tussen. Ook kinderen die al wat ouder zijn, bijvoorbeeld een meisje van een jaar of 10. Ze zijn hier nog maar twee maanden, maar al helemaal opgenomen in de groep, er zijn altijd wel een paar kinderen die zich een beetje over de nieuwelingen willen ontfermen. En als ik het goed heb zitten er een paar echte intellectuelen tussen, komen nog niet tot je knie, maar begrijpen je engels uitstekend en hebben er ook nog wat op terug, prachtig!
Gisteren zei Simla toen ik haar vroeg hoe het met haar ging gewoon heel eerlijk dat ze erg moe was en zich niet zo goed voelde. Dat klinkt misschien normaal, maar voor deze kinderen is het helemaal niet zo gewoon om zich over hun toestand te uiten. Ze was niet de enige gisteren, als er een eenmaal de stap gemaakt heeft, komen de anderen ook wel mee.
Ik heb gisteren de naaimachine een beetje opgelapt. Er was iets mis met de onderspanning, dus ik heb even lekker zitten schroeven en draaien. Het is al een stuk beter, maar nog niet perfect, als er mensen zijn die verstand hebben van naaimachines sta ik helemaal open voor tips.
Rond drie uur werden we gevraagd om de finale van het volleybaltoernooi te komen bekijken. Twee teams van formaat mag je wel zeggen, alles te danken aan de enorme Indiase toewijding, het perfectionisme en de competitiviteit. Helaas was Xavier School de dag ervoor al uitgeschakeld...
Een aantal maanden geleden heeft een Nederlandse mevouw ook een aantal maanden in het kindertehuis doorgebracht. Zij heeft hier ook een klein bibliotheekje aangelegd. We lezen de kinderen nu af en toe voor s avonds, ook de grote kinderen. Er zijn kinderen die de boeken achter elkaar verslinden. We gaan proberen er nog wat bij te zoeken om het assortiment een beetje aan te vullen.
Het is mooi om te zien hoe iedereen die hier komt, een steentje bijdraagt met nieuwe ideeen, om het leven van de kinderen wat leuker of makkelijker aan te kleden.
Al met al weer veel goede ervaringen hier, ik hoop van jullie te horen,
tot mails, heel veel liefs,
Neli
Hoe is het in Holland? Bedankt voor jullie leuke reacties. Hier gaat alles heerlijk zijn gangetje. We hebben allemaal leuke ideetjes om met de kinderen te gaan doen. We willen voor de laatste twee weken dat we hier zijn een programmatje opstellen. Morgen gaan we in de stad nog wat inkopen doen voor de uitvoering daarvan en komende zaterdagavond gaan we alweer op reis. In Vijayawada in Andhra Pradesh (deelstaat boven Tamil Nadu) gaan we de projecten van de Stichting Derde Wereld Hulp (www.sdwh.nl) bezoeken. Daarna zakken we af naar Chennai, waar we bij de familie van Gracy verblijven. Vorig jaar heb ik met Gracy een aantal projecten bezocht van de Fransiscaanse zusters. Patricia en ik hebben er allebei erg veel zin in.
Een paar dagen geleden ben ik met Patricia naar de Sri Meenakshi Amman tempel gegaan. Zij vond het eigenlijk een grote tegenvaller. De normaal gesproken indrukwekkende torens stonden in de steigers - stel je dat anders voor dan Nederlandse steigers, alles is van hout en met touw aan elkaargeknoopt - en er was niet de serene rust die ze zich had voorgesteld. De tempel wordt inderdaad meer een economische melkkoe. Twee jaar geleden gingen de slippers gewoon uit voor de deur, nu moet je ze afgeven tegen betaling. Het is ook wel begrijpelijk, die mensen moeten ook hun geld verdienen.
Ik heb sinds gisteren een lichte keelontsteking, dat blijkt een bijwerking te zijn van mijn maagpilletjes. Ik kan er eigenlijk niet zo mee zitten, want mijn maag voelt wel als een tempel van serene rust.Ik voel me nog steeds ontzettend blij en op mijn gemak hier. Het is heel anders om met iemand samen te zijn hier, je kunt ineens alles kwijt, de slappe lach hebben met iemand die je rare westerse humor begrijpt, hebt veel meer reflectie, nieuwe inzichten erbij over de gevoelswereld van de kinderen, een leuk beetje Nederland in India.
Ik ken inmiddels de namen van de 7 nieuwe kinderen die er zijn, er zitten echt een paar hele kleintjes tussen. Ook kinderen die al wat ouder zijn, bijvoorbeeld een meisje van een jaar of 10. Ze zijn hier nog maar twee maanden, maar al helemaal opgenomen in de groep, er zijn altijd wel een paar kinderen die zich een beetje over de nieuwelingen willen ontfermen. En als ik het goed heb zitten er een paar echte intellectuelen tussen, komen nog niet tot je knie, maar begrijpen je engels uitstekend en hebben er ook nog wat op terug, prachtig!
Gisteren zei Simla toen ik haar vroeg hoe het met haar ging gewoon heel eerlijk dat ze erg moe was en zich niet zo goed voelde. Dat klinkt misschien normaal, maar voor deze kinderen is het helemaal niet zo gewoon om zich over hun toestand te uiten. Ze was niet de enige gisteren, als er een eenmaal de stap gemaakt heeft, komen de anderen ook wel mee.
Ik heb gisteren de naaimachine een beetje opgelapt. Er was iets mis met de onderspanning, dus ik heb even lekker zitten schroeven en draaien. Het is al een stuk beter, maar nog niet perfect, als er mensen zijn die verstand hebben van naaimachines sta ik helemaal open voor tips.
Rond drie uur werden we gevraagd om de finale van het volleybaltoernooi te komen bekijken. Twee teams van formaat mag je wel zeggen, alles te danken aan de enorme Indiase toewijding, het perfectionisme en de competitiviteit. Helaas was Xavier School de dag ervoor al uitgeschakeld...
Een aantal maanden geleden heeft een Nederlandse mevouw ook een aantal maanden in het kindertehuis doorgebracht. Zij heeft hier ook een klein bibliotheekje aangelegd. We lezen de kinderen nu af en toe voor s avonds, ook de grote kinderen. Er zijn kinderen die de boeken achter elkaar verslinden. We gaan proberen er nog wat bij te zoeken om het assortiment een beetje aan te vullen.
Het is mooi om te zien hoe iedereen die hier komt, een steentje bijdraagt met nieuwe ideeen, om het leven van de kinderen wat leuker of makkelijker aan te kleden.
Al met al weer veel goede ervaringen hier, ik hoop van jullie te horen,
tot mails, heel veel liefs,
Neli
Monday, July 28, 2008
Even een ommetje maken
Hallo lieve mensen,
welkom terug op mijn weblog! Sinds gisterenochtend ben ik weer terug op mijn favoriete plekje aan de andere kant van de wereld: Hallelujah Children Home in Madurai. Deze keer ben ik samen met Patricia (studeert muziektherapie en gaat er dit jaar even tussenuit), jullie kunnen op de link naar haar website klikken als je dat leuk vindt het wachtwoord is india.
Afgelopen zaterdagochtend tijdens mijn laatste ontbijt in Nederland, zei ik nog tegen mijn ouders dat ik helemaal niet het gevoel had dat ik een verre reis ging maken, gewoon even een ommetje maken. Ik ben zo bekend hier dat ik echt een beetje thuis ben, de afstand is ver maar het dagelijks leven niet meer. Voor Patricia is het de eerste keer dat zo ver weg is in zo een vreemd land. Al haar verwonderingen over het Indiase leven doen mij nu herinneren aan de eerste keer dat ik hier was, zodat ik weer besef hoe bijzonder alles is. Hoe beter ik India leer kennen des te meer ik de charme van het leven hier inzie. De eenvoud van haren wassen in de rivier en fruit verkopen op een kleedje, het altijd buiten zijn, zelfs als je binnen bent en de geuren en kleuren in India zijn prachtig. Zoals Patricia zei: 'Alle vrouwen ruiken hier zo lekker zoet en ze zijn allemaal zo mooi gekleed dat het lijkt alsof iedereen onderweg is naar een feest'.
Toen we boven het midden oosten vlogen was het helemaal helder, we kregen een prachtig uitzicht over de woestijn, al die leegte daar, zo indrukwekkend, het leek de maan wel -zoals ik me de maan voorstel.
In het kindertehuis was ik erg blij de kinderen weer te zien. Het was heel vreemd om te ervaren dat de kinderen in mijn herinneringen niet meer zo klein waren als ze in werkelijkheid zijn. Het viel me op dat vooral de kleintjes van wie je verwacht dat ze flink groeien het minst veranderd en gegroeid worden. De wat oudere kinderen zie ik van meisjes tot jonge vrouwen worden.
Er is nog geen nieuw hoofd in het kindertehuis, Pappati de kok en Mary die van de schoonmaak was, maar er nu veel taken bij heeft gekregen, moeten het samen met een lieve hartelijke nieuwe schoonmaakster zien te rooien. Toch is de sfeer in het kindertehuis goed. Pappati en Mary gaan op een zachtere warmere manier met de kinderen om. Niet meer het onverwachtse geschreeuw van Jaculine, van wie ik altijd het idee had dat ze de hoeveelheid kinderen wat beangstigend vond. Jaculine is inmiddels getrouwd met een man die in Dubai werkt.
Julian Prakkas (alias de rare man, aan wie ik nu wel gewend ben) heeft een zoon gekregen die nu 9 maanden is, misschien krijgen we hem nog wel te zien.
Naast Pappati en Mary zijn er twee kinderen die een leidende rol hebben gekregen. Dhanam en Kashturi, mijn puzzelmaatje van vorig jaar van het dramatische verhaal van alle overleden babytjes van haar moeder. Ik denk dat het een goede keuze is. Het zijn lieve intelligente meiden met een goed ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel, dus daar vertrouw ik op.
De school organiseert deze week een volleybaltoernooi, hoe lang het duurt en of er ook andere sporten bij komen is me niet helemaal duidelijk, maar vandaag spelen de jongens en komen er teams van 21 scholen naar Xavier School. De meiden hebben ook een team en dus lopen ze allemaal in een officieel sporttenu (sorry ik weet niet hoe je dat schrijft:P) van hun school.
Patricia vindt de kinderen allemaal erg zelfverzekerd en wijs voor hun leeftijd. Heel leuk om dat zo te horen van iemand. Ik denk echt dat de kinderen zich meer op hun gemak voelen nu Jaculine er niet meer is. Ze zijn erg zelfstandig en ik zie ze veel pret maken met elkaar. Ik denk dat we kunnen stellen dat het wel goed met hen gaat.
Gisteren hebben we na aankomst eerst een paar uur geslapen, daarna hebben we de buurt een beetje verkend, alles is nog zoals het was. We wilden vandaag pinnen om een beetje te kunnen shoppen, maar daarvoor moeten we verder de stad in, pinnen is hier niet zo gangbaar. De man van mijn favoriete internetcafeetje kende me nog, net als de vrouw van het snackswinkeltje. Ik voel me niet alleen thuis hier doordat ik bekend ben met het indiase leven, maar vooral doordat ik de mensen allemaal een beetje ken, het is fijn om zo een warm welkom te krijgen overal.
