Welcome back, these are our problems

Hallo lieve mensen,
Het is erg leuk om allemaal mails over sneeuw en weeralarmen te ontvangen hier. Iedere dag hier is zo'n dag waarop in Nederland iedereen massaal naar het strand zou trekken, alle mannen met korte broeken en witte sokken in hun slippers naar buiten zouden treden en de hele straat als een malle zou gaan BBQ en. Heerlijk.
Ik begin even met het korte nieuws:
- vrijdagavond heb ik alle cadeautjes uit gedeeld, pennen potloden gummetjes, ballonnen en daarvoor moet ik iedereen heel erg hartelijk bedanken namens alle kinderen en het personeel. Het verliep allemaal veel beter dan de vorige keer, want ik had van te voren alles per groep had ingedeeld. (ik had niet zoveel van alles dat ik ieder kind hetzelfde kon geven) Omdat ik de kinderen de vorige keer nog niet kende en niet wist hoeveel het er waren verliep het toen een beetje rommelig, dit was echt beter.
- zaterdag ben ik verhuisd naar mijn 'eigen' kamer, alwaar ik weer helemaal in mijn element ben. Ik heb een geweldig kunstwerk van mijn klamboe gemaakt. Dat ding is echt een verademing, er zijn momenteel nog veel meer muggen dan de vorige keer dat ik hier was en ze hebben het weer op mij gemunt!
- gisteren was het weer 2e zondag van de maand, de dag waarop de families wel of niet komen, maar het was ondanks een paar teleurgestelde kinderen een hele gezellige dag. Ik ben inmiddels al behoorlijk getrained in tsjitangal, het steentjes spelletje. Gisteren heb ik 550 punten gescoord! En dat terwijl ik op een cruciaal moment, met een steentje op de achterkant van mijn hand balancerend, waarmee ik 100 punten kon halen als ik m op zou gooien de grond en mijn borst zou raken en weer op zou vangen, verschrikkelijk de slappe lach kreeg. En als ik de slappe lach krijg, dan ben je wel even bezig, zeker als ik probeer te stoppen. Gelukkig is het toch nog goed gekomen met me.
- vanmiddag krijg ik mijn eerstenaaiklasje... wordt vervolgd.

Goed nu echt serieuze zaken.
Donderdagavond zat ik op mijn bed nog wat te lezen( de krant uiteraard, alsof ik ooit iets anders lees) en toen kwam ineens Salomie mijn kamer binnen geslopen, een meisje uit de 10th standard, met een heel verlegen gezicht. Ik dacht eerst, oh die komt gewoon even babbelen, maar ik merkte aan haar dat ze me echt iets te vertellen had, of eigenlijk iets te vragen, wat ze me liever niet had hoeven vragen. Eind april eindigt hier het schooljaar. De meisjes uit de 10th standard moeten hier dan weg en verder zelf uitzoeken wat ze gaan doen. Het komt er op neer dat ze dan om hun middelbare school af te maken, elders nog de 11th en 12th std af zouden moeten maken. De meeste meisjes hebben daar de mogelijkheid toe omdat er door de hele familie gespaard wordt zodat dat ene kind kan studeren. En je raadt het al het is de familie van Salomie niet gelukt. Haar ouders zijn in het bezit van 1 koe en 3 kippen. Het lijkt mij dat dat sowieso niet echt een vetpot is, maar daar komt dan nog bij dat ze het land waarop ze leven huren en dat het de laatste jaren veel te weinig regent, zodat er geen gras groeit en de koe geen eten heeft als ze het niet kopen. Het gezin leeft nu van het geld dat Salomies' zus verdient in een fabriek waar katoen wordt verwerkt tot garen.
Los van het feit dat die mensen dus geen nagel om aan hun gat te krabben hebben, is boer zijn zonder land zo'n beetje het laagste na bedelen wat je in India kunt bereiken. In Salomies woorden: 'If I don't study, I will have to bend my head and walk on for the rest of my life'.
Beter zou ik het geloof ik niet kunnen verwoorden. Het verhaal sloeg bij me in als een bom, kom je net van je gymnasium, waar het voor iedereen zo vanzelfsprekend is dat daar een studie op volgt, dat het niet eens ter discussie wordt gesteld, de vraag is daar gewoon: wat ga je studeren en wanneer, maar niet of je wel gaat studeren. Ik heb nu ook echt zin om te gaan studeren, door de vorige ervaring hier in India ben ik echt een gemotiveerd mens geworden. Laat ik het zo zeggen: ik wil iets en heb daar veel voor over. Salomie heeft nog veel meer redenen om gemotiveerd te zijn om te gaan studeren en ik realiseerde me wat een verschrikking het zou zijn om niet te kunnen studeren. Ik was me ineens totaal bewust van de urgentie van haar probleem. Iedereen weet dat in ontwikkelingslanden mensen vaak niet verder komen dan de basisschool, als ze daar uberhaupt al terecht komen, maar nu werd me de omvang van het probleem duidelijk. Los daarvan dat het voor Salomie zelf heel erg eh -ik kan weer geen net woord vinden- is, is het ook zonde voor het hele land. Dit is weer zo'n typisch geval van niet duurzame ontwikkelingshulp. Geef dat kind nog een paar jaar wat financiele steun (des noods in de vorm van een lening, een soort IB groep lening met lage of geen rente, een soort microfinaniering, als ze gestudeerd hebben is de kans ten slotte groot dat ze ook een redelijke baan krijgen later) en het rendement is zowel voor het kind, als voor haar familie, als voor India een stuk hoger. Het is toch niet voor niets dat ik volgend jaar iedere maand studiefinanciering krijg. Dat is echt niet omdat ze mij zo aardig vinden (waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat ik niet aardig ben). Ze gaan er vanuit dat ze dat later als ik een baan heb terugkrijgen (weten zij veel dat ik de ontwikkelingshulp in wil, wat echt geen donder op levert, hehe!). Het is gewoon dood en doodzonde.
Terug naar het probleem in kwestie: Salomie vroeg mij, of ik daarin iets voor haar kon betekenen, het komt erop neer dat ik haar enige hoop ben op het moment... Tijd voor actie met mijn luie rijke reet?!
Ik ga wel weer meteen hard van stapel met de typische india verhalen, he? Is weer eens wat anders, maar ik zal jullie geest de volgende keer een beetje proberen te sparen en met wat luchtiger onderwerpen komen.
Veel succes allemaal met jullie weer en openbaar vervoer problemen, werkze, studeerze (en wees daar vooral blij mee!)
heel veel liefs en een hele dikke knuffel,
nelle

neli is weer weg!

Hallo allemaal!
eindelijk terug in India! Hier terugkomen was een beetje hetzelfde als terugkomen in Nederland in oktober. Het voelde echt alsof ik thuis kwam en alsof ik nooit was weg geweest. Ik kon echt heel snel omschakelen. Toen ik in de auto zat van het vliegveld bij Madurai naar het kindertehuis dacht: Oh ja zo was het, we rijden links, toeteren als gekken en doen verder helemaal waar we zelf zin in hebben, we lopen niet, maar schrijden en we maken ons vooral niet druk over dingen die morgen ook nog kunnen gebeuren, of overmorgen... en anders volgende week misschien.
In het kindertehuis heb ik ontbeten en vervolgens ben ik als een blok in slaap gevallen, ik was echt ver heen. Dinsdag heb ik bijna de hele dag geslapen en telkens als ik even wakker werd had ik geen idee meer op welk moment van de dag ik leefde. Om vier uur kwamen zoals gewoonlijk de kinderen uit school en die wilde ik natuurlijk erg graag begroeten. Het blijkt dat de kinderen zich hier meer opwinden als ik kom, dan kinderen zich in Nederland zich opwinden wanneer Sinterklaas komt. Nou ben ik natuurlijk ook een stuk leuker dan Sinterklaas, want ik neem niet alleen cadeautjes mee, ik ben hier ook degene tegen wie je alles kunt zeggen en ik vorm hier in mijn eentje een commissie gelijke behandeling. Bovendien is het naar het schijnt een stuk minder eng om op mijn schoot te zitten. Veel enthousiasme dus van de kinderen, wat zeker wederzijds was.
De sfeer in het kindertehuis is momenteel veel beter dan toen ik de boel hier achterliet. Pappati, de kok is terug en er werkt een nieuw meisje in de keuken. Ze lijkt me erg jong, ik schat haar zestien. Ze lacht de hele dag door heel erg lief en vind mij reuze interessant. Haar moeder werkt op de school, dus die heeft ze in elk geval in de buurt. Ze gaat met de kinderen om als vriendinnen en de kinderen vinden dat ook prima. Ze is ook buiten met de kinderen tussen vier en zes en hoort er helemaal bij. Op zich niet zo vreemd want er zitten natuurlijk veel leeftijdsgenootjes van haar, maar de meisjes die hiervoor in de keuken werkten waren volgens mij een beetje te gefrustreerd om op deze manier met de kinderen om te gaan. Die sloegen de kinderen juist heel vaak en waren heel onaardig tegen hen. Een vooruitgang dus voor de kinderen. Ik heb natuulijk al weer een beetje geobserveerd en ik geloof dat de kinderen elkaar daadwerkelijk minder slaan. Dat is natuurlijk maar een eerste indruk en een moment opname, maar toch!
Ik ben nog niet helemaal gesettled want er waren twee mensen uit Londen op bezoek tot gisterenavond en die sliepen in het gastenverblijf. Als alles goed verloopt kan ik daar vandaag naar toe verhuizen en dan hoop ik vooral dat ik mijn klamboe kan installeren, want het is hier echt weer feest wat betreft het ongedierte. Een van die twee Londenaren was een Indische man (ja dat klinkt wat tegenstrijdig maar je begrijpt wat ik bedoel), die iedere keer tijdens het eten met allemaal hele vreemde medicijnman achtige adviezen kwam voor mijn maag. Ik bleef gewoon maar vriendelijk knikken iedere keer als hij weer een soort blaadje opnoemde waar ik op zou moeten kauwen en als hij 'very good, very good' zei. Echt een apart figuur, hij zag eruit als een hippie uit de jaren '60 met lang haar en een enorme zonnebril.
Heerlijk temperatuurtje hier trouwens, ik hoorde dat het vroor bij jullie, jammer dat jullie de glimlach van oor tot oor op mijn gezicht niet konden aanschouwen op het moment dat ik dat bericht ontving. Het is hier net boven de dertig graden, precies goed. Het enige nadeel is dat de douche erg koud is, bij veertig graden viel dat meestal wel mee, maar gisteren was ik echt binnen 1 minuut uitgedoucht.
Gisteren avond heb ik foto's uitgedeeld aan de kinderen. Ik had voor ieder kind een enveloppe met haar naam erop en twee foto's erin. (even voor mijn moeder: Parveen, dat meisje met dat saaie jurkje waarover ik advies vroeg, was stralend blij met haar foto's en ging ze gelijk aan iedereen laten zien, je had haar moeten zien lachen, prachtig!)
Verder heb ik nog niet zoveel beleefd, want ik heb vooral veel geslapen de laatste dagen. Uiteraard op de verkeerde momenten. Vannacht lag ik van half twee tot 6 uur wakker, nee lange reizen maken is eigenlijk helemaal niet mijn ding. Overigens is het mij gelukt om spa mee te nemen het vliegtuig in. Helemaal niet zo moeilijk, gewoon nee zeggen als ze er naar vragen, niet uitpakken tijdens de vlucht (het was toch bedoeld voor de 6 en een half uur op het vliegveld van Chennai... ja dat was echt eh nee daar heb ik geen nette woorden voor) en in Parijs werden de passagiers voor Chennai uit de rij gehaald bij de security check (daar werd echt iedere tas gecontroleerd) omdat we anders onze aansluiting zouden missen. Ik had wel mooi krentenbollen met spa op Chennai. De bagaggebelts daar zijn overigens een feest. Het duurt intens lang voordat alle koffers op die band liggen, en die band is veel te klein. Iedereen compleet in rep en roer en die Indiers haalden in het begin al die koffers van de band en zetten ze op een hoop, balen voor degene wiens koffer in het midden van die hoop ligt. Ik was volgens mij de enige die er plezier in had, maar na een uur ging het mij ook wel vervelen, gelukkig is alles aangekomen.
Nog een ding (ook een verzoekje van mijn moeder): de CD speler staat nog beneden in de hal waar de kleintjes studeren, het keyboard moet er ook nog zijn, want die heeft volgens de kinderen al die tijd op mijn kamer gestaan, is waarschijnlijk weggehaald toen die Londenaren kwamen.
Ik hoop de komende dagen te beginnen met het verwezenlijken van mijn reisdoel. Jullie horen volgende week zeker weer van mij,
liefs, Nelle
ps voor zo ver interessant: ik loop momenteel 4 en een half uur voor op jullie ipv 3 en een half (wintertijd, je weet wel