Wat ook heel fijn is -oh wat is alle fijn- is het weer, er hangt voortdurend wat bewolking en we hebben er een lekker briesje bij. Niet die drukkende warmte die ik hier gewend ben. Vanuit het vliegtuig had ik al het vermoeden omdat het land onder ons er veel groener uitzag dan ik gewend ben, fijn voor alle boeren en dus voor de ouders van een heleboel meiden hier.
's avonds hebben we liedjes gezongen met de kinderen met Patricia op gitaar. Behalve wat engelse liedjes natuurlijk 'in de maneschijn' uit volle borst, we hebben gedanst op the beatles (natuurlijk, wie anders?) en we hebben nog een prachtig optreden van een tamil liedje met groep dansende meiden mogen aanschouwen. Patricia en ik hebben allebei heel veel zin om vanalles te gaan doen met de kinderen. Al met al het is heerlijk om terug te zijn. Uiteraard hoor ik erg graag hoe het met jullie gaat.
Heel erg veel liefs,
jullie trouwe india correspondent: Nelle
welkom terug op mijn weblog! Sinds gisterenochtend ben ik weer terug op mijn favoriete plekje aan de andere kant van de wereld: Hallelujah Children Home in Madurai. Deze keer ben ik samen met Patricia (studeert muziektherapie en gaat er dit jaar even tussenuit), jullie kunnen op de link naar haar website klikken als je dat leuk vindt het wachtwoord is india.
Afgelopen zaterdagochtend tijdens mijn laatste ontbijt in Nederland, zei ik nog tegen mijn ouders dat ik helemaal niet het gevoel had dat ik een verre reis ging maken, gewoon even een ommetje maken. Ik ben zo bekend hier dat ik echt een beetje thuis ben, de afstand is ver maar het dagelijks leven niet meer. Voor Patricia is het de eerste keer dat zo ver weg is in zo een vreemd land. Al haar verwonderingen over het Indiase leven doen mij nu herinneren aan de eerste keer dat ik hier was, zodat ik weer besef hoe bijzonder alles is. Hoe beter ik India leer kennen des te meer ik de charme van het leven hier inzie. De eenvoud van haren wassen in de rivier en fruit verkopen op een kleedje, het altijd buiten zijn, zelfs als je binnen bent en de geuren en kleuren in India zijn prachtig. Zoals Patricia zei: 'Alle vrouwen ruiken hier zo lekker zoet en ze zijn allemaal zo mooi gekleed dat het lijkt alsof iedereen onderweg is naar een feest'.
Toen we boven het midden oosten vlogen was het helemaal helder, we kregen een prachtig uitzicht over de woestijn, al die leegte daar, zo indrukwekkend, het leek de maan wel -zoals ik me de maan voorstel.
In het kindertehuis was ik erg blij de kinderen weer te zien. Het was heel vreemd om te ervaren dat de kinderen in mijn herinneringen niet meer zo klein waren als ze in werkelijkheid zijn. Het viel me op dat vooral de kleintjes van wie je verwacht dat ze flink groeien het minst veranderd en gegroeid worden. De wat oudere kinderen zie ik van meisjes tot jonge vrouwen worden.
Er is nog geen nieuw hoofd in het kindertehuis, Pappati de kok en Mary die van de schoonmaak was, maar er nu veel taken bij heeft gekregen, moeten het samen met een lieve hartelijke nieuwe schoonmaakster zien te rooien. Toch is de sfeer in het kindertehuis goed. Pappati en Mary gaan op een zachtere warmere manier met de kinderen om. Niet meer het onverwachtse geschreeuw van Jaculine, van wie ik altijd het idee had dat ze de hoeveelheid kinderen wat beangstigend vond. Jaculine is inmiddels getrouwd met een man die in Dubai werkt.
Julian Prakkas (alias de rare man, aan wie ik nu wel gewend ben) heeft een zoon gekregen die nu 9 maanden is, misschien krijgen we hem nog wel te zien.
Naast Pappati en Mary zijn er twee kinderen die een leidende rol hebben gekregen. Dhanam en Kashturi, mijn puzzelmaatje van vorig jaar van het dramatische verhaal van alle overleden babytjes van haar moeder. Ik denk dat het een goede keuze is. Het zijn lieve intelligente meiden met een goed ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel, dus daar vertrouw ik op.
De school organiseert deze week een volleybaltoernooi, hoe lang het duurt en of er ook andere sporten bij komen is me niet helemaal duidelijk, maar vandaag spelen de jongens en komen er teams van 21 scholen naar Xavier School. De meiden hebben ook een team en dus lopen ze allemaal in een officieel sporttenu (sorry ik weet niet hoe je dat schrijft:P) van hun school.
Patricia vindt de kinderen allemaal erg zelfverzekerd en wijs voor hun leeftijd. Heel leuk om dat zo te horen van iemand. Ik denk echt dat de kinderen zich meer op hun gemak voelen nu Jaculine er niet meer is. Ze zijn erg zelfstandig en ik zie ze veel pret maken met elkaar. Ik denk dat we kunnen stellen dat het wel goed met hen gaat.
Gisteren hebben we na aankomst eerst een paar uur geslapen, daarna hebben we de buurt een beetje verkend, alles is nog zoals het was. We wilden vandaag pinnen om een beetje te kunnen shoppen, maar daarvoor moeten we verder de stad in, pinnen is hier niet zo gangbaar. De man van mijn favoriete internetcafeetje kende me nog, net als de vrouw van het snackswinkeltje. Ik voel me niet alleen thuis hier doordat ik bekend ben met het indiase leven, maar vooral doordat ik de mensen allemaal een beetje ken, het is fijn om zo een warm welkom te krijgen overal.
Wat ook heel fijn is -oh wat is alle fijn- is het weer, er hangt voortdurend wat bewolking en we hebben er een lekker briesje bij. Niet die drukkende warmte die ik hier gewend ben. Vanuit het vliegtuig had ik al het vermoeden omdat het land onder ons er veel groener uitzag dan ik gewend ben, fijn voor alle boeren en dus voor de ouders van een heleboel meiden hier.
's avonds hebben we liedjes gezongen met de kinderen met Patricia op gitaar. Behalve wat engelse liedjes natuurlijk 'in de maneschijn' uit volle borst, we hebben gedanst op the beatles (natuurlijk, wie anders?) en we hebben nog een prachtig optreden van een tamil liedje met groep dansende meiden mogen aanschouwen. Patricia en ik hebben allebei heel veel zin om vanalles te gaan doen met de kinderen. Al met al het is heerlijk om terug te zijn. Uiteraard hoor ik erg graag hoe het met jullie gaat.
Heel erg veel liefs,
jullie trouwe india correspondent: Nelle
Wednesday, April 18, 2007
Mission Accomplished
Hallo mensen,
ja ik kan het toch niet laten om even een afscheids berichtje te schrijven. Even de afgelopen elf weken op een rij. De kinderen kunnen prima met de naaimachine om, weten hoe ze 'm schoon moeten maken en ik heb op de kalender in iedere maand een datum gemarkeerd waarop dat moet gebeuren. De meest urgente naaiklusjes heb ik al voor ze gedaan. Jaqueline kan inmiddels ook met de machine over weg, het leek me praktisch en bovendien heb ik er zo meer vertrouwen in dat hij ook gebruikt wordt. Ik heb met Jaqueline afgesproken dat de kinderen de machine regematig moeten gebruiken.
Verder is er een uitgebreid plan om de kinderen uit het kindertehuis na 10th standard elders hun middelbare school af te laten maken en daarna te laten studeren. Daarnaast, ga ik via de Fransiscan Sisters of Saint Joseph in Chennai kinderen uit arme gezinnen helpen om van hen huis uit naar school te laten gaan. Ik wil ook andere onderwijsprojecten van de Sevai Soviety gaan helpen, zoals het project in Trichy.
En... de kinderen slapen op matjes!
De afgelopen dagen heb ik een beetje rustig aan gedaan, ik heb bereikt wat ik wilde bereiken dus ik kon er de tijd voor nemen. Hard nodig want de vermoeidheid slaat toe, iedere avond suizende oren en ik ben dit weekend twee keer schreeuwend wakker geworden, altijd lachen met Neli. Hele vreemde dromen, ze gingen allebei over Grover... ja dat is inderdaad vrij idioot.
Maandagavond heb ik van alle 9th standard kinderen even opgenomen, wat hun ouders doen en of ze broertjes of zusjes hebben. Even de situaties schetsen, goed voor het toegankelijk fondsen werven. Er zaten weer wat bizarre verhalen bij, vooral dat van Kashturi, mijn puzzelmaatje. Haar vader was getrouwd met twee vrouwen, het ene huwelijk was gearrangeerd door de ouders, het andere was een liefdeshuwelijk, de vrouw van het liefdeshuwelijk is Kashturi's moeder. Zoiets kan haast alleen maar mis gaan en dat ging het dus ook. Het verhaal gaat dat die andere vrouw, door het uitvoeren van vage hindoeistische rituelen, die vader ziek had gamaakt en zo kwam hij in het ziekenhuis terecht. Hij lag aan beademing en die vrouw heeft de beademing eraf gehaald en hem op die manier vermoord. We houden het maar op suspicious death, denk ik. Het meest tragische van alles is nog wel dat Kashturi het negende kind van haar moeder was en toch is ze de oudste in het gezin. Al die kinderen zijn voor of vlak na de geboorte overleden, echt een gruwelijk verhaal. Haar moeder werkt nu als bediende in het huis van een arts, dat wil je in het land van de ongelijkheid ook niet meemaken.
Er waren ook twee meisjes waarvan de vaders zelfmoord gepleegd hadden. Dat vinden ze beschamend en dus gaan ze fluisteren daarover. Dan was er nog een meisje waarvan de moeder was weggelopen toen ze jong was en die wilde het daar ook niet over hebben, 'my 2nd mother is my only mother', en dat is dat. Gelukkig heb ik hier een tegen mij kun je alles zeggen imago, anders had ik al die verhalen er nooit uit gekregen.
Deze kinderen help ik nu af en toe met hun huiswerk, vooral wiskunde, ze zijn met rijen bezig, is lastig in het engels, ik ken dat wiskundige vakjargon niet goed, maar ik heb er wel plezier in.
Ik vind het genoeg geweest voor vandaag en de rest van het jaar! Zie jullie in Nederland. Morgen lekker inpakken en wegwezen, heb er zin in!
Heel veel liefs en iedereen bedankt voor alle steun vanuit Nederland, zowel mentaal al materieel, haha, ook namens de kinderen heel erg veel dank.
kus, Nelle
ja ik kan het toch niet laten om even een afscheids berichtje te schrijven. Even de afgelopen elf weken op een rij. De kinderen kunnen prima met de naaimachine om, weten hoe ze 'm schoon moeten maken en ik heb op de kalender in iedere maand een datum gemarkeerd waarop dat moet gebeuren. De meest urgente naaiklusjes heb ik al voor ze gedaan. Jaqueline kan inmiddels ook met de machine over weg, het leek me praktisch en bovendien heb ik er zo meer vertrouwen in dat hij ook gebruikt wordt. Ik heb met Jaqueline afgesproken dat de kinderen de machine regematig moeten gebruiken.