Hoge bergen, diepe dalen

Ja, voor de meesten van jullie is het waarschijnlijk even schrikken, maar ik schrijf deze mail vanuit de soderblomstraat in Hoofddorp. In de afgelopen 2 weken dat ik niet gemaild heb is er super veel gebeurd. Ik had het ontzettend naar mijn zin, maar deze week liep onverwachts helemaal verkeerd af. Ik zal de chronologie aan houden en gewoon beginnen met de leuke dingen, want die moet ik ook kwijt.

De Baby's, wiebel, wiebel

In Chennai had ik iedere avond tussen 5 en 9 een extra taak op mij genomen. Ik hielp intensief met de verzorging van de baby's. Flessen voeren, luiers verschonen, rondjes lopen met de baby op je arm. Daar worden ze rustig van en ik ook! Ik deed het gewoon omdat ik het leuk vond. Ze waren echt nog in hun wiebelfase en ik kan me erg lang vermaken met gewoon kijken naar een wiebelende baby. Het verhaal erachter is minder leuk. De baby's waren echt gedumpt omdat ze waren voortgekomen uit liefde zonder huwelijk en dat kan niet in India. Bizar om te bedenken dat een moeder zomaar kan besluiten haar baby ergens aan zijn lot over te laten. Dan ben je volgens mij toch ver heen. Ik had er bijna een meegenomen en het zijn niet eens mijn kinderen. In de nacht gaven de baby's veel onrust, want zo zijn baby's en bovendien was een van hen verkouden. Het personeel liep dus af en toe gebroken rond, maar deed het werk altijd met evenveel warmte. Een goed weeshuis dus, bijzonder, maar je weet nooit wat de toekomst nog voor deze kinderen brengt.

De Peuters; Coooooow!


Ook met de peuters had ik het erg naar mijn zin. De eerste lesjes waren lastig, maar ik werd er al snel handig in en kreeg er steeds meer plezier in. Aan het einde van de week, hadden zelfs de groepjes die ik laat op de ochtend had, hun volle aandacht er nog bij en zaten we soms nog midden in een boekje. Niet dat ze het verhaal begrepen, maar we keken gewoon naar de dingen die op de plaatjes te zien waren. Vooral bewegingen en acties uitgebeeld door dieren werden goed opgepakt en aan het eind van de week riepen ze COW! bij de koe en CHICKEN bij de kip.
Iedere ochtend kwam er een peuter die niet kon stoppen met huilen. Halverwege de week was ze een keer op mijn schoot beland en daar zat ik dus de rest van de week aan vast. Ama, ama, ofwel mama mama. De leiding had met haar ouders overlegd dat ze voortaan maar alleen in de ochtend moest komen. Het heeft me verbaasd hoe roekeloos een peuter kan zijn zonder zijn moeder. Veel van die huilende peuters gingen zomaar rondlopen en eentje was zelfs bijna op het dak beland een keer. Op een ochtend zaten we nog te ontbijten toen de peuters al binnenkwamen en het hek stond open en toen was er dus een weggelopen naar huis. Nog al Indisch georganiseerd.
De Amerikanen kwamen ook iedere dag om les te geven aan de peuters. Ik moest soms erg om hen lachen, want ze hadden blijkbaar iets te hoge verwachtingen van India. 'We don't have a drying machine at our hostel'...je kunt je beter verbazen over het feit dat je wel een wasmachine hebt. Ze hadden ook geprobeerd aan iemand uit te leggen hoe een magnetron werkte en dat ze thuis nooit kookten. Ze misten hun eten erg en waren blij dat ze aan het eind van de week weer naar huis zouden gaan. 'My goodness, you're so brave' ze waren erg goed voor mijn zelfvertrouwen.

De andere kids


Schatjes, wezen, ontroerend, heel kort gezegd. Een jongetje hield heel erg van dansen en iedere keer als er een muziekclip op tv was (stel je dat anders voor dan op MTV) dan ging hij mee dansen en hij deed het echt super. Heb van hem genoten. Een andere jongetje, 4 jaar, had niet helemaal door dat ik hem net zo min begreep als hij mij en vertelde me de hele dag door verhalen in Tamil. Vol enthousiasme, overtuiging en met gebaren erbij. Hij kwam me ook altijd helpen met de baby's. Heel schattig van zo'n klein mannetje. De meiden liepen ook erg graag met de baby's rond op hun schouder of op hun heup. Met hen hadden we een leuke taalknoop. Ze pikten het verschil tussen you en me niet goed op. Dan wezen ze op iemand anders en riepen me me me. Ja dat was ingewikkeld. De Amerikanen namen iedere dag spelletjes mee om in de middag met hen te spelen.

De supernon

Een arts met een wonderlijk verhaal in een nonnengewaad (en ik maar wachten tot ze zou gaan zingen: The hiiiiills are alive!...maar nee). Echt een supermens. Ze was ooit begonnen als arts met een kliniekje dat uit 1 kamertje bestond. Inmiddels heeft ze een compleet ziekenhuis, een bejaardentehuis in aanbouw, een heleboel kliniekjes door verschillende wijken in Chennai en het weeshuis dus. Aan de allerarmsten wordt gratis gezondheidszorg gegeven, ze leven van de rijkeren, die gewoon moeten betalen en van sponsorgelden. Ik denk dat ze in de 60 was en ze was ook erg wonderlijk in de omgang, omdat ze voortdurend met van alles tegelijk bezig was, maar superlief. Ze kocht fruit voor me en pizza (daar was ik toen echt blij, kan ik me op dit moment niet voorstellen, zie verder in de mail) en als ze over alle goed lopende projecten praatte, straalde ze en als ze praatte over wat ze allemaal met de weesjes van plan was. Maar als ze vertelde over de verspreiding van de dengue mug en alle grote problemen in India dan zag je hoe verdrietig haar dat maakte. Ze was echt ontroerend. Misschien wel de meest bijzondere persoon die ik tot nu toe in mijn leven ontmoet heb.

en....

Op de laatste zondag dat ik Chennai was ging ik naar het ziekenhuis om de supernon te informeren over mijn terugreis. Ik zag er nogal belabberd uit dus besloot ze dat ik moest gaan slapen. Dus ik braaf op de ijzeren plank en toen ik weer wakker werd hoorde ik stemmen engels praten in een kamertje. Dit is interessant, dacht ik, dus ik zette mezelf daar neer op een stoel en wachtte gewoon net zo lang tot die mensen naar buiten kwamen. Eerst een man die liep snel door na een kort 'hello'. Toen een vrouw, die liep de andere kant op en tot slot een man, op krukken (dankzij een muggenbeet, o de tropen zijn zo fijn!) die me aansprak, want wat doet zo'n jong meisje in een nonnetjesverblijf in India. Hij wilde uiteraard weten waar ik vandaan kwam en ik wou nog the netherlands zeggen na dutch, want niet iedereen verbindt die twee maar toen hoorde ik naast mij de magische woorden: 'Oh je bent Nederlands'. Mijn eerste reactie was: huh zat ik daar nou tegen mezelf te praten, ben ik in India en hoor ik daar mijn prachtige moedertaal? Ik moest echt omschakelen, begon af en toe zelfs in Engels tegen hem, maar de andere man en de vrouw voegden zich ook bij ons, we hebben de hele avond gezamelijk doorgebracht en je hebt geen idee hoe fijn ik het vond om volmondig dank u wel te zeggen, om maar iets te noemen. Het waren architecten en ze hebben een stuk of 60 bouwprojecten door drie provincies in India. Ze leveren de gebouwen over maar houden 2 keer per jaar een vinger aan de pols om te zien of de gebouwen goed gebruikt worden. Het is allemaal begonnen met een familielid, ene Lucy, die als kinderarts voor de supernon ging werken. Zij werd zelf ziek in India en overleed onderweg naar Delhi. De familie wilde iets van haar werk voortzetten en daar is dus iets prachtigs uit voortgekomen, vooral scholen en kindertehuizen.
Ik had een heerlijke Hollandse avond met hen, fijne uitwisselingen van ervaringen en weer goed voor mijn zelfvertrouwen, want ook zij vonden me dapper. (stiekem een beetje trots?) Bovendien kreeg ik sokken van Marieke, een prachtig geschenk, want mijn voeten werden echt gemarteld door de muggen. Op een dag had ik er 10 op rechts! Heb er zelfs van wakker gelegen en iedereen maar mijn voeten bewonderen iedere dag.

Terug naar madurai

met de stoomtrein weer:tjoeke tjoeke tjoeke tjoeke tuuut tuuut, alsof je in een film zit! Maar ook drama onderweg. De armoede op het platte land. Honderden vierkante meters, volgebouwd met rijst, druiven, bananen, cokosnoten en in the middle of nowhere zie je dan ergens iemand eenzaam zwoegen in de hitte. Waar kom jij vandaan? Zelfs kinderen. Maar de plantages op zich zijn prachtig op de rode grond. Jammer dat de bananenplanten niet in bloei stonden, want wat een mooie bladeren.

Het diepe dal

Terug in Madurai trof ik narigheid aan. De kok was niet teruggekomen na de vakantie want haar moeder was overleden, en iemand van de schoonmaak was ook niet teruggekomen, gewoon omdat ze dit werk niet meer wilde doen. Dus toen waren het er nog maar twee. Niet echt goed voor de stemming, maar wel voor het teamgevoel bleek na wat dagen. In deze hectische omstandigheden werd ik in de nacht van woensdag op donderdag al om twaalf uur wakker en ik kon niet meer slapen. Aanvankelijk voelde ik niet goed waarom, maar een drukkende hoofdpijn en een naar gevoel in mijn maag. Ik moest overgeven en daar ben ik niet goed in. Om 5 uur belandde ik met een riksja bij een dokter, waar ik mijn eerste injecties kreeg. Ik was goed ziek en er was dus niemand die de tijd had om voor me te zorgen. Op zaterdag had ik er uiteindelijk vrede mee dat ik die avond nog mijn kindertjes zou verlaten. Ik moet hier weg dacht ik. Hier word ik niet beter. De dokter daar constateerde een acute maagzweer. De vliegreis heb ik overleefd dankzij een injectie met een drugs waarvan ik niet weet wat het is, maar het werkte flink en heeft tot nu toe zelfs de emotie weg gehouden. Ik kreeg deze injectie op het vliegveld in Chennai van een dokter die kwam checken of ik überhaupt de lucht wel in kon.
Ik verwacht dus nog wel een klap want het was niet leuk om op deze manier afscheid te nemen. Ik heb nog even bij de kinderen gezeten en ze gingen alle liedjes zingen die ik ze geleerd had, dat was echt ontroerend. Ze bleven zwaaien en flying kisses sturen. Heel vreemd allemaal en ook vreemd om weer terug te zijn. Hoewel, alles is hier bekend, ben blij dat ik nu in mijn eigen omgeving ziek kan zijn.
Zo dat was me het verhaaltje wel zeg. Ik vind het uiteraard leuk om jullie een dezer dagen te zien. Dan moet je maar even bellen, want ik heb geen idee hoe mijn gezondheid er deze dagen bij zal staan. Ik wilde jullie in elk geval op de hoogte brengen van mijn thuiskomst en ik moest het allemaal echt even kwijt. Ik loop hier dus rond in de kou met een heleboel wonderlijke ervaringen die mijn hoofd nog erg kleurig vullen!
Heel erg veel liefs en bedankt voor de steun vanuit Nederland van de afgelopen tijd.
Nelle