Verder is er een uitgebreid plan om de kinderen uit het kindertehuis na 10th standard elders hun middelbare school af te laten maken en daarna te laten studeren. Daarnaast, ga ik via de Fransiscan Sisters of Saint Joseph in Chennai kinderen uit arme gezinnen helpen om van hen huis uit naar school te laten gaan. Ik wil ook andere onderwijsprojecten van de Sevai Soviety gaan helpen, zoals het project in Trichy.
En... de kinderen slapen op matjes!
De afgelopen dagen heb ik een beetje rustig aan gedaan, ik heb bereikt wat ik wilde bereiken dus ik kon er de tijd voor nemen. Hard nodig want de vermoeidheid slaat toe, iedere avond suizende oren en ik ben dit weekend twee keer schreeuwend wakker geworden, altijd lachen met Neli. Hele vreemde dromen, ze gingen allebei over Grover... ja dat is inderdaad vrij idioot.
Maandagavond heb ik van alle 9th standard kinderen even opgenomen, wat hun ouders doen en of ze broertjes of zusjes hebben. Even de situaties schetsen, goed voor het toegankelijk fondsen werven. Er zaten weer wat bizarre verhalen bij, vooral dat van Kashturi, mijn puzzelmaatje. Haar vader was getrouwd met twee vrouwen, het ene huwelijk was gearrangeerd door de ouders, het andere was een liefdeshuwelijk, de vrouw van het liefdeshuwelijk is Kashturi's moeder. Zoiets kan haast alleen maar mis gaan en dat ging het dus ook. Het verhaal gaat dat die andere vrouw, door het uitvoeren van vage hindoeistische rituelen, die vader ziek had gamaakt en zo kwam hij in het ziekenhuis terecht. Hij lag aan beademing en die vrouw heeft de beademing eraf gehaald en hem op die manier vermoord. We houden het maar op suspicious death, denk ik. Het meest tragische van alles is nog wel dat Kashturi het negende kind van haar moeder was en toch is ze de oudste in het gezin. Al die kinderen zijn voor of vlak na de geboorte overleden, echt een gruwelijk verhaal. Haar moeder werkt nu als bediende in het huis van een arts, dat wil je in het land van de ongelijkheid ook niet meemaken.
Er waren ook twee meisjes waarvan de vaders zelfmoord gepleegd hadden. Dat vinden ze beschamend en dus gaan ze fluisteren daarover. Dan was er nog een meisje waarvan de moeder was weggelopen toen ze jong was en die wilde het daar ook niet over hebben, 'my 2nd mother is my only mother', en dat is dat. Gelukkig heb ik hier een tegen mij kun je alles zeggen imago, anders had ik al die verhalen er nooit uit gekregen.
Deze kinderen help ik nu af en toe met hun huiswerk, vooral wiskunde, ze zijn met rijen bezig, is lastig in het engels, ik ken dat wiskundige vakjargon niet goed, maar ik heb er wel plezier in.
Ik vind het genoeg geweest voor vandaag en de rest van het jaar! Zie jullie in Nederland. Morgen lekker inpakken en wegwezen, heb er zin in!
Heel veel liefs en iedereen bedankt voor alle steun vanuit Nederland, zowel mentaal al materieel, haha, ook namens de kinderen heel erg veel dank.
kus, Nelle
Sunday, April 15, 2007
Gebakken ei met liefde
Hallo lieve mensen in Nederland,
Alles goed? Om een of andere reden lukt het me vandaag niet om mijn blog te openen, de computers hier hebben allemaal problemen met die site, beetje jammer, maar daarom doe ik het weer eens zo. Misschien is dit mijn laatste berichtje, misschien vind ik Woensdag nog de tijd om een afscheidsberichtje te plaatsen. Hier gaat het wel goed, zit er klein beetje door, maar ik red me nog wel even de laatste paar dagen. Hier en daar wat extra slaap proberen te pakken en dan hoop ik dat ik in een enigszins florisante staat kan terugkeren. Ik ben in elk geval erg tevreden over wat ik bereikt heb hier de afgelopen tien weken.
Afgelopen vrijdag zijn de kinderen tot en met 8th standard naar huis gegaan. Uit school gingen ze zich allemaal razendsnel omkleden, mooiste kleren aan natuurlijk, en dan maar wachten. Een aantal kinderen komen allemaal uit hetzelfde dorp, dus die ouders waren gezamenlijk in een oude open vrachtwagen gekomen, achter in de bak. En geloof het of niet, het is onder de kinderen een trend op het moment om er een lichte vorm van zelfspot op na te houden. Af en toe reopen ze naar elkaar; hey village people. Village betekent in India niet gewoon dorp, maar huttendorp of sloppenwijk. Toen die vrachtwagen met ouders aankwam begonnen de kinderen dat ook te reopen. Het is trouwens opvallend hoeveel woorden er in India gebruikt worden voor; the backward class people, the oppressed, the downthrodden, the poor, the village people, the lower caste people en dan ben ik waarschijnlijk nog wel een paar vergeten.
Er zijn nu nog maar 15 kinderen in het tehuis, zij blijven tot en met eind april om zich voor te bereiden op 10th standard. Jaqueline is schijnbaar bezig met de grote opruiming voor de zomervakantie, want ze kwam vrijdag met een paar puzzels van 1000 stukjes aanzetten, die Elisa ooit had meegenomen en een memory spel. Dat laatste sloeg natuurlijk meteen aan, maar ik had er na een paar spelletjes wel weer genoeg van en besloot aan een puzzel te beginnen. Er zijn niet veel kinderen die daar het geduld voor hebben, maar Kashturi en Epsiba hebben plezier in en werken er aan met volharding, hij komt waarschijnlijk deze week nog wel af. We zijn er uit dat ik een tendency to search for struggle heb, want ik had meteen besloten dat ik alle witte stukjes wel even zou plaatsen. Nu de kinderen die eigenschap doorhebben, komen ze met alles dat ze te ver gaat naar mij toen, wetend dat ik de verleiding niet kan weerstaan.
Ik wil al een hele tijd vertellen over Murigeshwari, dat keukenmeisje hier, maar er kwam steeds iets tussen. Murigeshwari is 17 jaar, totaal onopgeleid en werkt hier in de keuken, de pannen afwassen, de groenten snijden en de schoonmaak. Het lijkt me een rotbaan met een schraal uitzicht, als ik even zo ongenuanceerd mag zijn, maar zij heeft er absoluut geen moeite mee, is altijd vrolijk, huppelt rond en loopt altijd te zingen. Zodoende heb ik diep respect voor haar en hebben we een vrij aparte relatie. Door de taalbarriere treden miscommunicaties op, maar we leren wel van elkaars taal. Iedere avond vraagt ze me of ik een gebakken ei wil. Ze heeft nog niet zo lang geleden een ei leren bakken van Pappati de kok en nu bakt ze dus erg graag eieren, zeker voor mij. (Dat komt volgens mijn door het feit dat ik hier iedereen als mijn gelijke zie, zoals ik al eerder zei en dat maakt me nogal geliefd.) Omdat ze het me iedere avond zo hoopvol vraagt, kan ik het bijna nooit werstaan en zo eet ik dus veel te veel eieren momenteel en lig ik vaak ‘s avonds met een zeurende maag in bed.
Ik krijg iedere keer andere berichten door over de kosten voor het Indiase onderwijs, heel irritant, als je in een paar weken tijd wil proberen kinderen in dat onderwijs te krijgen. Deze week kreeg ik ineens een bedrag van 6000 eu voor me porem. Zegt die vent hier dat hij in de stad onderzoek heeft gedaan naar de kosten en dat kan nogal verschillen van de kosten in de rural area’s. Ik heb dus helemaal niets aan deze schatting, maar ik krijg in de loop van deze week de kosten van de specifieke scholen waar de kinderen heen gaan. Als het moest en als ik tijd had zou ik boeken vol kunnen schrijven over alle minpunten van het Indiase onderwijssysteem. Ik zou sowieso boeken vol kunnen schrijven over minpunten in allerlei Indiase systemen, maar ik laat het hierbij voor vandaag, ik heb nog meer te doen… nog een heleboel witte stukjes, hehe!
Tot in Holland allemaal, ik zie ernaar uit,
Liefs, Neli
Alles goed? Om een of andere reden lukt het me vandaag niet om mijn blog te openen, de computers hier hebben allemaal problemen met die site, beetje jammer, maar daarom doe ik het weer eens zo. Misschien is dit mijn laatste berichtje, misschien vind ik Woensdag nog de tijd om een afscheidsberichtje te plaatsen. Hier gaat het wel goed, zit er klein beetje door, maar ik red me nog wel even de laatste paar dagen. Hier en daar wat extra slaap proberen te pakken en dan hoop ik dat ik in een enigszins florisante staat kan terugkeren. Ik ben in elk geval erg tevreden over wat ik bereikt heb hier de afgelopen tien weken.
Afgelopen vrijdag zijn de kinderen tot en met 8th standard naar huis gegaan. Uit school gingen ze zich allemaal razendsnel omkleden, mooiste kleren aan natuurlijk, en dan maar wachten. Een aantal kinderen komen allemaal uit hetzelfde dorp, dus die ouders waren gezamenlijk in een oude open vrachtwagen gekomen, achter in de bak. En geloof het of niet, het is onder de kinderen een trend op het moment om er een lichte vorm van zelfspot op na te houden. Af en toe reopen ze naar elkaar; hey village people. Village betekent in India niet gewoon dorp, maar huttendorp of sloppenwijk. Toen die vrachtwagen met ouders aankwam begonnen de kinderen dat ook te reopen. Het is trouwens opvallend hoeveel woorden er in India gebruikt worden voor; the backward class people, the oppressed, the downthrodden, the poor, the village people, the lower caste people en dan ben ik waarschijnlijk nog wel een paar vergeten.
Er zijn nu nog maar 15 kinderen in het tehuis, zij blijven tot en met eind april om zich voor te bereiden op 10th standard. Jaqueline is schijnbaar bezig met de grote opruiming voor de zomervakantie, want ze kwam vrijdag met een paar puzzels van 1000 stukjes aanzetten, die Elisa ooit had meegenomen en een memory spel. Dat laatste sloeg natuurlijk meteen aan, maar ik had er na een paar spelletjes wel weer genoeg van en besloot aan een puzzel te beginnen. Er zijn niet veel kinderen die daar het geduld voor hebben, maar Kashturi en Epsiba hebben plezier in en werken er aan met volharding, hij komt waarschijnlijk deze week nog wel af. We zijn er uit dat ik een tendency to search for struggle heb, want ik had meteen besloten dat ik alle witte stukjes wel even zou plaatsen. Nu de kinderen die eigenschap doorhebben, komen ze met alles dat ze te ver gaat naar mij toen, wetend dat ik de verleiding niet kan weerstaan.