Chennai

Hallo lieve mensen!
Alles goed, hebben jullie al regen? (wij niet)
Donderdag kwam ik na wat inkopen terug in het kindertehuis waar de kinderen allemaal als magneetjes om me heen kwamen plakken. Ze waren bang dat ze me zouden gaan missen in de vakantie. Vrijdagochtend vertrok ik om 6 uur naar het station om met de trein naar Chennai te gaan. De treinreis duurde 8 uur, maar er werd eten langs gebracht, ik had er een muziekje bij en een Engelstalig blaadje, de enige die ze hadden in het winkeltje waar ik hem gekocht had, maar een echt neli-blaadje met Indische actualiteiten. Ik had van te voren geen idee waar ik hier in Chennai zou verblijven. Ik werd eerst meegenomen naar een campus van een college waar Ignacimuthu verblijft. Ik had een zeer korte kennismaking met hem en werd daarna naar een ziekenhuis gebracht. Daar werd ik ontvangen door een paar heuse nonnetjes, zodat ik dacht dat ik in the sound of music beland was. De zusters in het ziekenhuis droegen ook van die hippe witte kapjes op de achterkant van hun hoofd en hadden witte maillots aan (stel je voor dat je een been ziet!).Ik werd met een paar vrouwen in sari meegestuurd naar een handelscentrum, waar een huishoudbeurs gehouden werd. Een zootje elitaire Indiërs had zich daar verzameld om ikea- en blokkerachtige artikelen uit te wisselen en het enige waar ik aan kon denken was slapen. Ze stonden er ook met een elektrisch koffie apparaat en die vrouwen vonden dat allemaal vreselijk interessant, wat een hit! Ik was wel erg blij met het bakkie koffie dat ik er kreeg. Uiteindelijk belandde ik om 5 uur op mijn eindbestemming: een weeshuis en op werkdagen ook een crèche. Ze hebben er 10 wezen, waarvan een van 2 maanden, een van 4 maanden, een van een jaar en een van 2 jaar en ze hebben hier geen plastic luiers, die zijn te duur. Ze binden een dun katoenen lapje om en dat absorbeert... een paar druppels. Heel verfrissend allemaal, gisteren ben ik drie keer onder geplast door een baby, ik ben dus erg blij dat ik wasmiddel heb meegenomen. Op zaterdagochtend werd ik met de kinderen naar boven gestuurd voor een lesje engels. Dat is best lastig als de een 4 jaar oud is, de ander 8, de ander 12 en ga zo maar door. Bovendien lieten ze die tweejarige hummel ook nog door het 'lokaal' rondlopen, wat de kinderen nogal afleidde. Geeft niets: liedjes zingen werkt altijd, hoofd, schouders knie en teen in het engels is voor deze kinderen al erg lastig. Ze spreken veel slechter engels dan in Madurai. Mijn bed hier is wel beter dan in Madurai, het matras is zacht, dat scheelt en het gastenverblijf in een indisch gebouw blijkt altijd het beste plekje te zijn.
Vanochtend kwamen er tussen half 9 en half 10 een stuk of 40 krijsende peuters binnendruppelen, die allemaal naar hun moeder wilden. AMAAAA! Tegen 10 uur werden ze een beetje rustig, voor zover peuters rustig worden. Er kwamen nog twee Amerikaanse vrijwilligers, moeder en dochter, die hier de hele week blijven. Ze verblijven niet in het weeshuis, maar komen iedere dag engels geven. We werden alledrie met een groepje van vijf peuters naar boven gestuurd om ze les te geven. In het begin van de ochtend ging het allemaal wel, maar mijn derde groepje, van half 12 tot 12 was erg wiebelig en ze moesten allemaal plassen en weet ik wat allemaal niet, maar ik was niet de enige die last had van wiebelpeuters. We zijn vooral met dieren, kleuren, voertuigen en lichaamsdelen bezig. De Amerikanen hadden allemaal boekjes en andere lesmaterialen van hun organisatie mee, die mag ik ook gebruiken. Ik ben wel blij met ze want ik kan wat ervaringen met ze uitwisselen en ze begrijpen mijn westerse humor. De kinderen hier praten de hele dag door in Tamil tegen mij, dus dan knik ik maar een beetje en ze blijven maar praten.
De leiding is hier minder streng dan in Madurai, ze laten de kinderen wat vrijer. Ze mogen wiebelen en geluiden maken en dat doen kinderen graag. Ze worden wel geslagen, maar niet met een stok.
Chennai is modernere stad dan Madurai.. nee er wonen een paar moderne mensen. Ze hebben hier spijkerbroeken, ook voor meisjes en ik heb zelfs een skater gezien. De mensen zijn ook wat vriendelijker naar mij toe. In Madurai kijken de mensen me echt aan alsof ik van Mars kom en willen ze me liever niet hebben. Hier zeggen de mensen me in hun beste engels gedag. De mensen met een scooter dragen hier ook helmen, terwijl je in Madurai alleen heel zelden een soort kap ziet. Ze hebben hier ook modernere auto's, die aan bepaalde veiligheidsregels voldoen. In Madurai maakt het allemaal niet uit, daar vallen dan ook meer dan 700 verkeersdoden per jaar (op 1 miljoen mensen). Als ik de straat op ga houd ik dat altijd in mijn achterhoofd.
De laatste dagen in Madurai werd ik erg gestoord in mijn interactie met de kinderen, omdat de ongelijkheid in stand gehouden moet worden. Ze mochten ineens niet meer samen met mij op hetzelfde bankje zitten, dat doen we nu dus stiekem. Ze mochten me niet aanraken. Hoe kun je dan een kietelgevecht houden of papegaaitje leef je nog klappen. Als ik ergens op de trap ga zitten, gaan ze altijd minstens 1 tree lager zitten. Dat doet me denken aan een scène uit disneys robin hood, waarin tijger prins jan zijn hofbediende de slang slis met grof geweld om laag trekt: nu zit je weer hoger dan ik!!!!
Ik heb het nu in Chennai erg naar mijn zin, ondanks het feit dat ik af en toe word onder geplast, het zijn wel superschattige baby’tjes en je went aan smerige dingen als je 3 maanden in India bent. Ik vind het hier genieten. Het eten is hier nog pittiger dan in Madurai, ik wist niet dat het kon. De Amerikanen zijn hier nog maar pas en zitten nog heel erg in de ik-mis-mijn-eigen-eten-fase, daar ben ik gelukkig wel doorheen.
Heel veel liefs en een knuffel,
Nelle, jullie correspondent in India

euforie

Ja lieve mensen ik verkeer in euforische stemmig op dit moment. Niet alleen omdat jullie de laatste tijd zo enthousiast reageren op de mails, wat me erg goed doet dus ga zo door allemaal, maar ook en vooral door de mail die ik vandaag van Ignacimuthu ontving. Vorige week had ik hem een mail gestuurd over mijn visie op de gang van zaken in het kindertehuis en vooral het mentale welzijn van de kinderen. Met de gedachte dat ik hier niets te verliezen heb dus waarom niets proberen?
Het mooie is nu dat hij er graag met mij over wil praten als ik komende week (vrijdag vertrek ik) Chennai (=madras) bezoek, waar hij woont en werkt en dat hij het met mij eens is dat de kinderen betere mentale zorg nodig hebben. (oh oh oh wat ben ik vandaag trots op mezelf!)Dit verhaal wordt dus zeker vervolgd. Werkelijk mijn geluk kan niet meer op deze week, want ook mijn camera is eindelijk aangekomen (mijn nieuwe camera was al op schiphol uit mijn tas gestolen, waar ik zo treurig over was -en nog ben- dat ik het niet eens in een mail gemeld heb).
In het kindertehuis is de stemming al beter nu de vakantie nadert. Iedere dag wordt mij minstens 10 keer verteld hoe veel dagen er nog gewacht moeten worden. Na een voor de kinderen zware week vol examens konden we in het weekend eindelijk weer eens een muziekje draaien, want ik heb hier een week of twee geleden een Cd-speler aangeschaft. Een geweldig succes! Sommige kinderen zitten gewoon ademloos dicht bij de Cd-speler te luisteren, anderen schudden voor het avondgebed nog even alle spieren los. Bij deze kinderen doen Santana en The Beatles het erg goed. Ze gaan echt uit hun dak, breken de tent bijna af, heel Madurai kan meegenieten, maar ik geniet nog wel het meest!
De oudere kinderen zijn erg bezig met het slaan, maar vooral als het om anderen gaat. De ene minuut zeggen ze tegen een ander dat ze de handen thuis moet laten en de volgende minuut delen ze zelf weer een klap uit. Daar kan ik dan wel weer om lachen, want er zit nu in elk geval beweging in.
Bij biologie heb ik ooit geleerd dat alles in de tropen het beste groeit. Als ik hier rondkijk lijkt de mens daarop een uitzondering te vormen, maar over het algemeen gaat deze regel wel op. De mier doet het hier ontzettend goed. Ik herinner me dat een lerares op het stedelijk ooit iemand het bevel gaf een mier dood te drukken. We vonden dat toen allemaal ontzettend geestig en gewelddadig, maar nu denk ik bij iedere mier aan de zin die ze toen zei: 'Druk m dood!' Er zijn hier kleine mieren, grote mieren (van wel drie centimeter lang!) zwarte mieren, rode mieren, kruipende mieren vliegende mieren. Van de kleine rode variant had ik dit weekend een compleet volk in mijn koffer. De hele zaterdagmiddag ben ik bezig geweest om die mieren uit mijn koffer en kleren te krijgen, en ze zijn weliswaar klein, maar ze bijten heel gemeen. Ik werd gestraft voor mijn misdaden tegen de mier toen ik mijn koffer naar het dak bracht om hem te laten drogen: Ik verbrandde mijn voeten aan de gloeiend hete tegels. Gisteren had ik een nog groter volk dat in een slinger door mijn hele kamer ging en ik voelde me weer genoodzaakt om een waterballet aan te richten.
Ook de bij groeit hier als kool tot wel tien centimeter lang en als je zoiets tegen komt dan wil je echt naar je moeder! Gelukkig geven de tropen ook mooie resultaten zoals vlinders met een doorsnede van 12 centimeter.
Ik laat het hier even bij, want ik heb niet zoveel tijd vandaag, omdat ik laat ben, want we hadden de hele ochtend geen stroom en dat duurde tot half drie in de middag.
Heel veel liefs en groeten, tot in Chennai!
Nelle

ps ik vind het ook heel erg leuk om post te ontvangen dus als jullie inspiratie hebben voor een brief of een kaart of allebei dan is dit mijn adres:
Xavier Matriculation School
Ayyavuthevar Nagar
Kannanenthal village
Thirupalai, Po
Madurai 625014
Tamil Nadu,
India