Ik wil al een hele tijd vertellen over Murigeshwari, dat keukenmeisje hier, maar er kwam steeds iets tussen. Murigeshwari is 17 jaar, totaal onopgeleid en werkt hier in de keuken, de pannen afwassen, de groenten snijden en de schoonmaak. Het lijkt me een rotbaan met een schraal uitzicht, als ik even zo ongenuanceerd mag zijn, maar zij heeft er absoluut geen moeite mee, is altijd vrolijk, huppelt rond en loopt altijd te zingen. Zodoende heb ik diep respect voor haar en hebben we een vrij aparte relatie. Door de taalbarriere treden miscommunicaties op, maar we leren wel van elkaars taal. Iedere avond vraagt ze me of ik een gebakken ei wil. Ze heeft nog niet zo lang geleden een ei leren bakken van Pappati de kok en nu bakt ze dus erg graag eieren, zeker voor mij. (Dat komt volgens mijn door het feit dat ik hier iedereen als mijn gelijke zie, zoals ik al eerder zei en dat maakt me nogal geliefd.) Omdat ze het me iedere avond zo hoopvol vraagt, kan ik het bijna nooit werstaan en zo eet ik dus veel te veel eieren momenteel en lig ik vaak ‘s avonds met een zeurende maag in bed.
Ik krijg iedere keer andere berichten door over de kosten voor het Indiase onderwijs, heel irritant, als je in een paar weken tijd wil proberen kinderen in dat onderwijs te krijgen. Deze week kreeg ik ineens een bedrag van 6000 eu voor me porem. Zegt die vent hier dat hij in de stad onderzoek heeft gedaan naar de kosten en dat kan nogal verschillen van de kosten in de rural area’s. Ik heb dus helemaal niets aan deze schatting, maar ik krijg in de loop van deze week de kosten van de specifieke scholen waar de kinderen heen gaan. Als het moest en als ik tijd had zou ik boeken vol kunnen schrijven over alle minpunten van het Indiase onderwijssysteem. Ik zou sowieso boeken vol kunnen schrijven over minpunten in allerlei Indiase systemen, maar ik laat het hierbij voor vandaag, ik heb nog meer te doen… nog een heleboel witte stukjes, hehe!
Tot in Holland allemaal, ik zie ernaar uit,
Liefs, Neli
Wednesday, April 11, 2007
It is through giving that we receive
Heej lieve mensjes,
alles goed? Hier wel, ik ben nog erg druk en houd het dus even kort vandaag.
Toen ik gisterenochtend wakker werd, vloog er een dikke kakkerlak door mijn kamer. Omdat ik er ooit een in mijn WC had die niet van de WC af kon komen, had ik niet gedacht dat die beesten konden vliegen. Dat beest in mijn WC moet dus wel intens dom zijn geweest om te vergeten dat hij kon vliegen, maar goed weer wat geleerd dus. Nu die beeten hier behoorlijk groot zijn, toch wel een centimeter of 6 a 7, had ik helemaal niet de neiging om onder mijn klamboe vandaan te komen, maar je kunt toch niet eeuwig in je tentje blijven zitten en bovendien werd er op mijn deur geklopt, ik dacht aah iemand komt me redden. Dus ik sluip naar de deur open hem en zeg: 'Good morning a huge cockroach is flying around in my room'. Jaqueline moest er natuurlijk vreselijk om lachen en zou de klus wel even klaren, maar inmiddels had dat nare beest zich verstopt. Hij zat op de rand van mijn klamboe en uiteindelijk is Jaqueline hem vredelievend te lijf gegaan, ze heeft 'm de deur uit geveegs. Ze kwam trouwens om te melden dat Prakkash om half elf zou komen om de matjes op te gaan halen en dat hebben we dus gedaan.
Zaten we daar om half twaalf met 90 matjes voor onze neus. We besloten ieder kind een eigen matje te geven met haar initialen erop, er waren genoeg matjes om ook de keukenmeiden en de bewaking van een slaapplaats te voorzien, wel zo vriendelijk leek mij en ze waren er erg blij mee. Toen de kinderen uit school kwamen, hebben we alle matjes uitgepakt en met ouderwetse inktpotjes van initialen voorzien, dat heeft wel wat voeten in aarde gehad. 's Avonds heb ik dan eindelijk de matjes aan de kinderen overhandigd en ook zij waren reuzeblij, heerlijk om dat te zien, jullie hadden er bij moeten zijn. Na het avondgebed had iedereen helemaal zin om te gaan slapen, maar alles moest wel even hergeordend worden, de kinderen slapen namelijk verspreid over verschillende hallen in het tehuis. De kleintjes tot en met 3rd standard hebben we met twee of drie op een matje gelegd dat gaat makkelijk en degene van wie het matje is waarop geslapen wordt moet er zorg voor dragen dat het de volgende ochtend weer opgeruimd wordt. Het was even een struggle hoe we de matjes het beste neer konden leggen, maar toen iedereen eenmaal lag, was het ook echt een feest. Het zijn hele sierlijke matjes, dus zo'n hal vol met matjes is een erg leuk gezicht!
Daarna dacht ik rustig en voldaan te kunnen gaan slapen, maar wat nu weer: nog een kakkerlak! en wel op mijn klamboe. Ik dacht eerst bij mezelf; kom op neli verricht nog eens een heldendaad, maar ik was gebroken en helemaal niet meer in de stemming voor heroische acties. Ik sprak met mezelf af; je loopt de gang op, kom je iemand tegen, dan kun je er een groepswerk van maken, kom je niemand tegen dan zul de klus echt zelf moeten klaren. Kwam ik zowaar drie kinderen tegen op de gang, die niet konden slapen omdat ze 's middags al drie uur hadden liggen pitten. Ik blij en Vasuki had er gelijk helemaal zin in en ging een bezem halen. Ik met mijn leger van drie kinderen, gewapend met een bezem op ons doel af. Vasuki geeft dat beest eerst een flinke mep met die bezem, waarop hij naar de andere kant van de kamer vliegt. Ik met die andere twee meiden gierend van het lachen weer naar de andere kant van de kamer rennen. En zo hebben we een paar rondjes door de kamer gedaan en heeft Vasuki - mij held - dat beest uiteindelijk heel charmant de deur uit gebonjourd, opsekop de deur uit. Dat was weer lachen. Ik ben hier nu tien weken en al die tijd geen kakkerlak gezien, en nu ineens twee op een dag. Indu Mathi wist uit te leggen dat ze het hok achter het kindertehuis hadden schoongemaakt en alle insecten die daar hun habitat hadden zijn nu ontheemd, het eigenlijk sneu. Ik probeer ook steeds aan Zaza van pluk van de petteflat te denken, maar echt kakkerlakken hebben gewoon geen vriendelijk uiterlijk, ik doe mijn best om er wat in te zien, misschien schiet mijn fantasie gewoon te kort. Nadat onze missie volbracht had hadden we nog even een leuk gesprek. Indu Mathi: 'Did you feel that special kind of happiness while giving the mats?' Zeer zeker en zo kwamen we tot de conclusie; 'It is through giving that we receive'. Het mooiste moment was met het eerste matje dat ik aan Barveen gaf, een heel kwetsbaar meisje van een jaar of vijf, dat hier al een paar jaar is, met een hele vette glimlach op haar gezicht, dat doet een mens goed.
Ik ga afronden want ik wil nog even naaien, kom nog om in het werk deze laatste dagen. Begin nu echt af te tellen, want ik voel een grote behoefte aan rust in mijn hoofd.
Heel veel liefs,
Nelle
alles goed? Hier wel, ik ben nog erg druk en houd het dus even kort vandaag.
Toen ik gisterenochtend wakker werd, vloog er een dikke kakkerlak door mijn kamer. Omdat ik er ooit een in mijn WC had die niet van de WC af kon komen, had ik niet gedacht dat die beesten konden vliegen. Dat beest in mijn WC moet dus wel intens dom zijn geweest om te vergeten dat hij kon vliegen, maar goed weer wat geleerd dus. Nu die beeten hier behoorlijk groot zijn, toch wel een centimeter of 6 a 7, had ik helemaal niet de neiging om onder mijn klamboe vandaan te komen, maar je kunt toch niet eeuwig in je tentje blijven zitten en bovendien werd er op mijn deur geklopt, ik dacht aah iemand komt me redden. Dus ik sluip naar de deur open hem en zeg: 'Good morning a huge cockroach is flying around in my room'. Jaqueline moest er natuurlijk vreselijk om lachen en zou de klus wel even klaren, maar inmiddels had dat nare beest zich verstopt. Hij zat op de rand van mijn klamboe en uiteindelijk is Jaqueline hem vredelievend te lijf gegaan, ze heeft 'm de deur uit geveegs. Ze kwam trouwens om te melden dat Prakkash om half elf zou komen om de matjes op te gaan halen en dat hebben we dus gedaan.
Zaten we daar om half twaalf met 90 matjes voor onze neus. We besloten ieder kind een eigen matje te geven met haar initialen erop, er waren genoeg matjes om ook de keukenmeiden en de bewaking van een slaapplaats te voorzien, wel zo vriendelijk leek mij en ze waren er erg blij mee. Toen de kinderen uit school kwamen, hebben we alle matjes uitgepakt en met ouderwetse inktpotjes van initialen voorzien, dat heeft wel wat voeten in aarde gehad. 's Avonds heb ik dan eindelijk de matjes aan de kinderen overhandigd en ook zij waren reuzeblij, heerlijk om dat te zien, jullie hadden er bij moeten zijn. Na het avondgebed had iedereen helemaal zin om te gaan slapen, maar alles moest wel even hergeordend worden, de kinderen slapen namelijk verspreid over verschillende hallen in het tehuis. De kleintjes tot en met 3rd standard hebben we met twee of drie op een matje gelegd dat gaat makkelijk en degene van wie het matje is waarop geslapen wordt moet er zorg voor dragen dat het de volgende ochtend weer opgeruimd wordt. Het was even een struggle hoe we de matjes het beste neer konden leggen, maar toen iedereen eenmaal lag, was het ook echt een feest. Het zijn hele sierlijke matjes, dus zo'n hal vol met matjes is een erg leuk gezicht!
Daarna dacht ik rustig en voldaan te kunnen gaan slapen, maar wat nu weer: nog een kakkerlak! en wel op mijn klamboe. Ik dacht eerst bij mezelf; kom op neli verricht nog eens een heldendaad, maar ik was gebroken en helemaal niet meer in de stemming voor heroische acties. Ik sprak met mezelf af; je loopt de gang op, kom je iemand tegen, dan kun je er een groepswerk van maken, kom je niemand tegen dan zul de klus echt zelf moeten klaren. Kwam ik zowaar drie kinderen tegen op de gang, die niet konden slapen omdat ze 's middags al drie uur hadden liggen pitten. Ik blij en Vasuki had er gelijk helemaal zin in en ging een bezem halen. Ik met mijn leger van drie kinderen, gewapend met een bezem op ons doel af. Vasuki geeft dat beest eerst een flinke mep met die bezem, waarop hij naar de andere kant van de kamer vliegt. Ik met die andere twee meiden gierend van het lachen weer naar de andere kant van de kamer rennen. En zo hebben we een paar rondjes door de kamer gedaan en heeft Vasuki - mij held - dat beest uiteindelijk heel charmant de deur uit gebonjourd, opsekop de deur uit. Dat was weer lachen. Ik ben hier nu tien weken en al die tijd geen kakkerlak gezien, en nu ineens twee op een dag. Indu Mathi wist uit te leggen dat ze het hok achter het kindertehuis hadden schoongemaakt en alle insecten die daar hun habitat hadden zijn nu ontheemd, het eigenlijk sneu. Ik probeer ook steeds aan Zaza van pluk van de petteflat te denken, maar echt kakkerlakken hebben gewoon geen vriendelijk uiterlijk, ik doe mijn best om er wat in te zien, misschien schiet mijn fantasie gewoon te kort. Nadat onze missie volbracht had hadden we nog even een leuk gesprek. Indu Mathi: 'Did you feel that special kind of happiness while giving the mats?' Zeer zeker en zo kwamen we tot de conclusie; 'It is through giving that we receive'. Het mooiste moment was met het eerste matje dat ik aan Barveen gaf, een heel kwetsbaar meisje van een jaar of vijf, dat hier al een paar jaar is, met een hele vette glimlach op haar gezicht, dat doet een mens goed.