Mijlpaal

Hallo allemaal!
Sinds een paar dagen loop ik overal vrolijk rond te hupsen, want er is een mijlpaal bereikt in het kindertehuis, waarvan ik aanvankelijk dacht dat hij nog niet in de verste verten te bekennen was. Het is een kleine stap, maar in een hele goede richting: een aantal kinderen is uit zichzelf begonnen om te proberen niet meer te slaan. Dat allemaal dankzij de GGNM (van mijn moeder weet ik dat men in de pedagogiek graag ingewikkelde afkortingen gebruikt) de geniaal geïmproviseerde nelimethode. Die werkt als volgt. Je laat de kinderen merken dat je om ze geeft, je laat de kinderen merken dat je hen als gelijken beschouwd (in Nederland misschien vanzelfsprekend, maar hier zeer ongewoon). Vervolgens heb ik de kinderen laten blijken dat ik het slaan een slechte gewoonte vind en waarom. Iedere keer als er iemand losse handjes heeft zeg ik er wat van en begin deze week bleek ik resultaten te boeken. Een aantal meiden zei dat ze probeerden elkaar niet meer te slaan. Dat ze daar uit zichzelf mee zijn begonnen is nog wel het mooiste van alles, want als je zelf iets wilt, lukt het toch altijd beter dan wanneer een ander iets van je wil?! Het werkt ook nog aanstekelijk. Als een iemand iets kan, dan willen ze het allemaal kunnen en ze roepen nu soms ook naar elkaar over het plein: 'HeeJ! Don't beat!!'
Mijn moeder wilde van me weten waarom ik Prakkash een rare man vond. Nu ligt dat gecompliceerder dan je denkt. Zijn gedrag zegt zo onvoorstelbaar veel over de oorzaken van de enorme problemen in dit land. De Indiërs vereren Gandhi als een God, vinden het geweldig dat hun president uit een vissersfamilie geboren is, maar vissers moeten zoiets toch niet in hun hoofd halen. Ze praten net zoveel over gelijkheid als dat ze rijst eten en tegelijkertijd houden ze de ongelijkheid op een geniale manier in stand en ook de 'meest ongelijken' werken daar aan mee. Hoe vaak de kinderen het woord fate in de mond nemen als ze iets treurigs vertellen, zegt veel, want ze geloven het echt. Het schijnt zelfs dat Indische bedelaars met meer overtuiging bedelen dan bedelaars uit andere landen, omdat ook zij geloven dat dat hun lot is. Sommigen kunnen echter niet leven met hun lot en daarom worden in India een heleboel moorden gepleegd, meestal om land of om geld of om allebei en veel arme boeren plegen zelfmoord. Afgelopen zondag waren een aantal ouders niet gekomen omdat in hun dorp iemand zelfmoord gepleegd had. Dat houdt in zichzelf begoten met benzine en in brand gestoken in haar eigen hut, die dus ook in de vlammen opging. Ze liet twee kinderen na. En dan valt Tamil Nadu nog mee, in midden India worden veel meer zelfmoorden gepleegd door boeren zonder land. Na de overstromingen is het aantal zelfmoorden nog meer gestegen. De regering probeert wel iets aan de ongelijkheid te doen, maar dat leidt vaak tot protesten vanuit de middenklassen.
Om terug te komen op het punt dat ik wilde maken; Prakkash is ook een man vol tegenstrijdigheden. Hij werkt voor een organisatie die door het bouwen van meisjestehuizen en het bieden van onderwijs de positie van vrouwen probeert te verbeteren, maar de vrouwen in de organisatie behandelt hij als oud vuil en de kinderen zegt hij zelfs geen gedag. Dan krijg je het dat westerse meisjes je een rare man vinden.
Na bijna 11 weken India, vinden de kinderen mij ook nog steeds raar. Niet vanwege mijn gedrag, maar vanwege mijn uiterlijk. Ze verbazen zich nog steeds over mijn witte huid en blijven vragen hoe ik zo geworden ben en wat voor shampoo ik gebruik, want ze willen ook zulk haar. Ze vergelijken al hun lichaamsdelen met mijn huid. Eerst vouwen ze een hand in de mijne, de beste manier om het verschil waar te nemen. Dan draaien ze hun arm in allerlei bochten om het lichtste plekje op te zoeken en roepen: same? same? We houden maar bij: We are not the same, but we are equal. Die zin doet ze stralen.
Ik heb ook weer een nieuw spel geleerd met meer benodigdheden, voor de allerkleinsten. Men neme drie grote stenen. Daartussen leg je wat takjes. Men neme een halve kokosnoot, vulle die met water en plaatse hem op de drie stenen. Je voegt wat soorten gescheurde bloemblaadjes toe aan het water en je hebt een heus kookstel met een soepje erin. Je neemt een stokje en dan lekker roeren en poeren in het prutje. Net echt, want zo koken ze bij de meeste kinderen thuis ook, alleen de kokosnoot wordt vervangen door een pan. Deze allerkleinsten hebben deze week een eervolle taak gekregen. De oudere kinderen komen wel een kwartier later lunchen tussen de middag, dus mogen ze de borden alvast door de gang verspreiden, geen probleem, want het is allemaal roestvrij staal en ze vinden het heerlijk om ze tegen elkaar te kletteren en over de grond te schuiven. Zo zijn ze ook hun overtollige energie even kwijt.
Ik heb uit meerdere reacties van jullie begrepen dat het mooie weer weer terug is gekomen. Hier is het momenteel ook erg aangenaam. De regen laat op zich wachten in Madurai, maar de temperatuur is wat gedaald, zo tussen de 33 en 35 graden met af en toe een lekker briesje. Op het dak is het iedere avond nog even paradijselijk als de zon er ondergaat. (behalve als de lucht wordt verpest door de geur van afvalverbrandingen die overal plaatsvinden).
De groeten maar weer, het ga jullie allen goed! dikke knuffel en een zoen,
nelle