Ik ga afronden want ik wil nog even naaien, kom nog om in het werk deze laatste dagen. Begin nu echt af te tellen, want ik voel een grote behoefte aan rust in mijn hoofd.
Heel veel liefs,
Nelle
Saturday, April 7, 2007
Nectar en Ambrozijn
Heej mensen!
Een beetje teleurstellend hoor, iedere keer krijg ik 1 keer een golf mails van jullie en dan is het weer afgelopen, houd het nou toch een beetje consequent, gewoon af en toe een klein bericht en je maakt me helemaal blij. Ik zie wel een soort periodieke beweging erin, ik zou er een wiskundig model van kunnen maken, maar ik krijg liever wat regelmatiger post.
Nou ja, het is jullie vergeven... hoewel...
Gisteren heb ik dan eindelijk matjes gekocht, of eigenlijk besteld en dan komen ze in de loop van de week. Ik had met de kinderen besproken wat voor matjes ze wilden en ze gingen helemaal voor het Chennai model (zie foto van slapende peuters in Chennai). Vrij goedkoop, dus het geld dat ik over heb gaat of rechtstreeks naar de Sevai Society of ik maak er een plan voor binnen mijn nog op te richten stichting, jullie mogen natuurlijk reageren op dit punt, doe dat vooral!
Gisteren was voor de kinderen een erg emotionele dag, omdat de 10th standard meiden het thuis hebben verlaten. Hun examens waren afgelopen en nu gingen ze dus voorgoed naar huis. Ze komen alleen nog een keer terug om hun transfer certificate op te halen in juni. De kinderen wonen allemaal behoorlijk ver van het kindertehuis, dus het is niet zo makkelijk voor ze om nog eens terug te komen, de meesten wonen ook nog ver uit elkaar, de een in Sivagangai, de ander in Dindigul, dus het is ook niet makkelijk om elkaar nog eens op te zoeken. Ze raken vriendinnen kwijt met wie ze jarenlang hebben opgetrokken als zusjes. En de kleintjes zijn een paar lieve moederfiguren kwijt en daarom was het gisteren dus huilen met de lamp scheef!
Prakkash had voor alle zeven een chocolade reep meegenomen en zegende hen. Donderdag had Cyril, de chauffeur van Prakkash cake en watermeloen gebracht. Toch nog iets leuks dus.
Gisterenmorgen gingen de kinderen om 5 uur naar de kerk vanwege goede vrijdag, of ik meeging, ik dacht het even niet he?!
Donderdag kreeg ik ineens nog een heleboel kleren van 10 std, dus heb ik genaaid als een malle, gelukkig hebben de kinderen de machine nu helemaal door en kon ik hen ook een deel zelfstandig laten doen. Ze hebben er erg veel lol in, doen het graag, dus dat zit wel snor.
Ik heb me weer helemaal over mijn lichte heimwee gevoelens heen kunnen zetten, waar ik een paar dagen last van had. Het punt is dat als je zo lang alleen zo ver van huis bent, je je eigen huis en haard gaat idealiseren als een gek. Inmiddels ziet Nederland er in mijn hoofd uit als een hemels oord waar al het voedsel smaakt als nectar en ambrozijn, waar alle piano's klinken als pas gestemde vleugels van Steinway of op zijn minst Bechstein, waar iedereen met elkaar in vrede leeft en deelt en gelukkig is. Je gaat nog net niet denken dat je op een wolk woont, maar als ik nog even blijf denk ik dat ik daar echt in ga geloven. Het komt natuurlijk ook door het contrast met India, mooie cultuur, allemaal leuk, maar we kunnen gerust zeggen dat het hier een puinhoop is en daarbij vergeleken is Nederland ook echt hemels.
Ik had misschien ook wel een beetje Chennai heimwee, ik word wel brak van het leven daar, maar aan de andere kant was het er heerlijk. Iedere maaltijd politieke discussies, omdat ze de debatten in Dehli volgden; iedere dag een rally in Delhi. Je dacht dat het rellen was met Verdonk? Nee het indiase nationale parlement is een grap als je niet verstaat waar het over gaat een drama als iemand het hindi voor je vertaald. Ze gooien naar elkaar en naar ministers met pennen, inktpotjes en papieren, het lijkt meer op een losgeslagen voetbalstadion dan op een parlement.
Toen ik in Chennai was, was de world cup cricket gaande en dat gaf aanleiding tot nog meer rellen. Het indiase cricket team lag er al in de eerste ronde uit en een dag later werden de huizen van een aantal belangrijke spelers bewaakt, ze werden bij hun thuis komst verwelkomd met tomaten en eieren. Cricket is belangrijker voor Indiers dan voetbal voor Nederlanders, ze zijn hier, zoals ik al eerder zei, nogal chauvinistisch. Bovendien hebben de spelers een ver boven modaal inkomen en dat maakt de onderste lagen van de maatschappij erg pissig als de resultaten slecht zijn.
Maar om terug te komen op mijn punt; de heimwee is dus weer weg en ik hups helemaal vrolijk rond, omdat alle doelstellingen van mijn reis nu wel verwezenlijkt zijn. Ik ben erg voldaan en zelfvoldaan en kan dus helemaal genieten van mijn laatste week met de kinderen. Komende vrijdag gaan de kinderen naar huis, behalve de 9th standard meiden, die blijven tot en met de 30e om voorbereidende lessen voor 10th standard te volgen. (jullie zijn nu wel echte kenners van het Indiase onderwijssysteem he? en dat allemaal dankzij mij - ja je proeft mijn zelfvoldaanheid) Ik heb ook besloten dat ik alle ingewikkelde plannen voor de stichting even laat bezinken en me de laatste anderhalve week alleen maar met de meer basale dingen bezig houd. Bovendien moet ik nog om de tafel met de Thomas stichting over de samenwerkingsplannen, en dat bepaald mede de exacte doelstellingen en de vorm van financiering ervan, dus ik kan sowieso niet alles hier al beslissen.
Tot de volgende keer, het zal wel weer woensdag worden,
liefs en groeten,
Neli
Een beetje teleurstellend hoor, iedere keer krijg ik 1 keer een golf mails van jullie en dan is het weer afgelopen, houd het nou toch een beetje consequent, gewoon af en toe een klein bericht en je maakt me helemaal blij. Ik zie wel een soort periodieke beweging erin, ik zou er een wiskundig model van kunnen maken, maar ik krijg liever wat regelmatiger post.
Nou ja, het is jullie vergeven... hoewel...
Gisteren heb ik dan eindelijk matjes gekocht, of eigenlijk besteld en dan komen ze in de loop van de week. Ik had met de kinderen besproken wat voor matjes ze wilden en ze gingen helemaal voor het Chennai model (zie foto van slapende peuters in Chennai). Vrij goedkoop, dus het geld dat ik over heb gaat of rechtstreeks naar de Sevai Society of ik maak er een plan voor binnen mijn nog op te richten stichting, jullie mogen natuurlijk reageren op dit punt, doe dat vooral!
Gisteren was voor de kinderen een erg emotionele dag, omdat de 10th standard meiden het thuis hebben verlaten. Hun examens waren afgelopen en nu gingen ze dus voorgoed naar huis. Ze komen alleen nog een keer terug om hun transfer certificate op te halen in juni. De kinderen wonen allemaal behoorlijk ver van het kindertehuis, dus het is niet zo makkelijk voor ze om nog eens terug te komen, de meesten wonen ook nog ver uit elkaar, de een in Sivagangai, de ander in Dindigul, dus het is ook niet makkelijk om elkaar nog eens op te zoeken. Ze raken vriendinnen kwijt met wie ze jarenlang hebben opgetrokken als zusjes. En de kleintjes zijn een paar lieve moederfiguren kwijt en daarom was het gisteren dus huilen met de lamp scheef!
Prakkash had voor alle zeven een chocolade reep meegenomen en zegende hen. Donderdag had Cyril, de chauffeur van Prakkash cake en watermeloen gebracht. Toch nog iets leuks dus.
Gisterenmorgen gingen de kinderen om 5 uur naar de kerk vanwege goede vrijdag, of ik meeging, ik dacht het even niet he?!
Donderdag kreeg ik ineens nog een heleboel kleren van 10 std, dus heb ik genaaid als een malle, gelukkig hebben de kinderen de machine nu helemaal door en kon ik hen ook een deel zelfstandig laten doen. Ze hebben er erg veel lol in, doen het graag, dus dat zit wel snor.
Ik heb me weer helemaal over mijn lichte heimwee gevoelens heen kunnen zetten, waar ik een paar dagen last van had. Het punt is dat als je zo lang alleen zo ver van huis bent, je je eigen huis en haard gaat idealiseren als een gek. Inmiddels ziet Nederland er in mijn hoofd uit als een hemels oord waar al het voedsel smaakt als nectar en ambrozijn, waar alle piano's klinken als pas gestemde vleugels van Steinway of op zijn minst Bechstein, waar iedereen met elkaar in vrede leeft en deelt en gelukkig is. Je gaat nog net niet denken dat je op een wolk woont, maar als ik nog even blijf denk ik dat ik daar echt in ga geloven. Het komt natuurlijk ook door het contrast met India, mooie cultuur, allemaal leuk, maar we kunnen gerust zeggen dat het hier een puinhoop is en daarbij vergeleken is Nederland ook echt hemels.
Ik had misschien ook wel een beetje Chennai heimwee, ik word wel brak van het leven daar, maar aan de andere kant was het er heerlijk. Iedere maaltijd politieke discussies, omdat ze de debatten in Dehli volgden; iedere dag een rally in Delhi. Je dacht dat het rellen was met Verdonk? Nee het indiase nationale parlement is een grap als je niet verstaat waar het over gaat een drama als iemand het hindi voor je vertaald. Ze gooien naar elkaar en naar ministers met pennen, inktpotjes en papieren, het lijkt meer op een losgeslagen voetbalstadion dan op een parlement.
Toen ik in Chennai was, was de world cup cricket gaande en dat gaf aanleiding tot nog meer rellen. Het indiase cricket team lag er al in de eerste ronde uit en een dag later werden de huizen van een aantal belangrijke spelers bewaakt, ze werden bij hun thuis komst verwelkomd met tomaten en eieren. Cricket is belangrijker voor Indiers dan voetbal voor Nederlanders, ze zijn hier, zoals ik al eerder zei, nogal chauvinistisch. Bovendien hebben de spelers een ver boven modaal inkomen en dat maakt de onderste lagen van de maatschappij erg pissig als de resultaten slecht zijn.
Maar om terug te komen op mijn punt; de heimwee is dus weer weg en ik hups helemaal vrolijk rond, omdat alle doelstellingen van mijn reis nu wel verwezenlijkt zijn. Ik ben erg voldaan en zelfvoldaan en kan dus helemaal genieten van mijn laatste week met de kinderen. Komende vrijdag gaan de kinderen naar huis, behalve de 9th standard meiden, die blijven tot en met de 30e om voorbereidende lessen voor 10th standard te volgen. (jullie zijn nu wel echte kenners van het Indiase onderwijssysteem he? en dat allemaal dankzij mij - ja je proeft mijn zelfvoldaanheid) Ik heb ook besloten dat ik alle ingewikkelde plannen voor de stichting even laat bezinken en me de laatste anderhalve week alleen maar met de meer basale dingen bezig houd. Bovendien moet ik nog om de tafel met de Thomas stichting over de samenwerkingsplannen, en dat bepaald mede de exacte doelstellingen en de vorm van financiering ervan, dus ik kan sowieso niet alles hier al beslissen.
Tot de volgende keer, het zal wel weer woensdag worden,
liefs en groeten,
Neli
Tuesday, April 3, 2007
10 Struiskippen vs 1 Grover
Hallo lieve mensen,
Alles goed, ik heb vernomen dat het weer weer een beetje is bijgetrokken bij jullie, dat stemt me rustig dan kan ik zonder angst naar huis komen over twee weken. 10 struiskippen in Madurai halen het toch niet bij 1 Grover in de soderblomstraat. Ik begin langzaam maar zeker wel zin te krijgen om naar huis te gaan. Nog even alles afmaken hier met plezier en toewijding natuurlijk, en dan met een voldaan gevoel in het vliegtuig stappen. Ik vind het wel weer mooi geweest.
Eerst even terug naar waar ik gebleven was. We - dat wil zeggen Prakkash, John Brito (de oom van Prakkash en ik - hadden wat discussies over de manier waarop we de kinderen het beste konden helpen. Het leek er op dat we met een groot probleem zaten. De kinderen in dit kindertehuis komen allemaal uit verschillende dorpen, die soms behoorlijk ver van Madurai af liggen. Help je die kinderen in hun eigen dorp dan is het moeilijk te controleren of ze echt naar school gaan en vorderingen maken, dan zouden de mensen hier iedere keer af moeten reizen naar al die dorpen en dat kost tijd en geld. Daarnaast was er het idee om de kinderen vanuit dit kindertehuis naar een andere school te laten gaan, maar dan heb je ook geen goede controle, je weet dan wel dat ze naar school gaan maar dan zit je met het jongensprobleem, ook geen optie dus. Daarom hadden Prakkash en Brito het plan gevat om de kinderen in een ander kindertehuis verder te laten studeren, het leek er even op dat dat de enige optie was en dat kost echt een godsvermogen, dan zou het eerder gaan lijken op 600 eu per kind. De avond nadat we dit besproken hadden lag ik nog wat te beethoven (beethoof, beethoofd, beethoofdt, beethoven, beethoofde, beethoofden, gebeethoofd of beet gehoofd) om mijn geest een beetje vrij te maken van al deze zorgen -ik vond het maar een inefficiente oplossing, met al dat geld kun je veel meer kinderen helpen als ze gewoon thuis studeren- en toen vroeg Jaqueline of ik even naar beneden wilde komen, omdat Prakkash me wilde spreken; bleek dat de kinderen van 10th standard dit jaar uit 4 verschillende dorpen komen en dat de afstanden te overzien zijn. Hallelujah, gelukkig maar, ze gaan dus in hun eigen dorp verder studeren. Het geld gaat via de Sevai Society naar de scholen, zij controleren of het goed gebruikt wordt en sturen mij heel hip hun jaarrekening op met daarin zeer gedetailleerd hoe het geld besteed wordt.
Het enige kleine minpuntje is dat de kinderen verder studeren in Tamil in plaats van in het Engels, maar ik kan daar niet mee zitten, het zit wel goed met het Engels van deze kinderen naar 10 jaar Xavier School en bovendien, is Tamil Nadu net zo groot als Nederland, zelfs met goed onderwijs in Tamil kun je je hier prima redden. Prakkash vroeg nog of ik ze niet liever toch in een kindertehuis in het Engels verder wilde laten studeren, maar ik vind de kosten daarvan absoluut niet in verhouding tot het resultaat, je moet prioriteiten stellen. Schouderklopje voor mezelf na het doorhakken van deze knoop, voila dat is vast geregeld.
Gisteren ben ik in Trichy geweest, of eigenlijk vooral bij Trichy. Ik heb daar de Mary Matha School bezocht, een school waar gratis onderwijs wordt gegeven aan kinderen van ouders, die van de landbouw moeten leven. Deze kinderen komen van huis uit naar school. Het is nog een vrij jong project en een project dat nog wel wat steun gebruiken kan, want ze komen erg veel problemen tegen.
Ten eerste is er de concurrentie van de regeringsscholen, waar het onderwijs weliswaar veel slechter is, maar waar de regering er voor zorgt dat er geld is voor een lunch voor de kinderen en die in het bezit zijn van een schoolbus. De ouders maken een afweging tussen gratis lunch en vervoer of gratis degelijk onderwijs en kiezen dan vaak voor de gratis lunch.
Dat ze geen schoolbus hebben is erg onhandig; sommige kinderen komen iedere dag vier kilometer lopen en het organiseren van een ouderavond wordt er ook niet makkelijker op.
De school heeft nu 140 leerlingen en geeft les tot en met 7th standard. Als je in India een school wilt oprichten moet je de regering een bepaalde hoeveelheid geld betalen en een bepaalde hoeveelheid geld als garantie op de bank hebben. Telkens als je je school wilt 'upgraden', voor hogere groepen les wilt gaan geven, moet je opnieuw betalen en je bedrag op de bank verhogen. Daarnaast moet je een minimum aantal leerlingen hebben. Het is niet eenvoudig allemaal, hier in Madurai willen ze de school ook upgraden tot en met 12th standard, de verwachting is dat dat over twee jaar mogelijk is.
Er was voor de kinderen van de school in Trichy een medical camp georganiseerd en de artsen waren daar tot de conclusie gekomen dat het goed zou zijn als de kinderen iedere dag een gezondheidsdrankje zouden krijgen, met vitaminen en mineralen. Je kunt je voorstellen dat kinderen in de rural area's niet zo'n gevarieerde voeding krijgen. Bovendien is het drinkwater van de school van een slechte kwaliteit. Er wordt momenteel gebouwd aan een uitbreiding voor de school en een verblijf voor professor Selvaraj, een oud collega van Ignacimuthu die dit project runt samen met een zuster. Daarom moeten verbeteringen op andere vlakken wachten op geld.
Om zelf nog wat te verdienen zijn er achter de school een aantal akkers waar suikerbieten verbouwd worden en ik weet twee dingen over suikerbieten:
1. De verkoopprijs is in principe gunstig al jaren.
2. Ze vreten water.
Dus ondanks de hoge verkoopprijs wordt er weinig aan verdiend in een droog gebied. Ze hebben een installatie om grondwater van ruim honderd meter diep op te pompen, maar als je dat te veel doet moet je iedere keer een stukje dieper, je pleegt gewoon roofbouw op je grond. Daarnaast hebben ze 10 maanden geleden ruim 300 cokosnotenbomen gepland, lijkt me beter, die houden het grondwater een beetje vast, maar daar kun je jaren op wachten, het duurt al 7 jaar voordat er uberhaupt cokesnoten aan de boom gaan groeien, tegen de tijd dat ze zo hoog zijn dat ze het grondwater vast gaan houden, is India al drie keer uitegedroogd, want wat zijn nou driehonderd bomen? In de bosatlas is zuid india tropisch regenwoud, maar als je erdoor heen rijd, lijkt het meer op een beginnende woestijn, er is hoofdzakelijk lage begroeiing.
Gelukkig zijn de suikerbieten tot nu toe nog wel winstgevend. Die cokosnotenbomen kosten nu alleen nog maar, wanthet stuk land waarop ze gepland zijn lag ook nog hoger dan de pompinstallatie, zodat ze een watertank aan hadden moeten schaffen om dat land te irrigeren.
Ik hoop dat jullie het nog volgen allemaal. Er zou nog veel meer te vertellen zijn over Trichy, maar ik heb meer dingen te doen, dus ik ga afronden.
Heel veel liefs,
Nelle
Alles goed, ik heb vernomen dat het weer weer een beetje is bijgetrokken bij jullie, dat stemt me rustig dan kan ik zonder angst naar huis komen over twee weken. 10 struiskippen in Madurai halen het toch niet bij 1 Grover in de soderblomstraat. Ik begin langzaam maar zeker wel zin te krijgen om naar huis te gaan. Nog even alles afmaken hier met plezier en toewijding natuurlijk, en dan met een voldaan gevoel in het vliegtuig stappen. Ik vind het wel weer mooi geweest.
Eerst even terug naar waar ik gebleven was. We - dat wil zeggen Prakkash, John Brito (de oom van Prakkash en ik - hadden wat discussies over de manier waarop we de kinderen het beste konden helpen. Het leek er op dat we met een groot probleem zaten. De kinderen in dit kindertehuis komen allemaal uit verschillende dorpen, die soms behoorlijk ver van Madurai af liggen. Help je die kinderen in hun eigen dorp dan is het moeilijk te controleren of ze echt naar school gaan en vorderingen maken, dan zouden de mensen hier iedere keer af moeten reizen naar al die dorpen en dat kost tijd en geld. Daarnaast was er het idee om de kinderen vanuit dit kindertehuis naar een andere school te laten gaan, maar dan heb je ook geen goede controle, je weet dan wel dat ze naar school gaan maar dan zit je met het jongensprobleem, ook geen optie dus. Daarom hadden Prakkash en Brito het plan gevat om de kinderen in een ander kindertehuis verder te laten studeren, het leek er even op dat dat de enige optie was en dat kost echt een godsvermogen, dan zou het eerder gaan lijken op 600 eu per kind. De avond nadat we dit besproken hadden lag ik nog wat te beethoven (beethoof, beethoofd, beethoofdt, beethoven, beethoofde, beethoofden, gebeethoofd of beet gehoofd) om mijn geest een beetje vrij te maken van al deze zorgen -ik vond het maar een inefficiente oplossing, met al dat geld kun je veel meer kinderen helpen als ze gewoon thuis studeren- en toen vroeg Jaqueline of ik even naar beneden wilde komen, omdat Prakkash me wilde spreken; bleek dat de kinderen van 10th standard dit jaar uit 4 verschillende dorpen komen en dat de afstanden te overzien zijn. Hallelujah, gelukkig maar, ze gaan dus in hun eigen dorp verder studeren. Het geld gaat via de Sevai Society naar de scholen, zij controleren of het goed gebruikt wordt en sturen mij heel hip hun jaarrekening op met daarin zeer gedetailleerd hoe het geld besteed wordt.
Het enige kleine minpuntje is dat de kinderen verder studeren in Tamil in plaats van in het Engels, maar ik kan daar niet mee zitten, het zit wel goed met het Engels van deze kinderen naar 10 jaar Xavier School en bovendien, is Tamil Nadu net zo groot als Nederland, zelfs met goed onderwijs in Tamil kun je je hier prima redden. Prakkash vroeg nog of ik ze niet liever toch in een kindertehuis in het Engels verder wilde laten studeren, maar ik vind de kosten daarvan absoluut niet in verhouding tot het resultaat, je moet prioriteiten stellen. Schouderklopje voor mezelf na het doorhakken van deze knoop, voila dat is vast geregeld.