Theni

Hallo!
Alles goed in Nederland? Nog een beetje leuk weer erbij?
De stemming in het kindertehuis is nog altijd gespannen. Tot overmaat van ramp, werd vorige week de moeder van de kok ook nog ziek, zodat er nog maar drie personeelsleden waren, en ik natuurlijk.
Vrijdag had ik echter de gelegenheid om er even uit te zijn. Donderdagavond, heb ik in het centrum van Madurai wat sinterklaas inkopen gedaan (snoep en pennen) om de mensen in Theni mee te verblijden. Vrijdagochtend vertrokken we - dat wil zeggen ik en Prakkash, de rare man - naar Theni. De reis duurde ongeveer twee en een half uur, maar als je door het binnenland van Tamil Nadu rijdt, hoef je je echt niet te vervelen. Langs de weg stonden verscheidene baksteen'fabrieken'. Dat wil zeggen dat mensen daar uit klei de vorm van een baksteen maken en die vormpjes leggen ze allemaal in de zon te drogen. Aan het einde van de dag worden de bakstenen opgeslagen in een soort megahutten, waar ze hoogstwaarschijnlijk op het hoofd naartoe worden gebracht. Verder een heleboel rijst-, thee-, druiven- en bananenplantages, die meestal door vrouwen bewerkt worden. Langs de wegen liepen overal mensen te sjouwen met alles wat ze geoogst hadden, uiteraard ook op hun hoofd en op blote voeten. Ook weer allerlei nieuwe vormen van hutjesarchitectuur leren kennen. Ons eerste bezoek was aan de Benedict Matriculation School, waar de kinderen stropdassen bij hun uniformpjes dragen. De school was nog jong, dus ze hadden alleen nog maar kleine kindertjes. Ik werd verwelkomd in een soort aula, waar ze een groot doek hadden opgehangen met de tekst: Benedict Matriculation School welcomes miss Nelle! Dat was wel even lachen. Er werd gezongen en gedanst en toen moest ik ineens een speech houden. Een dag vol verassingen. Op het dak kon je gigantisch ver kijken. De school lag in een landbouwvallei, omringd door bergen. Het was heerlijk om daar even de frisse lucht in te ademen. Naast de school is een kindertehuis in aanbouw, wel iets kleiner dan het kindertehuis, waar ik verblijf. 4 gebouwtjes op een rij, met allemaal hun eigen functie. Het tweede bezoek was aan het Mother Theresa skill training center. Ze geven er gratis computercursussen en naailessen. Er is een zaal met een stuk of 20 computers en een zaal met ongeveer 15 naaimachines. Boven waren nog meer zalen, maar die zijn nog niet gebruik. Er moet geld zijn en toestemming van de regering. Ze hadden een kopieerapparaat dat door het hele dorp gebruikt wordt, voor een kleine bijdrage. Omdat het echt een plattelandsgebied is, zijn er weinig voorzieningen in de buurt. Ze kunnen er ook nog geen internetverbinding krijgen. Het meest bijzondere onderdeel van de dag was een klein bejaardenhuis. In India is het gebruikelijk dat de ouderen worden opgenomen en verzorgd door de familie. In arme families zijn de ouderen echter niet zo welkom, want ze kosten alleen maar geld. Dit bejaardenhuis heeft een aantal van deze ouderen op kunnen vangen. Ze slapen op ijzeren bedden, zonder matras. Er ligt alleen een matje op. Hun bezittingen hebben ze in een koffertje bij hun bed. Er is een eetzaal met houten bankjes en tafels een keuken en hele grote prachtige fruittuin. Ze wassen zelf hun kleren en dat voor de meesten nog het enige wat ze doen op een dag naast praten met elkaar. Er waren vier vrouwen die nog wat mobieler waren dan de rest en zij helpen ook met het onderhouden van de tuin. Er worden bananen, mango's, kokosnoten, limoenen, wat fruitsoorten die ik niet kende en Jasmijn verbouwd. Ze hebben een irrigatiesysteem, zodat ze niet met emmers water hoeven te slepen, echt super! Ze hebben er ook een plas aangelegd om het grondwaterpeil hoog te houden. Naast planten, zijn er ook vier kalveren, wat kippen, duiven en fazanten. De bedoeling is dat de tuin in de toekomst ook iets gaat opleveren. Nog niet alle planten geven vruchten, want het tehuis en de tuin bestaan nog maar drie jaar. Een bananenplant en een kokosnotenboom moeten langzaam op gang komen. Omdat de mensen daar helemaal geen engels spreken was ik erg blij dat ik de namen van al die fruit en diersoorten in Tamil kende! Bovendien vonden die mensen het ook geweldig, dat ik al die woorden kende. Ze voelden zich erg vereerd door mijn bezoek, want er komen daar maar weinig mensen.
Net toen we op het punt stonden te vertrekken, viel werkelijk de hemel op onze hoofden. Ik had nog nooit zo'n heftige regenbui meegemaakt. Als je naar buiten keek zag het helemaal wit, zoveel water kwam er tegelijk naar beneden. In een kwartier tijd stond er zoveel water om het gebouw dat het water van hogere naar lagere plekken stroomde met de snelheid van een waterval. Er stond echt 15 centimeter water en het donderde en bliksemde er ook nog bij. We hebben gewacht tot het onweer voorbij was en zijn toen vertrokken. We hebben bij een andere school nog een gestrande lerares en wat kinderen opgepikt en naar huis gebracht. Ook familie van Ignacimuthu, de motor achter de organisatie. Ik heb inmiddels bijna zijn hele familie gezien. Alle projecten worden geleid en onderhouden door familieleden van hem. Een ander deel van de familie werkt en sommigen hebben twee baantjes, want er moet toch ergens geld vandaan komen. Ik heb zelfs het huis gezien waar hij is opgegroeid. Dat was een leuke afsluiting van de dag. Het huisje bestond uit wat kleine gebouwtjes om een binnenplaatsje heen. Buiten koken onder een golfplaat, slapen op de stenen, het gaf een wat middeleeuwse indruk, vooral omdat de deurtjes erg laag waren, maar een huis naar de typische architectuur van theni, want ik zag die binnenplaatsjes overal.
Nadat we iedereen hadden afgezet, konden we wel heerlijk door de plassen scheuren. Als je houdt van plassenscheuren, kom dan vooral in het regenseizoen naar de tropen, want het is een feest, er gaan complete watervalletjes over de weg. Het is alleen een beetje jammer dat je de kuilen in de weg niet altijd ziet en dat de rivieren soms buiten hun oevers treden. Dat was nu ook het geval, dus we stonden stil in een schreeuwende toeterende en vooral badende menigte. Schoolkinderen die toch echt over die weg naar huis moesten, waagden zich aan het water en werden nat tot aan hun middel. Een chaos was het, ongelofelijk. Na lang wachten konden we eindelijk keren en na allerlei gevaren te hebben doorstaan, waar mijn moeder niet van wil weten, kwamen we gelukkig veilig terug in Madurai.
Ik weet dat ik veel van jullie tijd roof maar ik moet een ding nog even kwijt. Afgelopen zondag was het tweede zondag van de maand dus bezoekersdag in Halleluja Children Home. Voor sommigen een feestdag, voor anderen een eeuwigheid wachten en hopen. Veel ouders en verzorgers lieten het deze zondag afwachten. Ook Simla's moeder kon nog steeds niet komen, want er was nog geen geld had ze doorgebeld. De volgende ochtend belde echter haar vader, dat ze gerust geld kon lenen van Jaqueline om tenminste de schulden die ze had bij haar mentor en wat andere kinderen af te lossen. In de avond kwam ze ineens vrolijk naar me toe huppelen, want onverwachts was haar moeder toch nog langs gekomen, ondanks een griepje en zo liep het dus toch een beetje goed af.
Bedankt voor de aandacht weer, ik heb nog zo veel meer te zeggen, maar ik hou het vandaag bij de leuke dingen!
heel veel liefs en een kus,
neli