Gisteren ben ik in Trichy geweest, of eigenlijk vooral bij Trichy. Ik heb daar de Mary Matha School bezocht, een school waar gratis onderwijs wordt gegeven aan kinderen van ouders, die van de landbouw moeten leven. Deze kinderen komen van huis uit naar school. Het is nog een vrij jong project en een project dat nog wel wat steun gebruiken kan, want ze komen erg veel problemen tegen.
Ten eerste is er de concurrentie van de regeringsscholen, waar het onderwijs weliswaar veel slechter is, maar waar de regering er voor zorgt dat er geld is voor een lunch voor de kinderen en die in het bezit zijn van een schoolbus. De ouders maken een afweging tussen gratis lunch en vervoer of gratis degelijk onderwijs en kiezen dan vaak voor de gratis lunch.
Dat ze geen schoolbus hebben is erg onhandig; sommige kinderen komen iedere dag vier kilometer lopen en het organiseren van een ouderavond wordt er ook niet makkelijker op.
De school heeft nu 140 leerlingen en geeft les tot en met 7th standard. Als je in India een school wilt oprichten moet je de regering een bepaalde hoeveelheid geld betalen en een bepaalde hoeveelheid geld als garantie op de bank hebben. Telkens als je je school wilt 'upgraden', voor hogere groepen les wilt gaan geven, moet je opnieuw betalen en je bedrag op de bank verhogen. Daarnaast moet je een minimum aantal leerlingen hebben. Het is niet eenvoudig allemaal, hier in Madurai willen ze de school ook upgraden tot en met 12th standard, de verwachting is dat dat over twee jaar mogelijk is.
Er was voor de kinderen van de school in Trichy een medical camp georganiseerd en de artsen waren daar tot de conclusie gekomen dat het goed zou zijn als de kinderen iedere dag een gezondheidsdrankje zouden krijgen, met vitaminen en mineralen. Je kunt je voorstellen dat kinderen in de rural area's niet zo'n gevarieerde voeding krijgen. Bovendien is het drinkwater van de school van een slechte kwaliteit. Er wordt momenteel gebouwd aan een uitbreiding voor de school en een verblijf voor professor Selvaraj, een oud collega van Ignacimuthu die dit project runt samen met een zuster. Daarom moeten verbeteringen op andere vlakken wachten op geld.
Om zelf nog wat te verdienen zijn er achter de school een aantal akkers waar suikerbieten verbouwd worden en ik weet twee dingen over suikerbieten:
1. De verkoopprijs is in principe gunstig al jaren.
2. Ze vreten water.
Dus ondanks de hoge verkoopprijs wordt er weinig aan verdiend in een droog gebied. Ze hebben een installatie om grondwater van ruim honderd meter diep op te pompen, maar als je dat te veel doet moet je iedere keer een stukje dieper, je pleegt gewoon roofbouw op je grond. Daarnaast hebben ze 10 maanden geleden ruim 300 cokosnotenbomen gepland, lijkt me beter, die houden het grondwater een beetje vast, maar daar kun je jaren op wachten, het duurt al 7 jaar voordat er uberhaupt cokesnoten aan de boom gaan groeien, tegen de tijd dat ze zo hoog zijn dat ze het grondwater vast gaan houden, is India al drie keer uitegedroogd, want wat zijn nou driehonderd bomen? In de bosatlas is zuid india tropisch regenwoud, maar als je erdoor heen rijd, lijkt het meer op een beginnende woestijn, er is hoofdzakelijk lage begroeiing.
Gelukkig zijn de suikerbieten tot nu toe nog wel winstgevend. Die cokosnotenbomen kosten nu alleen nog maar, wanthet stuk land waarop ze gepland zijn lag ook nog hoger dan de pompinstallatie, zodat ze een watertank aan hadden moeten schaffen om dat land te irrigeren.
Ik hoop dat jullie het nog volgen allemaal. Er zou nog veel meer te vertellen zijn over Trichy, maar ik heb meer dingen te doen, dus ik ga afronden.
Heel veel liefs,
Nelle
Saturday, March 31, 2007
De Tijdbom
Hallo lieve mensen,
bedankt voor het rijkelijk vullen van mijn mailbox allemaal, echt je hebt geen idee, dat heeft een mens nodig in het verre oosten. Ik zit in gruwelijke mailtijdnood, en ik heb juist zoveel te vertellen. Ik ga proberen alles razendsnel erdoor te krijgen, dus reken maar op wat typefouten.
Te beginnen bij waar ik gebleven was; the little flower schools for deaf and blind. Even graven. We begonnen bij de school voor blinden, wat me uitermate boeide. Had eerst een heel leuk gesprek met drie blinde meisjes. Ze spraken goed engels en legden uit hoe ze studeerden en wilden de verschillen tussen Nederland en India weten, vrij lastig om dat uit te leggen, zonder je te richten op verschillen die je alleen maar kunt zien. Hobbels in de wegen, ander eten, een ander klimaat, dat is duidelijk. Ik heb wat klaslokalen gezien, waar allemaal voelposters aan de wanden hingen, een wereldkaart met voelbare grenzen, in het biologielokaal, een hart, waarvan elk onderdeel anders aanvoelde, echt gaaf. Het was lastiger om een gesprek aan te gaan met de dove kinderen. Zij weten wel wat ik zeg, maar ik niet wat zij zeggen. Doven hebben al een accent, maar als het dan ook nog in het Engels moet wat hen weer is aangeleerd door een Indische, die zelf ook al een accent heeft, ja dan wordt het wel moeilijk. De kinderen kunnen er in het Engels of in Tamil onderwijs krijgen dat ligt aan hun niveau, er waren naar verhouding meer blinde dan dove kinderen die engels onderwijs volgden, maar dat is ook logisch, een taal leren is voor een dove natuurlijk wel wat lastiger.
Sister Gemma vertelde met veel plezier over haar werk. Ze had een paar jaar iets anders gedaan maar wilde graag weer terug, omdat de kinderen daar altijd zo dankbaar zijn en een hechte band met hun leraren en begeleiders hebben. De kinderen krijgen net als in het Nederlandse speciaal onderwijs in kleine groepjes van zo'n 8 kinderen les. Sister Gemma zei dat de kinderen altijd weer terugkomen om te vertellen hoe het met ze gaat en dat maakt het werk extra leuk. Het onderwijs is er helemaal op gericht om de kinderen zo zelfstandig mogelijk te maken, zodat ze later gewoon een baan kunnen krijgen en op zichzelf kunnen wonen. Daarom is er onder andere een vak Home Science bij gemaakt, waar de kinderen leren omgaan met hun handicap in het huishouden. Ik bedacht me hoe lastig het moest zijn om als blinde te koken, je kunt niet zien of iets gaar is en als je het ruikt is het al te laat!
Er was ook een project voor volwassen dove mensen. Een verblijf en een werkplaats, waar gewoven wordt. De volwassenen hebben geen onderwijs gehad en kunnen bijna helemaal niet praten, terwijl de dove kinderen niet eens officiele gebarentaal leren, communiceren zij alleen maar door gebarentaal. Overigens dragen de kinderen verplicht een hoorapparaat op school, maar dan iets minder geavanceerd dan in Nederland.
De rest van de week in Chennai, heb ik nog een aantal scholen en kindertehuizen bezocht en vergat ik weer eens de grenzen van mijn eigen lichaam, of eigenlijk overschatte ik ze meer. Ik kan het ook niet helpen, ik doe echt mijn best. In madurai heb ik een ritme en weet ik hoe ver ik kan gaan net als thuis in Nederland. In Chennai is iedere dag anders en is iedere dag nieuw en dan weet ik niet meer hoe ver ik kan gaan, blijkbaar een stuk minder ver dan wanneer de dingen die ik doe niet nieuw zijn. Ik had me vrijwel iedere dag netjes aan mijn normaal vereiste hoeveelheid slaap gehouden en toch brak het me het laatste weekend daar helemaal op. Maar ik heb me netjes gedragen, ondanks dat sister Prudentia steeds vroeg of ik niet ergens heen wilde zei ik nee, ik moet rust houden, anders kan ik straks helemaal nergens meer heen. Zodoende kwam ik maandag middag weer terug in Madurai en heb ik nog geen ontstekingen en zweren, hoewel ik moet toegeven dat mijn maag lijkt te tikken als een tijdbom. Ik wilde eigenlijk gisteren al bloggen, maar ik had een nacht en een ochtend maagpijn als een malle en heb de hele middag liggen slapen. Ik heb mijn dag toch nuttig en vruchtbaar gemaakt: 's ochtends ging ik matjes kijken voor de kinderen, de beslissing moet nog gemaakt worden en heb ik een lapje grond bekeken vlakbij de rivier, dat door de sevaisociety stukje bij beetje is opgekocht. Ze willen er een sportveld van maken is goed voor de prestige van de school.
Overigens had ik deze week nog een behoorlijke spannende week. Aan het begin van de week kreeg ik inzage in de jaarrekeningen van de sevaisoceity, dat was boeiend en leuk. Ik kreeg alle boekhoudkundige ins en outs van de sevai society uitgelegd en shit is het alweer zo laat, oh mensen het spijt me echt, voor jullie en voor mezelf want ik moet dit echt zo kwijt, maar ik moet echt kappen anders kom ik te laat voor de lunch en dat kan ik de kok toch niet aandoen hier. Het wordt waarschijnlijk pas weer woensdag, al hoop ik dinsdag. Maandag ga ik naar Trichy, nu echt! Nog een projectje bezoeken.
Blijf vooral zo enthousiast reageren allemaal!
Heel veel liefs en een dikke knuffel,
Neli
bedankt voor het rijkelijk vullen van mijn mailbox allemaal, echt je hebt geen idee, dat heeft een mens nodig in het verre oosten. Ik zit in gruwelijke mailtijdnood, en ik heb juist zoveel te vertellen. Ik ga proberen alles razendsnel erdoor te krijgen, dus reken maar op wat typefouten.
Te beginnen bij waar ik gebleven was; the little flower schools for deaf and blind. Even graven. We begonnen bij de school voor blinden, wat me uitermate boeide. Had eerst een heel leuk gesprek met drie blinde meisjes. Ze spraken goed engels en legden uit hoe ze studeerden en wilden de verschillen tussen Nederland en India weten, vrij lastig om dat uit te leggen, zonder je te richten op verschillen die je alleen maar kunt zien. Hobbels in de wegen, ander eten, een ander klimaat, dat is duidelijk. Ik heb wat klaslokalen gezien, waar allemaal voelposters aan de wanden hingen, een wereldkaart met voelbare grenzen, in het biologielokaal, een hart, waarvan elk onderdeel anders aanvoelde, echt gaaf. Het was lastiger om een gesprek aan te gaan met de dove kinderen. Zij weten wel wat ik zeg, maar ik niet wat zij zeggen. Doven hebben al een accent, maar als het dan ook nog in het Engels moet wat hen weer is aangeleerd door een Indische, die zelf ook al een accent heeft, ja dan wordt het wel moeilijk. De kinderen kunnen er in het Engels of in Tamil onderwijs krijgen dat ligt aan hun niveau, er waren naar verhouding meer blinde dan dove kinderen die engels onderwijs volgden, maar dat is ook logisch, een taal leren is voor een dove natuurlijk wel wat lastiger.
Sister Gemma vertelde met veel plezier over haar werk. Ze had een paar jaar iets anders gedaan maar wilde graag weer terug, omdat de kinderen daar altijd zo dankbaar zijn en een hechte band met hun leraren en begeleiders hebben. De kinderen krijgen net als in het Nederlandse speciaal onderwijs in kleine groepjes van zo'n 8 kinderen les. Sister Gemma zei dat de kinderen altijd weer terugkomen om te vertellen hoe het met ze gaat en dat maakt het werk extra leuk. Het onderwijs is er helemaal op gericht om de kinderen zo zelfstandig mogelijk te maken, zodat ze later gewoon een baan kunnen krijgen en op zichzelf kunnen wonen. Daarom is er onder andere een vak Home Science bij gemaakt, waar de kinderen leren omgaan met hun handicap in het huishouden. Ik bedacht me hoe lastig het moest zijn om als blinde te koken, je kunt niet zien of iets gaar is en als je het ruikt is het al te laat!
Er was ook een project voor volwassen dove mensen. Een verblijf en een werkplaats, waar gewoven wordt. De volwassenen hebben geen onderwijs gehad en kunnen bijna helemaal niet praten, terwijl de dove kinderen niet eens officiele gebarentaal leren, communiceren zij alleen maar door gebarentaal. Overigens dragen de kinderen verplicht een hoorapparaat op school, maar dan iets minder geavanceerd dan in Nederland.
De rest van de week in Chennai, heb ik nog een aantal scholen en kindertehuizen bezocht en vergat ik weer eens de grenzen van mijn eigen lichaam, of eigenlijk overschatte ik ze meer. Ik kan het ook niet helpen, ik doe echt mijn best. In madurai heb ik een ritme en weet ik hoe ver ik kan gaan net als thuis in Nederland. In Chennai is iedere dag anders en is iedere dag nieuw en dan weet ik niet meer hoe ver ik kan gaan, blijkbaar een stuk minder ver dan wanneer de dingen die ik doe niet nieuw zijn. Ik had me vrijwel iedere dag netjes aan mijn normaal vereiste hoeveelheid slaap gehouden en toch brak het me het laatste weekend daar helemaal op. Maar ik heb me netjes gedragen, ondanks dat sister Prudentia steeds vroeg of ik niet ergens heen wilde zei ik nee, ik moet rust houden, anders kan ik straks helemaal nergens meer heen. Zodoende kwam ik maandag middag weer terug in Madurai en heb ik nog geen ontstekingen en zweren, hoewel ik moet toegeven dat mijn maag lijkt te tikken als een tijdbom. Ik wilde eigenlijk gisteren al bloggen, maar ik had een nacht en een ochtend maagpijn als een malle en heb de hele middag liggen slapen. Ik heb mijn dag toch nuttig en vruchtbaar gemaakt: 's ochtends ging ik matjes kijken voor de kinderen, de beslissing moet nog gemaakt worden en heb ik een lapje grond bekeken vlakbij de rivier, dat door de sevaisociety stukje bij beetje is opgekocht. Ze willen er een sportveld van maken is goed voor de prestige van de school.
Overigens had ik deze week nog een behoorlijke spannende week. Aan het begin van de week kreeg ik inzage in de jaarrekeningen van de sevaisoceity, dat was boeiend en leuk. Ik kreeg alle boekhoudkundige ins en outs van de sevai society uitgelegd en shit is het alweer zo laat, oh mensen het spijt me echt, voor jullie en voor mezelf want ik moet dit echt zo kwijt, maar ik moet echt kappen anders kom ik te laat voor de lunch en dat kan ik de kok toch niet aandoen hier. Het wordt waarschijnlijk pas weer woensdag, al hoop ik dinsdag. Maandag ga ik naar Trichy, nu echt! Nog een projectje bezoeken.
Blijf vooral zo enthousiast reageren allemaal!
Heel veel liefs en een dikke knuffel,
Neli
Wednesday, March 28, 2007
Ins en outs van het 'plan Salomie'
Hallo lieve mensen,
hoe is het in het rustig varende Nederland? Goed mag ik hopen.
Ik heb begrepen dat er via de blogspot verwarring is ontstaan rond het 'plan Salomie', wat het plan inhoudt, waar ik mee bezig ben om het te verwezenlijken, het idee erachter en het idee ervoor.Daarom hier vandaag speciaal voor jullie een korte samenvatting en dan hoop ik dat alles weer helder wordt. Mocht het niet bevredigend zijn, vragen zijn altijd welkom en suggesties natuurlijk ook, mail gerust (mag ook over onzin gaan) en voor meer infomatie, achtergronden, Indische actualiteiten en anekdotes kun je natuurlijk altijd terecht op www.childrenhomemadurai.blogspot.com.
Het Begin
Het begon allemaal toen ik een week in India was en Salomie (15 jaar, 10th standard) op een zondag avond, toen ik nog wat muziek lag te luisteren op mijn deur klopte met een verlegen vraag. Ze vertelde dat ze als ze het kindertehuis aan het einde van dit schooljaar zal verlaten, geen geld heeft om haar middelbare school elders af te maken. Haar ouders zijn in het schrale bezit van 1 koe en 3 kippen, die hen de laatste jaren meer gekost dan opgeleverd hebben en in alle wanhoop is haar vader ook nog aan de drank gegaan.
Het verhaal raakte me nogal. Het is voor jullie misschien een ver van je bed show wat het betekent als je in India niet kunt studeren, maar het is wel degelijk van belang.Ten eerste omdat de geleverde hulp tot nu toe , zonder voortzetting een schraal rendement oplevert voor het kind en voor India, niet alleen economisch, maar ook sociaal, in een land waar respect altijd maar van 1 kant komt ( ja mijn westerse gelijkheidswaarden maken mij erg geliefd bij iedereen die zich 'lager' voelt dan ik). In Salomies woorden: 'If I don't study I will have to bend my head for the rest of my life and walk on.'
Ik heb geen moment gewacht, heb mijn luie rijke zitvlak een trap gegeven en ben in actie gekomen.
De Inhoud van het Plan
Het plan houdt in dat ik zodra ik in Nederland ben een stichting in het leven ga roepen om Salomie en andere kinderen te helpen.
Om te beginnen probeer ik Salomie en de andere 6 kinderen die dit jaar het kindertehuis (hallelujah children home, madurai, waar ik al die tijd rondhups) verlaten, in juli verder te laten studeren in 11th standard (een na laatste jaar middelbare school).
Daarnaast is het mijn doel om volgend jaar ook kinderen te helpen verder te studeren die in kindertehuizen van de franciscan sisters of st joseph verblijven (krijgen onderwijs tot en met 12th standard) en is het ook mijn doel om kinderen die wel thuis door hun ouders of familie verzorgd kunnen worden, maar geen geld hebben voor school, naar school te helpen (basis/midddelbaar). (ik hoop dat die zin niet te grieks is om te begrijpen??!)Om deze laatste twee doelen volgend jaar haalbaar te maken ben ik naar Chennai gegaan om met Sister Prudentia een en ander te regelen en om van haar te leren over het indiase onderwijssysteem.
Met Ignacimuthu de oprichter van hallelujah CH heb ik de procedure voor de kinderen in Madurai helemaal doorgesproken. Dit is even heel kort wat er heeft plaats gevonden de afgelopen weken. Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen.
Als de stichting van de grond is en de website in elkaar geflanst laat ik het jullie zeker weten. Heb je nog een goed idee laat het mij dan vooral weten.
Liefs en lieve groetjes,
Nelle
ps. 20 April ben ik weer in Nederland
hoe is het in het rustig varende Nederland? Goed mag ik hopen.
Ik heb begrepen dat er via de blogspot verwarring is ontstaan rond het 'plan Salomie', wat het plan inhoudt, waar ik mee bezig ben om het te verwezenlijken, het idee erachter en het idee ervoor.Daarom hier vandaag speciaal voor jullie een korte samenvatting en dan hoop ik dat alles weer helder wordt. Mocht het niet bevredigend zijn, vragen zijn altijd welkom en suggesties natuurlijk ook, mail gerust (mag ook over onzin gaan) en voor meer infomatie, achtergronden, Indische actualiteiten en anekdotes kun je natuurlijk altijd terecht op www.childrenhomemadurai.blogspot.com.
Het Begin
Het begon allemaal toen ik een week in India was en Salomie (15 jaar, 10th standard) op een zondag avond, toen ik nog wat muziek lag te luisteren op mijn deur klopte met een verlegen vraag. Ze vertelde dat ze als ze het kindertehuis aan het einde van dit schooljaar zal verlaten, geen geld heeft om haar middelbare school elders af te maken. Haar ouders zijn in het schrale bezit van 1 koe en 3 kippen, die hen de laatste jaren meer gekost dan opgeleverd hebben en in alle wanhoop is haar vader ook nog aan de drank gegaan.
Het verhaal raakte me nogal. Het is voor jullie misschien een ver van je bed show wat het betekent als je in India niet kunt studeren, maar het is wel degelijk van belang.Ten eerste omdat de geleverde hulp tot nu toe , zonder voortzetting een schraal rendement oplevert voor het kind en voor India, niet alleen economisch, maar ook sociaal, in een land waar respect altijd maar van 1 kant komt ( ja mijn westerse gelijkheidswaarden maken mij erg geliefd bij iedereen die zich 'lager' voelt dan ik). In Salomies woorden: 'If I don't study I will have to bend my head for the rest of my life and walk on.'
Ik heb geen moment gewacht, heb mijn luie rijke zitvlak een trap gegeven en ben in actie gekomen.
De Inhoud van het Plan
Het plan houdt in dat ik zodra ik in Nederland ben een stichting in het leven ga roepen om Salomie en andere kinderen te helpen.
Om te beginnen probeer ik Salomie en de andere 6 kinderen die dit jaar het kindertehuis (hallelujah children home, madurai, waar ik al die tijd rondhups) verlaten, in juli verder te laten studeren in 11th standard (een na laatste jaar middelbare school).
Daarnaast is het mijn doel om volgend jaar ook kinderen te helpen verder te studeren die in kindertehuizen van de franciscan sisters of st joseph verblijven (krijgen onderwijs tot en met 12th standard) en is het ook mijn doel om kinderen die wel thuis door hun ouders of familie verzorgd kunnen worden, maar geen geld hebben voor school, naar school te helpen (basis/midddelbaar). (ik hoop dat die zin niet te grieks is om te begrijpen??!)Om deze laatste twee doelen volgend jaar haalbaar te maken ben ik naar Chennai gegaan om met Sister Prudentia een en ander te regelen en om van haar te leren over het indiase onderwijssysteem.
Met Ignacimuthu de oprichter van hallelujah CH heb ik de procedure voor de kinderen in Madurai helemaal doorgesproken. Dit is even heel kort wat er heeft plaats gevonden de afgelopen weken. Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen.
Als de stichting van de grond is en de website in elkaar geflanst laat ik het jullie zeker weten. Heb je nog een goed idee laat het mij dan vooral weten.
Liefs en lieve groetjes,
Nelle
ps. 20 April ben ik weer in Nederland
Subscribe to:
Posts (Atom)